ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αλήθεια, πόσο καλό παιδί είμαι;

Αν ρωτήσουν μία γειτόνισσά μου δεν πρόκειται να εισπράξουν την απάντηση για το
πόσο καλό παιδί (τρόπος του λέγειν παιδί, άλλωστε και ο Ξηρός στην ηλικία μου
είναι) είμαι, ευγενικό, ήσυχο, χωρίς να έχω δώσει δικαίωμα και αφορμή για
σχόλια. Δεν θα πουν ότι ουδέποτε έκανα φασαρία – όλοι θα θυμηθούν τη διαφωνία
μου για τον κάδο των σκουπιδιών που παρανόμως τοποθετήθηκε μπροστά από
μονοκατοικία – ή ότι πάντοτε ήμουν νομοταγής. Άλλωστε και χωρίς ζώνη οδηγώ και
χωρίς πινακίδες κυκλοφορώ, με κίνδυνο, ανά πάσα στιγμή, να καταλήξω όχι στη
δουλειά μου αλλά στην Ασφάλεια. Εκεί συνήθως παίρνουν αποτυπώματα. Σε
φωτογραφίζουν προφίλ και ανφάς και αν κλέψουν και μερικές τρίχες μου – εύκολο
πράγμα, αφού μου πέφτουν αρκετές – μπορεί να καταγράψουν το DNA. Τώρα, θα
αναρωτηθείτε τι να το κάνουν; Να το αρχειοθετήσουν απλώς. Γιατί καμία άλλη
αξία δεν έχει. Κάποιος με χαρακτήρα εκρηκτικό, με κοινωνικές σχέσεις,
αρεσκόμενος σε συναναστροφές, ειλικρινής, απολογητικός, ομιλητικός,
πεισματάρης, επίμονος, γελαστός, έτοιμος, παράλληλα, να παίξει ακόμη και ξύλο
με τον πρώτο αγενή οδηγό αυτοκινήτου ή να επιπλήξει τροχονόμο όταν
«αγναντεύει», αμέτοχος, με σαδιστική ικανοποίηση τη λεωφόρο των… παθών εν
ώρα αιχμής, ή πολίτης που απευθύνεται με το παραμικρό στις αρχές γνωρίζοντας
πολύ καλύτερα από τον καθένα το μάταιο της ενέργειάς του, ούτε τρομοκράτης
ούτε εγκληματίας μπορεί να είναι. Γι’ αυτό κι εγώ αφενός κοιμάμαι ήσυχη,
αφετέρου κυκλοφορώ με μία διάφανη τσάντα. Ακόμη κι αν έχω μέσα σ’ αυτήν
ξεχασμένο ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία…