[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Επί 27 και πλέον χρόνια σκορπούσαν πανικό και φόβο. Τώρα, καθώς φαίνεται,
ήρθε ο καιρός να αντιστραφούν τα αισθήματα – και τα μέλη της 17Ν να νιώσουν,
για πρώτη φορά, τι εστί πανικός.

Υπό το κράτος του, λοιπόν, έσπευσαν κάποια μέλη της οργάνωσης αμέσως μετά τον
τραυματισμό του Σάββα Ξηρού στον Πειραιά – όπως φαίνεται – να εξαφανίσουν τα
«πειστήρια». Πήγαν στη «γιάφκα» της οδού Δαμάρεως, πήραν τα πλέον «ένοχα»
όπλα, αυτά που χρησιμοποιήθηκαν όπως εικάζεται σε δολοφονίες σαν κι εκείνην
του ταξίαρχου Σόντερς, και τα… έριξαν στη γεμάτη νερό μπανιέρα – ελπίζοντας
προφανώς να καταστρέψουν τα δακτυλικά τους αποτυπώματα.

Δεύτερο συμπέρασμα: στις δεκάδες φωτογραφίες από τα δύο διαμερίσματα
της οργάνωσης, που παρουσίασε χθες η Αστυνομία, φιγουράρουν πάσης φύσεως όπλα,
ρουκέτες, μπαζούκας, ψαλίδια μετάλλου, πυροκροτητές κ.λπ. Στα όπλα αυτά δεν
περιλαμβάνονται μονάχα τα γνωστά από τις επιθέσεις της 17Ν, αλλά και όπλα
(κοντόκαννες καραμπίνες, δίκαννα κ.λπ.) που χρησιμοποιούνται από το οργανωμένο
έγκλημα. Σε υποθέσεις δηλαδή θεωρητικά άσχετες με την τρομοκρατία (ληστείες,
φόνοι και άλλα εγκλήματα).

Και η υπόθεση της 17Ν που ξετυλίγεται βήμα βήμα εξακολουθεί να
συγκλονίζει – να μας συγκλονίζει. Κι έτσι σκεπάζονται οι «τρέχουσες», οι
«συνήθεις» ειδήσεις. Όπως το νέο γκάλοπ, της Μέτρον τούτη τη φορά, που
εξακολουθεί να βλέπει μπροστά τη Ν.Δ. – αλλά αφήνει και… παραθυράκι ελπίδας
για το ΠΑΣΟΚ, λόγω της επιτυχίας με τη 17Ν. Ή τα 42 (!) εντάλματα που
εξεδόθησαν χθες για μετέχοντες στο οργανωμένο έγκλημα, ύστερα από έρευνες δύο
ετών. Μονάχα που κάποιοι έσπευσαν να τους ειδοποιήσουν εγκαίρως για το τι τους
περίμενε και φυσικά εξαφανίσθηκαν. Για να μη μιλήσουμε για τις ιαχές πολέμου
κατά του Ιράκ που ακούγονται εκ νέου από την Ουάσιγκτον.

Στην Τουρκία, πάλι, όπου η τρομοκρατία είναι συνώνυμο μονάχα με το
κουρδικό ΡΚΚ, η ρευστότητα παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις χωρίς να
αποκλείονται ιδιαίτερα θετικές εξελίξεις. Εν πρώτοις, η προαναγγελία της
παραίτησης του «φίλου Ισμαήλ» – του υπουργού Εξωτερικών κ. Τζεμ. Και έπειτα, η
φημολογία που ενέσκηψε έπειτα από ένα… γεύμα, όπου βασικοί συνδαιτυμόνες
ήταν οι δύο νέοι «αστέρες», ο κ. Τζεμ και ο «τσάρος» της Οικονομίας κ.
Ντερβίς. Μία κυβέρνηση Τζεμ – Ντερβίς θα ήταν, ίσως, ό,τι καλύτερο για την
ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Και για τα ελληνικά συμφέροντα.

Ο φίλος του Γιώργου πρωθυπουργός; Τι άλλο θέλουμε…