«Τρίτο στεφάνι» στη σκηνή!

Γεννημένη στον Βόλο η Μίνα Αδαμάκη. Στον Βόλο και ο ποιητής, μελετητής και

συνεκδότης του περιοδικού «Λέξη», Θανάσης Νιάρχος, που θα συνυπογράψει με τον

σκηνοθέτη της παράστασης, Νίκο Καραγέωργο, και με τη συνεργασία της Μίνας

Αδαμάκη – είναι φίλοι παιδικοί -, τη διασκευή του μυθιστορήματος για το

θέατρο.

Στον Βόλο, στην οδό Γκλαβάνη, έζησε ένα διάστημα της ζωής του ο Κώστας

Ταχτσής, όπως μου αποκαλύπτει η αδελφή του, Ελπίδα Ταχτσή – Αρτέμη. Στις

Μηλιές του Πηλίου, όπως μου θυμίζει η ανιψιά του, Έλλη Αρτέμη – Ταχτσή, έκτισε

ένα σπίτι που υπεραγαπούσε. Φίλος αδελφικός του συγγραφέα, από το ’60, ο

ζωγράφος-σκηνογράφος Αλέκος Φασιανός, που θα υπογράψει το σκηνικό της

παράστασης και το κοστούμι της Μίνας Αδαμάκη. Φίλος του, ο οποίος άρρηκτα

συνδέθηκε με τη μεταθανάτια τύχη του έργου του, και ο Θανάσης Νιάρχος.

Όλα αυτά τα «νήματα», καλή τη τύχη, δέθηκαν. Αποτέλεσμα, η παράσταση, που θα

κάνει πρεμιέρα στον Βόλο, σαράντα χρόνια μετά την πρώτη έκδοση (1962) του

μυθιστορήματος του Κώστα Ταχτσή, το οποίο, ας σημειωθεί, άργησε να γίνει ο

θρύλος που έγινε, και δώδεκα από τη δολοφονία του.

Συνάντησα και τους έξι, εδώ πλάι, στο καφενείο της Παλιάς Βουλής. Και μου

μίλησαν για τα σχέδιά τους και τον Ταχτσή.

Θανάσης Νιάρχος: «Όταν διαβάσει κανείς “Το τρίτο στεφάνι” με την

πρόθεση της διασκευής, διαπιστώνει ότι υπάρχουν αφηγηματικά μέρη που,

αποσπώμενα από τον κορμό, αντανακλούν το βιβλίο, χωρίς να χάνεται τίποτα από

την ουσία του. Ο μονόλογος της Νίνας δεν μπορεί να είναι πάνω από 60-65

σελίδες, ενώ το βιβλίο είναι 320. Εντούτοις, αυτό, το ένα τέταρτο του βιβλίου,

μπορεί να αντανακλά πλήρως το ύφος και το ήθος του».

Νίκος Καραγέωργος: «Ο Ταχτσής, στο “Τρίτο στεφάνι” εμπεριέχει αυτό που

θέλει να πει. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τον ακολουθήσεις και να τον

αφήσεις “να τα πει”. Είχα διαβάσει μικρός το βιβλίο. Περιέχει μια Ελλάδα που

εμείς οι νεώτεροι δεν έχουμε ζήσει. Αλλά δεν είναι “ντεμοντέ”. Γιατί είναι

άμεσο. Αυτές οι δυο γυναίκες κάνουν τη λέξη “πάθος”. Ελπίζω η παράσταση να

γίνει τόσο ενδιαφέρουσα ώστε να αφορά και τα καινούργια παιδιά».

Αλέκος Φασιανός: «Μου είναι κάτι οικείο “Το τρίτο στεφάνι”. Γιατί είναι

μια “οικογενειακή υπόθεση” όλων των Ελλήνων. Και γιατί έχω ζήσει από κοντά την

περιπέτεια του βιβλίου αυτού. Το τελείωμά του, πως δεν το έπαιρναν οι

εκδοτικοί οίκοι και τα βιβλιοπωλεία και πώς ο Ταχτσής το άφηνε στα κουρεία…

Για το σκηνικό σκέφτηκα να κάνω ένα δωμάτιο, απ’ αυτά τα ψηλοτάβανα, στα παλιά

τα σπίτια, τα νεοκλασικά, με τα ξύλινα πατώματα, χρώματος κεραμιδί. Σχεδόν

γυμνό. Με μια μισάνοιχτη πόρτα, μια ανθοστήλη, ένα πολύφωτο. Έτσι όπως θυμάμαι

το σπίτι της μητέρας του Κώστα».

Ελπίδα Ταχτσή – Αρτέμη. «Μ’ αυτούς τους συντελεστές δεν θα μπορούσα να

πω όχι. Είμαι κατενθουσιασμένη. Ο Ταχτσής είχε μεγάλο καημό για την

υστεροφημία του. Χαίρομαι που υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι τον

ανεβάζουν εκεί που ήθελε να στέκεται».

Μίνα Αδαμάκη: «Η ιδέα ξεκίνησε από εμένα. Έψαχνα κάτι διαφορετικό. Και

σκέφτηκα “Το τρίτο στεφάνι”. Η σκέψη να γίνει μονόλογος ήταν πιο

“πραγματοποιήσιμη”. Εξάλλου, το έργο, ουσιαστικά, αφήγηση της Νίνας είναι. Η

Νίνα και η μάνα της, η Εκάβη, είναι οι δύο πόλοι του έργου. Είναι ένα κλασικό,

αριστουργηματικό, λαϊκό έργο. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι πρέπει να γίνει στον

Βόλο. Το πρότεινα στον Σπύρο Μαβίδη, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ, ο

οποίος ενθουσιάστηκε, και η πρόταση πέρασε παμψηφεί από το διοικητικό

συμβούλιο. Θα γίνει στο Κτίριο Σπίρερ. Έχουμε έναν παιδικό ενθουσιασμό. Και

μια συγκίνηση, γιατί ακριβώς υπάρχουν όλοι αυτοί οι “κρίκοι”».

INFO

Η πρεμιέρα θα δοθεί στον Βόλο, τον Νοέμβριο. Με την προοπτική ο μονόλογος να

παιχτεί, επίσης, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.