Τηλεοπτικός κιμάς

Ο φακός έκανε ζουμ στο ματωμένο και μπανταρισμένο πρόσωπο, στα αίματα, ο
δημοσιογράφος εξηγούσε τις λεπτομέρειες, πού είναι το χέρι, πού ο θώρακας,
γιατί αυτή η εικόνα του ανθρώπινου κιμά σε κοντινό πλάνο χρειαζόταν θριλερική
φαντασία για να καταλάβει κανείς περί τίνος πρόκειται. Η παλλόμενη από
δημοσιογραφική υπερηφάνεια φωνή του παρουσιαστή εξηγούσε πως το κανάλι του
(Alter ) κατ’ αποκλειστικότητα εξασφάλισε τη σπουδαία αυτή «πληροφορία», τη
φωτογραφία δηλαδή του Σάββα Ξηρού στο Τζάνειο, μόλις είχε μεταφερθεί εκεί μετά
την έκρηξη της βόμβας.

Η εντύπωση-γροθιά μούδιαζε τον τηλεθεατή. Τι είδους «πληροφορία» μπορεί να
είναι αυτές οι ματωμένες εικόνες, που μόνο φρίκη προκαλούν ή μήπως ικανοποιούν
ένστικτα βάρβαρα, κανιβαλικά, καθώς τα συναισθήματα απέναντι σε αυτές μόνο
μπερδεμένα μπορούν να είναι. Άραγε αισθάνεται το κοινό ικανοποίηση που ένας
κατηγορούμενος για εγκλήματα έχει την ίδια μοίρα με τα θύματά του, αισθάνεται
μήπως συμπάθεια για τον πληγωμένο, όπως για παράδειγμα αισθάνεται με τις
αντίστοιχες φωτογραφίες πληγωμένων θυμάτων πολέμου, ιδίως παιδιών; Αυτό το
τελευταίο επιχείρημα χρησιμοποίησε ο ίδιος ο Νίκος Ευαγγελάτος κατά τη
διάρκεια της έκτακτης ενημερωτικής εκπομπής που έκανε το ίδιο βράδυ, καθώς εν
τω μεταξύ είχε φτάσει χειρόγραφη η απαγόρευση για την προβολή των φωτογραφιών
από τον πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης κ. Λασκαρίδη.

Είναι προφανής η προσπάθεια του κ. Ευαγγελάτου να προκαλέσει σύγχυση
στο κοινό για να νομιμοποιήσει την προβολή των άγριων εικόνων, για τις οποίες
μάλιστα όχι μόνον δεν προειδοποίησε το κοινό, αλλά επέμεινε και επί ώρα να τις
προβάλλει πόντο-πόντο. Οι εικόνες των θυμάτων πολέμων και άλλων θηριωδιών, που
έχουν στόχο να ξεσηκώσουν την κοινή γνώμη για να σταματήσει την θηριωδία, δεν
στέλνουν το ίδιο μήνυμα με εκείνη ενός ανθρώπου που κατηγορείται για
τρομοκρατική ενέργεια και αυτοτραυματίστηκε.

Άλλωστε το γεγονός ότι οι ίδιοι οι γονείς είδαν θετικά την προβολή,
περιμένοντας εξ ενστίκτου να προκαλέσουν τη συμπάθεια του κοινού για τη μοίρα
του παιδιού τους, όπως και ότι ο δικηγόρος του επίσης δήλωσε το ίδιο,
γνωρίζοντας εκ πείρας ότι τέτοιες εικόνες μπορεί να αποτελέσουν στοιχεία για
μια ορισμένη υπερασπιστική γραμμή, αποδεικνύει ότι δεν υπήρξε ένας λόγος σαφής
και ξεκάθαρος για την προβολή τους, εκτός της τηλεθέασης.

Άλλωστε και η ομήγυρις των καλεσμένων του κ. Ευαγγελάτου, ο κ. Χαρδαβέλλας, ο
κ. Δημαράς, ο κ. Κασιμάτης, βρισκόταν σε σύγχυση ως προς το τι εξυπηρετούσε η
προβολή. Κόλλησαν όλοι στο γεγονός της απαγόρευσης, η οποία ήρθε κατόπιν
προτροπής του υπουργού Τύπου κ. Πρωτόπαπα, οπότε ήταν ευκαιρία να αναπτύξουν
επιχειρήματα ότι το ΕΣΡ δεν είναι ανεξάρτητη αρχή και εφαρμόζει κυβερνητική
εντολή. Μάλιστα μπέρδεψε και ανταγωνιστές ο παμπόνηρος παρουσιαστής, ότι
δηλαδή «ενοχλεί» με τις επιτυχίες του το Alter και αυτοί που ενοχλούνται
επιβάλλουν εμμέσως τους περιορισμούς.

Σύγχυση, που είναι επόμενο να επικρατεί ως αποτέλεσμα μιας ασυνεχούς
και σπασμωδικής εφαρμογής των νόμων, η οποία συνδέει σαν συγκοινωνούντα δοχεία
την πολιτική και την τηλεόραση των εντυπώσεων, κάνοντας τις συγκρούσεις μεταξύ
τους σφοδρές και καταργώντας την ψυχραιμία. Αυτός είναι ο λόγος που δεν
κατάφερε στον τόπο μας να αναπτυχθεί η κουλτούρα εκείνη των καναλιών, των
επαγγελματιών, που τα υπηρετούν, και του κοινού, που θα περιθωριοποιεί τις
τηλεοπτικές ακρότητες. Αντιθέτως, το τυφλό κυνήγι της τηλεθέασης ανέδειξε το
σκανδαλοθηρικό μοντέλο σε κυρίαρχο. Και αν υπάρχουν απόπειρες ορισμένων
δελτίων να διαφοροποιηθούν, ο περιοδεύων μόνιμος θίασος των τηλεπαραθύρων από
τον οποίο αλιεύουν όλοι καλεσμένους δημιουργεί την ασφυκτική αίσθηση της ομοιομορφίας.