ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περί Δεξιάς

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Λ. Παπαμερκουρίου, Αθήνα, τηλ. 010-7520.856, γράφει:

«Η Γαλλία είναι μια πρώην αποικιοκρατική χώρα, όπως οι περισσότερες που
ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το “φαινόμενο” Λεπέν αναστάτωσε τους Γάλλους και
ξάφνιασε όλη τη δημοκρατική Ευρώπη, όλοι όμως έχουμε ξεχάσει τι συνέβη στην
Ευρώπη του 20ού αιώνα.

Οι ιστορικοί έχουν παραδεχθεί πλέον ότι τα λάθη της πολιτικής των δυτικών,
μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέδειξαν τον Χίτλερ και χωρίς Χίτλερ όχι μόνο
Λεπέν και νεοναζιστές δεν θα υπήρχαν, αλλά ούτε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα
είχε γίνει. Στην Ελλάδα δεν θα είχε αναδειχθεί η Δεξιά, η οποία με την
ενίσχυση των Αγγλοαμερικανών επέβαλε στη χώρα μας το αστυνομικό κράτος και
ίδρυσε τα στρατόπεδα βασανισμού και εξόντωσης στα ξερονήσια.

Η αδυναμία της Δεξιάς να ομαλοποιήσει τη δημοκρατική πολιτική ζωή, ανέδειξε τη
δεξιά δικτατορία. Η δικτατορία, αφού εκτέλεσε το έργο που της είχαν αναθέσει
οι Αμερικανοί, αντικαταστάθηκε από δεξιά κυβέρνηση, γιατί αυτό επέβαλλε η
πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή. Η αναγνώριση, από την κυβέρνηση αυτή, του ΚΚΕ,
αλλά όχι της Εθνικής Αντίστασης, είχε τη σημασία της. Οι αξιωματικοί των
Ενόπλων Δυνάμεων ήταν μόνο δεξιοί και άκροι δεξιοί.

Το 1982 αναγνωρίστηκε η Εθνική Αντίσταση, ώστε να γίνει δυνατό, το 1983, να
μπαίνουν στις στρατιωτικές σχολές δημοκρατικοί πολίτες και τα παιδιά των
αντιστασιακών. Η Δεξιά δεν ήταν ανόητη να αλλάξει την κατάσταση που υπήρχε
στις Ένοπλες Δυνάμεις, αφού αυτές την στήριξαν όλα τα μεταπολεμικά χρόνια της
εξουσίας της. Και όταν ακόμη δεν ήταν το εκάστοτε δεξιό κόμμα στην κυβέρνηση,
ασκούσε την εξουσία με το παλάτι και τον στρατό.

Η άκρα Δεξιά δεν μπήκε σαν κόμμα στην ελληνική Βουλή, αφού εκπροσωπείται
επάξια μέσα στο κόμμα της Δεξιάς, ακόμη και με φιλοβασιλικούς βουλευτές. Ό,τι
πιο καθυστερημένο στη χώρα μας υποστηρίζεται από τη Δεξιά, ακόμη και οι
υπογραφές του Χριστόδουλου.

Εάν η Δεξιά αναλάβει πάλι την εξουσία, όπως ελπίζει ο κ. Φλωράκης, είναι
άγνωστο πού θα οδηγήσει τη χώρα και αν θα διατηρήσει τη δημοκρατική ομαλότητα,
που αποκτήθηκε με τους μακροχρόνιους αγώνες των δημοκρατικών πολιτών.

Η ιστορία της Δεξιάς δεν μας δίνει καμία εγγύηση ότι θα διορθώσει τα κακώς
κείμενα, όπως διατυμπανίζει, για να συγκροτηθεί το σύγχρονο κράτος, που όλοι ονειρευόμαστε».