Κι αλεστικά δεν δίνουμε

Μια βροχή μας σώζει… Καθώς τις εικόνες από τις γιάφκες, με τις ρουκέτες και τα μπαζούκας, αντικατέστησαν οι εικόνες από τις πλημμύρες, και τους αυτόπτες μάρτυρες για τρομοαποκαλύψεις οι «αυτόπτες» πλημμυροπαθείς. Τηλεόραση είναι…

Είναι τόσο φαντασμαγορικό το θέαμα των τρομοαποκαλύψεων και τόσο βίαιη η ροή
των πληροφοριών, που είναι αδύνατον να βρει η σκέψη χρόνο να ανασυγκροτηθεί,
να εκτιμήσει στοιχεία και καταστάσεις, να σταθμίσει τα γεγονότα, να θυμηθεί
ποια είναι τα πρόσωπα που έχουν αναδειχθεί σε φορείς των πλέον απίθανων
πληροφοριών και πώς τις χρησιμοποιούν.

Είναι πολύ φυσικό για παράδειγμα να είναι εξαγριωμένος ο αδελφός του Παύλου
Μπακογιάννη και μέσα στον θυμό του να θεωρεί πως εκείνος, που λένε πως έχει
σχέση με την οργάνωση που δολοφόνησε τον αδελφό του, δεν δικαιούται κανένα από
τα προνόμια της δημοκρατίας, όπως για παράδειγμα το να έχει δικηγόρο. Ο θυμός
του φωτογενής, με την απαράμιλλη γοητεία του συναισθήματος που ξεσπάει πέραν
της λογικής, φιλοξενείται από τηλεπαράθυρα και προβάλλεται μαζί με πάμπολλες
απόψεις σχετικώς με το θέμα αυτό, λες και οι θεσμοί της δημοκρατίας, οι
αδιαμφισβήτητοι και αναπαλλοτρίωτοι αποτελούν θέμα προς συζήτηση.

Τι συμβαίνει με κάτι τέτοια ξεσπάσματα όμως; Αφήνουν ανοιχτές τις πόρτες του
ακροσυντηρητισμού, στον οποίο απευθύνονται τα ενημερωτικά τηλεθεάματα του
είδους. Και μπορεί να κόπτονται παρουσιαστές και ρεπόρτερ του καναλιού, όπως ο
Πέτρος Καρσιώτης και ο Θανάσης Αθανασιάδης του Alpha για παράδειγμα, πως
ουδόλως ενστερνίζονται απόψεις σαν του καλεσμένου τους κ. Μπακογιάννη, αλλά η
άποψη έχει ήδη νομιμοποιηθεί διά της τηλεοπτικής της αναμετάδοσης. Αυτό το
γνωρίζει πολύ καλά και ο Αλέξης Παπαχελάς που τηλεφωνεί έξαλλος στο δελτίο του
Alter για να διαψεύσει τον Γιώργο Καρατζαφέρη που, καλεσμένος λίγο πριν, άφηνε
υπονοούμενα περί ύποπτης προσαγωγής του δημοσιογράφου στην Ασφάλεια.
«Διαδίδουν κανάλια ψευδείς πληροφορίες για μένα», «Όχι, όχι εμείς δεν
διαδώσαμε» ψελλίζει ο παρουσιαστής, αντικαταστάτης του Ευαγγελάτου, με
τρεμάμενη φωνή και χαμένο ύφος, «στη ζωντανή συζήτηση τα είπε ο κ.
Καρατζαφέρης, εμείς σε καμιά περίπτωση δεν μεταδώσαμε τις πληροφορίες», «Αν
καλείς οποιονδήποτε να πει ό,τι θέλει, το κανάλι γίνεται όχημα των απόψεών
του» επιμένει ο Παπαχελάς, σε έναν παρουσιαστή που ίδρωνε, ξίδρωνε και ψέλλιζε
το «εμείς δεν μεταδώσαμε, σε ελεύθερη συζήτηση τα είπε ο κ. Καρατζαφέρης».

Πάμπολλες, λοιπόν, οι ελεύθερες συζητήσεις, όπως εκείνη που οργάνωσε ο
Νίκος Ευαγγελάτος προ ημερών στο Alter έχοντας μεταξύ των καλεσμένων τον Μάκη
Τριανταφυλλόπουλο, ο οποίος μας είπε ούτε λίγο ούτε πολύ «πως συναντά απλούς
ανθρώπους στον δρόμο που του λένε πως πολύ στενοχωριούνται, που αποκαλύπτεται
η 17η Νοέμβρη και που συνέλαβαν τον Ξηρό. Και αυτό επειδή είναι πολύ
αγανακτισμένοι από την κατάσταση και το σύστημα και η συγκεκριμένη οργάνωση το
χτυπάει». Πόση αυταρέσκεια πρέπει αλήθεια να διαθέτει κανείς για να πει με
περισσή ελαφρότητα σε τέτοιες διφορούμενες ώρες τέτοιου είδους παρλαπίπες!

Ένας φωσφορίζων τρομοπολτός ρέει με ορμή από τη μικρή οθόνη καθημερινώς
επί μία εβδομάδα καταργώντας το νόημα, τη γλώσσα, τη σκέψη. Αλέθονται όλα και
ουδείς υπολογίζει τα αλεστικά. Ποιο και πόσο, δηλαδή, είναι το κόστος για τη
δημοκρατία από μια ατμόσφαιρα αποδοχής οργουελιανών μεθόδων, αποενοχοποίησης
του χαφιεδισμού, ακόμη και της κατάργησης θεσμών της δημοκρατίας με το
πρόσχημα της προστασίας τους. Αλέθονται ονόματα, μέχρι και εκείνα του Αξελού,
του Καστοριάδη και του Παπαϊωάννου – αναφέρονται από τον Γεωργιάδη στο Alter –
των σπουδαίων αυτών πνευματικών μεγεθών, που ουδέποτε θα είχαν αναφερθεί στα
εγχώρια δελτία ειδήσεων και που δεν είναι διόλου σίγουρο ότι το κοινό αυτών
των δελτίων γνωρίζει σε βάθος το εύρος της σκέψης και του έργου τους, αλλά η
πορεία τους στα γαλλικά γράμματα, αίφνης, γίνεται ένα είδος συνδετικού κρίκου
με τη μυθολογία περί αριστερής καταγωγής και γαλλικής κουλτούρας των εγκεφάλων
της εγχώριας τρομοκρατίας.