ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Θερινό σινεμά

Το έργο παλιό, ασπρόμαυρο, καλλιτεχνικό και πασίγνωστο. Όλες οι καρέκλες να
‘χουν γεμίσει. Και στο μικρό σινεμά, στριμωγμένο ανάμεσα σε οκταώροφες
πολυκατοικίες, να μη φυσάει ανάσα ανέμου. Να κολλάει ο ιδρώτας. Μερικοί
καπνίζουν κιόλας. Ας μην ήταν εκείνο το τραγουδάκι του Κηλαηδόνη για τα θερινά
σινεμά, θα ελπίζαμε να την ξεχάσουμε γρήγορα τουλάχιστον αυτή τη νύχτα. Τι
έγινε το αγιόκλημα και τα γιασεμιά; Της μιας δραχμής τα γιασεμιά. Είναι
φυτεμένα σε μια γλάστρα στη γωνία, σκαρφαλώνουν σε ύψος ενός μέτρου και
απαιτούμε να δροσίσουν το πλήθος που μαζεύτηκε για να χαρεί τη βραδιά σ’ αυτό
το ξεχασμένο τετράγωνο. Ένα οικόπεδο που ίσως δεν είχε αρτιότητα για να
κτιστεί. Ή ανήκε σε πολλούς ιδιοκτήτες και δεν συμφωνούσαν να το πουλήσουν.
Δεν έφταναν τα διαμερίσματα για αντιπαροχή. Ποιος ξέρει τι του συνέβη και
διέφυγε της ομοιόμορφης κοινωνικής ανόδου. Μόνο που δεν αρκεί να δροσίσει
ολόκληρη την τσιμεντογειτονιά μονάχο. Κι ενώ προσπαθούμε να νιώσουμε
ρομαντικά, μας σαρκάζουν γύρω γύρω τα πίσω μπαλκόνια με τις σφουγγαρίστρες που
στεγνώνουν δίπλα σε αλουμινένιες σκάλες, τα φώτα που ανάβουν στα παράθυρα των
μπάνιων και τα στρογγυλά φωτιστικά κουζίνας που διακρίνουμε χωρίς να θέλουμε
στο διάλειμμα. Τοίχοι πλαϊνοί, έτοιμοι να δεχτούν την οικοδομή που λείπει,
αυτή που δεν υψώθηκε στη θέση του σινεμά, με τις εσοχές τους έτοιμες να γίνουν
φωταγωγοί. Όλα στη θέση τους και στη μέση εμείς οι παράξενοι θεατές. Ο
κανονικός κόσμος σε μια τρομακτική σειρά οικοδομημάτων απλώνεται μέχρι τον
λαιμό της φαντασίας. Και ξαφνικά αυτό το εναπομείναν θερινό σινεμά, φαντάζει
πολύ μεγάλη αναίδεια, πολύ μεγάλο θράσος.