ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο εσπρέσο του μεσονυκτίου

Έχει πάει κάπου 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα και ένα παγωμένο εσπρέσο είναι ό,τι
χρειάζεται. Καλά χτυπημένο αλλά με λίγο αφρό. Είναι αργά, το ξέρω. Πρέπει να
ντυθώ, να ετοιμαστώ, να στολιστώ για να βγούμε έξω. Πρέπει; Δεν πρέπει. Τέτοια
ώρα βγαίνει ο ντιτζέι. Τι θέλετε, να τον χάσουμε; Ρίχνω το βλέμμα στα
ψηλοτάκουνα που περιμένουν καρτερικά στον πάγκο για να μπουν στο παιχνίδι – κι
από εκεί λες και κάτι με σπρώχνει στον αέρα για να περάσει όλη η μέρα μπροστά
από τα μάτια μου στο γρήγορο όπως βλέπω στο βίντεο ταινίες που γράφω από την
τηλεόραση για να γλιτώνω τις διαφημίσεις.

Σε αυτές τις περιπτώσεις προτείνω μαζί με τον εσπρέσο και ένα CD που να
ανεβάζει σιγά σιγά τον ρυθμό και να κάνει τη νύχτα μέρα – μια ιδέα είναι όλα
τελικά. Το θέμα είναι να μην ακούσεις τις σειρήνες. Γιατί έρχονται εκείνη την
ώρα που προβάρεις τα καλά σου στον καθρέφτη και σου ψιθυρίζουν νανουρίσματα,
μια γλυκιά κούραση σε αγκαλιάζει και σου υπόσχεται όνειρα πρώτης προβολής ενώ
οι μουσικές του ντιτζέι κάνουν σταθερά «φέιντ άουτ» ώσπου να χαθεί κι αυτός
τελείως απ’ τον ορίζοντα. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια, δηλαδή. Ένα δροσερό ντους
όμως με προοπτικές είναι έτοιμο να ανατρέψει το σενάριο «όνειρα γλυκά». Αυτό
με τα αφρόλουτρα σχεδιασμένα από τους ειδικούς να στέλνουν κύματα ενέργειας σε
όλο το σώμα, πού είναι όταν το χρειάζεσαι; Και πάλι. Ίσα που φτάνει η ενέργεια
να χαλαρώσεις. Εκεί ήταν που μου ήρθε η εικόνα από πρόσφατη βόλτα στο Λονδίνο
μέσα στον ήλιο να στριμώχνονται έξω από το κλαμπ για να ακούσουν τη μουσική
και στις 11 το βράδυ δύσκολα να βρίσκεις ένα σάντουιτς να κόψεις την πείνα.
Αρκετά, λοιπόν. Ήμουν ήδη πάνω στα ψηλοτάκουνα. Και για το αφρόλουτρο με την
ενέργεια δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά.