Και ο Χορός καλά κρατεί (αρχαίος και νέος)…

Κλάμπινγκ με αντοχές στον ήλιο

Κάπου δέκα χιλιάδες ζευγάρια πόδια αγνοούσαν επιδεικτικά τη στάση ανάπαυσης. Τα γυαλιά ηλίου είχαν φορεθεί κανονικά και η πρωινή δροσιά σε προκαλούσε να συνεχίσεις. Κλάμπινγκ υπό τον ήλιο, στο Just Dance Festival

Ο ήλιος είχε ανατείλει για τα καλά και ο κόσμος χόρευε σαν το πάρτι να
είχε μόλις αρχίσει… Το Just Dance Φέστιβαλ όμως, στην παραλία της Αναβύσσου,
μετρούσε ώς την ανατολή δεκαπέντε ώρες μουσικής και συνέχιζε να πάλλεται στις
πέντε σκηνές του, απλωμένες άνετα στις Αλυκές.

Ο Χοσέ Νούνες στη «χάουζ» σκηνή έπαιζε εκείνη την ώρα τρελά τύμπανα και
αφρικάνικα μπιτ, ενώ δίπλα (όταν λέμε «δίπλα» εννοούμε κάμποσο περπάτημα) η
τέκνο επικράτεια κρατούσε θεαματικά τον λαό της – ήταν η πιο δημοφιλής άλλωστε
όλη τη νύχτα. Και σε κόντρα με την «psychedelic» για να λέμε την αλήθεια.

Η νύχτα (και η μέρα) είχαν για όλους κάτι.

Για τους ορεξάτους του ρυθμού, χορό, αναλόγως με τα γούστα τους:
Ρωμαλέο τέκνο για να λειώσουν τις σόλες στο κοκκινόχωμα. Τρεχαλητό για να
προλάβεις τη λογοδιάρροια του MC. Ένα Ρούι Ντα Σίλβα σε σετ-όνειρο.

Για τους αραχτούς: Chill Out σκηνή με ωραία πολύχρωμη διακόσμηση. Τσάι
(ινδικό, παρακαλώ) υπό το φως των κεριών. Παγωτά, νερά. Αναψυκτικά και μπίρες
(που δεν κατάλαβα τον λόγο έπρεπε να τα αγοράζουμε δύο δύο). Στο Καφέ για να
ξαποστάσουν και να ανακτήσουν δυνάμεις.

Για τους τολμηρούς: τον κόσμο ανάποδα με μπάντζι τζάμπινγκ και βουτιές
από ψηλά στο κενό (προσγείωση απόλυτα εξασφαλισμένη από τους ειδικούς της
ομάδας). Ευχαριστώ – είπα – αλλά θα προτιμήσω το χάουζ. Από το χάος.

Για τους μονίμως άτυχους του πάρκινγκ, τύχη επιτέλους. Απεριόριστος
χώρος όπου κατηύθυναν τους οδηγούς άντρες της Τροχαίας.

Ο χώρος, αλλά όχι μόνο αυτός, το στήσιμο ολόκληρο του φεστιβάλ έπαιξε
ρόλο στο να πάει καλά το Just dance, πρώτη, μεγάλη σε έκταση, διοργάνωση
ηλεκτρονικής μουσικής που γίνεται στα μέρη μας. Θα μπορούσε ίσως να ξεκινούσε
λίγο αργότερα και όχι κάτω από τον καυτό ήλιο του απομεσήμερου ή να περιόριζε
κάπως τον αριθμό των ντιτζέι για να έχει πιο πολλά ονόματα που «κατεβάζουν»
κόσμο, μια και φαίνεται πως θα υπάρξει συνέχεια.

Να μην αδικήσω τη δισκογραφία, αλλά ελάχιστους από τους ανθρώπους της
είδα στο φεστιβάλ, εκεί δηλαδή που «συμβαίνει» η νέα μουσική. Τη στιγμή
μάλιστα που αρκετοί καλλιτέχνες από τα πλατό έχουν και – νέες – δισκογραφικές
δουλειές.

Εντέλει, η «ντανς» δύναμη είναι υπολογίσιμη. Και έχει αντοχές – φυσικά
και κάτω από τον ήλιο.