Πρόσωπα «Εγώ από εδώ δεν βγαίνω πια…»

Αντριάνο Σόφρι. Η φυλάκισή του είναι πλέον μορφή βασανιστηρίου, λέει ο Αντόνιο Ταμπούκι

«Αγαπητέ Ένζο, εγώ από εδώ δεν βγαίνω πια». Ο Ένζο είναι ένας από τους χίλιους
τετρακόσιους. Ένας από αυτούς που την Τετάρτη έκαναν απεργία πείνας θέλοντας
να διαμαρτυρηθούν, ως πολίτες. Το έκαναν για τους «τρομοκράτες» – για τον
Αντριάνο Σόφρι και τον Οβίντιο Μπομπρέσι. Γιατί ο Σόφρι είναι αυτός που από τη
φυλακή της Πίζας έστειλε την επιστολή στο δήμαρχο της Καβρίλια, τον Ένζο
Μπρόγκι: εγώ από εδώ δεν βγαίνω πια.

Κι όμως, πολλοί προσπάθησαν για να βγει από εκεί. Χίλιοι τετρακόσιοι τριάντα
για την ακρίβεια, ίσως και ακόμη περισσότεροι. Ένα κομμάτι της Ιταλίας που
δείχνει ότι νοιάζεται. «Μου είναι ανυπόφορο να σκέφτομαι ότι ο Σόφρι βρίσκεται
στη φυλακή», λέει η συγγραφέας Λίντια Ραβέρα στη «Λα Ρεπούμπλικα». Η απεργία
πείνας είναι μια εκκεντρική μορφή διαμαρτυρίας, παραδέχεται. «Μα εκκεντρικό
είναι και να ζητάς να δοθεί χάρη σε έναν αθώο», όπως ο Σόφρι. Οι 1.430 πολίτες
που ζητούν τη χάρη, έχουν συμπληρώσει κατά καιρούς μέχρι σήμερα 2.897 ημέρες
απεργίας πείνας. Και την Τετάρτη ενώθηκαν συμβολικά σε μία ημέρα διαμαρτυρίας,
για να καταδείξουν ότι αυτή η κινητοποίηση συνεχίζεται. «Δεν μπορούμε να τους
αφήσουμε μόνους», λέει ο δημοτικός σύμβουλος των Πρασίνων, Σίλβιο Ντι Φράντσα.
«Είναι αδιανόητο να βρίσκονται στη φυλακή άνθρωποι σαν αυτούς. Την 1η
Αυγούστου ο Αντριάνο θα συμπληρώσει εξήντα χρόνια φυλακής κι αυτό δύσκολα
μπορεί κανείς να το δεχτεί». «Η απεργία πείνας είναι έκφραση οργής για μια
φυλάκιση που μοιάζει πλέον με μορφή βασανιστηρίου, βλακώδους και χωρίς λόγο»,
τόνισε ο συγγραφέας Αντόνιο Ταμπούκι. Ήδη, 170 δήμαρχοι σε όλη την Ιταλία
προσυπογράφουν την έκκληση, για να δοθεί χάρη στον Σόφρι και τον Μπομπρέσι.
«Ένα ειρηνικό βήμα, όπως αυτό της απονομής χάριτος, θα ήταν μια σημαντική
στιγμή στον δρόμο προς την κοινωνική και ηθική ενότητα της Ιταλίας», είπε ο
δήμαρχος της Ρώμης Βάλτερ Βελτρόνι.

Πρώην αρχηγός του αριστερού κινήματος Λόττα Κοντίνουα, ο Σόφρι είναι
καταδικασμένος να μείνει στη φυλακή έως το 2017. Καταδικάσθηκε μαζί με τον
Μπομπρέσι για τον φόνο του επιθεωρητή Καλαμπρέζι στο τέλος μιας δίκης που
έγινε χωρίς να προσκομισθεί καμιά απολύτως απόδειξη και οικοδομήθηκε ολόκληρη
πάνω στην αντιφατική και ολοφάνερα αναξιόπιστη μαρτυρία ενός και μόνο
«μεταμελημένου» τρομοκράτη. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως
καταδικάσθηκαν μόνο και μόνο για να ενοχοποιηθεί για «τρομοκρατία» το αριστερό
κίνημα της δεκαετίας του 1970, να δικαιολογηθεί η καταστολή του και να
αθωωθούν για τα «μολυβένια χρόνια» η ακροδεξιά, οι μυστικές υπηρεσίες και οι
κυβερνήσεις της Χριστιανοδημοκρατίας.