ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα μετάλλια που μένουν στην αφάνεια

Δεν επρόκειτο για σταρ της ποπ ή ροκ μουσικής. Ούτε για δίμετρες ξανθές
καλλονές από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Δεν κινούνται στον χώρο του
μόντελινγκ. Δεν μετέχουν σε καλλιστεία ομορφιάς. Δεν είναι ανήλικα κλεφτρόνια.
Ούτε χρήστες ναρκωτικών. Δεν ζητιανεύουν και, δόξα τω θεώ, δεν έπεσαν θύματα
παιδικής πορνείας. Δεν πρόκειται για τα παιδιά διάσημων τραγουδοποιών. Ούτε η
απόδοσή τους οφείλεται σε θαύμα. Δεν ανήκουν στους παπαροκάδες. Δεν έκαναν
κανένα μπουγαδοκαβγά. Δεν μετείχαν σε κατάληψη σχολείου. Δεν πήγαν στο «Μπιγκ
Μπράδερ» ή στο «Μπαρ». Δεν ερωτεύθηκαν κρατούμενο. Ούτε επιχείρησαν να
ληστέψουν γριούλα. Δεν είναι διόλου αναγνωρίσιμοι στο κοινό. Και είναι
αναμφίβολο εάν θα μπορέσουν να σταθούν μπροστά στον φακό με ύφος καταξιωμένου,
σπουδαιοφανούς, απαιτητικού και ιδιαίτερου ανθρώπου.

Βέβαια, δεν κατάφεραν, φέτος, να πάρουν τα χρυσά μετάλλια. Αλλά και τις
παλαιότερες χρονιές που τα πήραν ποιος το πήρε είδηση; Πώς και από πού
προβλήθηκε για να αποτελέσει πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση η
δραστηριότητά τους, το έργο τους, η επίπονη προσπάθειά τους και, εν τέλει, η
διάκρισή τους. Γιατί τα έξι ελληνόπουλα που μετείχαν στην αποστολή επέστρεψαν
έχοντας στις αποσκευές τους δύο αργυρά και δύο χάλκινα μετάλλια. Είναι τα
παιδιά που μετείχαν στη Βαλκανιάδα Μαθηματικών. Που για χρόνια κοπιάζουν,
αξιοποιώντας το ιδιαίτερο ταλέντο τους και διακρίνονται σε διεθνείς
οργανώσεις, υποχρεώνοντας χώρες με παράδοση στην καλλιέργεια τέτοιων ταλέντων
να μας αναγνωρίζουν. Και βέβαια αυτές οι διακρίσεις δεν θα αποτελέσουν
ερέθισμα για κανέναν νέο αφού, ως μη αρνητικές, δεν προβάλλονται.