Διαστάσεις Ανάμεσα στα καρπούζια

Το ταξίδι κράτησε 64 ημέρες και 64 νύχτες. Κι από τους επτά που ξεκίνησαν,
έφτασαν δύο. Δύο πέθαναν στον δρόμο. Οι άλλοι είχαν φύγει νωρίς.

Δύο πόδια. Ο ένας από τους δύο Κούρδους που έπαθε ασφυξία στην ελληνική νταλίκα

Ξεκίνησαν την τελευταία εβδομάδα του Απριλίου από ένα χωριό κοντά στο Κιρκούκ,
στα μισά της απόστασης ανάμεσα στη Βαγδάτη και την Τεχεράνη. Ήταν και οι επτά
Κούρδοι. Ο πιο νέος ήταν 17 ετών, ο πιο μεγάλος 34. Ύστερα από ένα μήνα
ταλαιπωρίας, οι τρεις εγκατέλειψαν την προσπάθεια και γύρισαν πίσω. Δεν τους
είχαν μείνει ούτε λεφτά ούτε δύναμη. Οι άλλοι συνέχισαν. Δέκα μέρες από το
χωριό ως τα σύνορα με την Τουρκία. Άλλες δέκα μέρες μέχρι την
Κωνσταντινούπολη. Από εκεί με φορτηγό στην Αθήνα, κι ύστερα στην Πάτρα.

«Στην Πάτρα περιμέναμε πέντε μέρες», λέει στη Ρεπούμπλικα ο Καμάλ
Ναρεμάν, που ονειρεύεται να πάει στον αδελφό του, στο Αμβούργο, και να αρχίσει
μια καινούργια ζωή. Ξαπλωμένος σε ένα νοσοκομείο του Μπρίντιζι, ο νεαρός
Κούρδος κλαίει, τρέμει, ζητά συνέχεια νερό. Την περασμένη Κυριακή μας βρήκε
στην Πάτρα ένας συμπατριώτης μας, Κούρδος σαν εμάς, και μας έδωσε ραντεβού για
τις εννιά το βράδυ σε ένα πάρκινγκ κοντά στο λιμάνι. Εκεί ήλθε ένας χοντρός
Έλληνας, που μας είπε ότι τον λένε Παναγιώτη. Δύο χιλιάδες δολάρια το κεφάλι,
μας είπε, για να μας μεταφέρει στην Ιταλία. Τα μισά μπροστά, τα άλλα μισά στον
Κούρδο μεσάζοντα που θα τα έδινε με ένα τηλεφώνημά μας στον συνένοχό του όταν
φτάναμε στο Μπρίντιζι. Τα μεσάνυχτα φύγαμε. Εμείς στοιβαγμένοι στο κοντέινερ
της νταλίκας του, ανάμεσα στα καρπούζια. Η ζέστη ήταν αφόρητη, αλλά μας
υποσχέθηκε ότι θα ανάψει το αιρ κοντίσιον. Δεν το έκανε ποτέ. Το ταξίδι
κράτησε 14 ώρες. Δεν είχαμε παρά ένα μπουκάλι νερό. Δεν μιλούσαμε καθόλου για
να μην καταναλώνουμε οξυγόνο. Πιστεύαμε ότι ο Έλληνας θα άναβε το αιρ
κοντίσιον, ότι δεν θα μας άφηνε να πεθάνουμε. Λίγο μετά τη μέση του ταξιδιού,
συνειδητοποίησα ότι ο Μοχάμαντ και ο Ρασούλ είχαν πάθει ασφυξία. Έμενε ο
Χασάν. Τον φώναζα και δεν απαντούσε. Τον ακουμπούσα και δεν κουνιόταν. Εκεί
πίστεψα ότι θα πεθάνω κι εγώ. Άρχισα να φωνάζω, να κτυπάω τα τοιχώματα με τις
γροθιές μου. Ίσως για μια ώρα, ίσως για δύο. Δεν υπήρχε γύρω μου παρά τρομερή
ζέστη και σκοτάδι, κι εγώ ήξερα πως θα πεθάνω. Έχασα τις αισθήσεις μου μία,
δύο, τρεις φορές. Όταν ξύπνησα ήμουν σε αυτό το κρεβάτι. Σας παρακαλώ, είναι
ζωντανός ο Χασάν;».

Είναι ζωντανός. Οι νεκροί είναι «μόνο» δύο. Οι άλλοι χρωστούν τη ζωή τους σε
έναν έλεγχο ρουτίνας των ιταλικών αρχών. Ο Παναγιώτης Ντουρόκης, 38 ετών,
συνελήφθη και του απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες της ανθρωποκτονίας και της
απόπειρας παράνομης εισαγωγής μεταναστών στο ιταλικό έδαφος. Συνηθισμένα πράγματα.