Τα Βαλκάνια, κολαστήριο γυναικών

Η Μπόνι Μίλερ και η Αμέλα ΄Εφεντιτς συνεργάζονταν καθημερινά όταν η κ. Μίλερ ζούσε στη Βοσνία και αυτήν τη φορά συναντήθηκαν στην Ελλάδα, στο ειδικό σεμινάριο που οργανώθηκε από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης για τους τρόπους αντιμετώπισης της παράνομης διακίνησης γυναικών

Δύο γυναίκες μιλούν για γυναίκες. Για τις γυναίκες που είδαν και άκουσαν από
κοντά. Για γυναίκες που τους υποσχέθηκαν μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη και
κατέληξαν να εξαναγκάζονται να κάνουν έρωτα με όσους άνδρες τούς ζητούσαν κάθε
μέρα για να επιβιώσουν υπό την απειλή των διακινητών ότι θα τις σκοτώσουν.
«Δούλευαν» για να εξοφλήσουν το «χρέος» της αγοράς τους. Ένα χρέος που δεν
εξοφλούσαν ποτέ…

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Μπόνι Μίλερ και η Αμέλα ΄Εφεντιτς συναντιούνται.
Συνεργάζονταν καθημερινά όταν η κ. Μίλερ ζούσε στη Βοσνία. Εκεί, στους ξενώνες
και στα καταφύγια, πρόσφερε ψυχολογική υποστήριξη στις γυναίκες, άκουσε τις
ιστορίες τους, στάθηκε δίπλα τους. Η κ. Μίλερ συνεχίζει τον αγώνα της εναντίον
της παράνομης διακίνησης ανθρώπων και η Αμέλα Έφεντιτς την προσπάθεια που
άρχισε πριν από δύο χρόνια στη Βοσνία ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης
(ΙΟΜ).

Αυτήν τη φορά συναντήθηκαν στην Ελλάδα, στο ειδικό σεμινάριο που οργανώθηκε
από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης για τους τρόπους αντιμετώπισης αυτής της
σύγχρονης δουλείας (σε βάρος των γυναικών).

Στην Βοσνία, ο αριθμός των εξαναγκαστικά εκδιδομένων γυναικών είναι 3.000.
Όμως το πρόγραμμα, που ξεκίνησε το 1999 με τη συνεργασία του ΟΗΕ και του
Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, κατάφερε να αναστρέψει την αρνητική εικόνα.
Οι οκτώ ξενώνες που δημιουργήθηκαν, κατάφεραν να περιορίσουν το πρόβλημα σε
μια χώρα που έχει πολύ μικρότερο αριθμό διακινούμενων γυναικών σε σχέση με την
Ελλάδα. Μέχρι πέρυσι είχαν επαναπατριστεί περισσότερες από 400 γυναίκες από τη
Βοσνία και την Ερζεγοβίνη, το 11% των οποίων ήταν ηλικίας 13-17 ετών.

«Είναι καλό να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν από τη Βοσνία για το πώς
αντιμετώπισαν το πρόβλημα, ώστε η Ελλάδα να μην κάνει τα ίδια λάθη», λέει η κ.
Μίλερ. Την ίδια ώρα στη χώρα μας οι Γιατροί του Κόσμου με τη βοήθεια μη
κυβερνητικών οργανώσεων προσπαθούν να συγκεντρώσουν τους πόρους για τη
δημιουργία και στη χώρα μας ενός ξενώνα για τα θύματα της παράνομης
διακίνησης.

Οι ξενώνες, που δημιουργήθηκαν πριν από τρία χρόνια στη Βοσνία, γέμισαν όταν η
αστυνομία άρχισε να γίνεται πιο αποτελεσματική, να κάνει εφόδους σε μπαρ και
να διασώζει τις γυναίκες. «Όταν βοηθούσα κι εγώ εκεί, οι πρώτες κοπέλες που
γνώρισα ήταν μια 13χρονη και μια 16χρονη που απήχθησαν από τη Ρουμανία για να
τις φέρουν στη Βοσνία. Οι ιστορίες που μου διηγήθηκαν ήταν φρικτές», λέει η
Μπόνι Μίλερ.

«Στην αρχή δεν ξέραμε από πού να ξεκινήσουμε. Οι γυναίκες έρχονταν
τραυματισμένες, στην αρχή δεν μιλούσαν. Μετά ανοίχτηκαν κι άρχισαν να λένε τις
ιστορίες τους, δέθηκαν μαζί μας, με τις ηλικιωμένες γυναίκες που τις
φροντίζουν σαν να ‘ταν οι μανάδες τους. Όταν πια είναι έτοιμες να φύγουν,
κλαίνε που θα μας αφήσουν».

Η Αμέλα Έφεντιτς δεν θα ξεχάσει ποτέ τις εικόνες γυναικών όταν έφθαναν. «Ήταν
σε άθλια κατάσταση, πολύ αδύναμες. Οι περισσότερες χτυπημένες άσχημα. Θυμάμαι
μια γυναίκα που ήρθε και την είχαν χτυπήσει τόσο πολύ που δεν μπορούσε ν’
ανέβει τις σκάλες και χρειάστηκαν τρεις άνθρωποι για να τη μεταφέρουν. Μια
άλλη την είχαν βιάσει κατά συρροήν και ήρθε με σοβαρά τραύματα στη μήτρα.
Χρειάστηκε να χειρουργηθεί αμέσως, όμως δεν θα μπορέσει ποτέ της να κάνει
παιδιά. Το 80% των γυναικών που έρχονται εδώ είναι εθισμένες στα ναρκωτικά. Οι
διακινητές τούς δημιουργούν εξάρτηση για να μη μπορούν να τα παρατήσουν».

Δεν είναι μόνον οι εξαρτήσεις, είναι και οι απειλές για τη ζωή τους. «Μια
γυναίκα που είχε έρθει εδώ τόλμησε να πει στον διακινητή της ότι θέλει να τα
παρατήσει. Την χτύπησε άσχημα ώσπου έμεινε αναίσθητη. Ξύπνησε κι ένιωθε
έντονους πόνους στο χέρι της. Δεν έβλεπε πουθενά πληγή. Όταν ήρθε στον ξενώνα
ανακάλυψαν ότι είχαν βάλει μέσα στο χέρι της μια μεγάλη βελόνα ραψίματος!».

«Τις ταπείνωναν καθημερινά, τις ανάγκαζαν να κάνουν στριπτίζ, τις άγγιζαν με
χυδαιότητα όπου και όπως ήθελαν. Οι πελάτες ήταν κατά 70% ντόπιοι και κατά 30%
από άλλες χώρες. Ήταν άνθρωποι από τη διεθνή αστυνομία, γνωστοί πολιτικοί που
δεν μπορώ να πω τα ονόματά τους», λέει.

Όταν οι κοπέλες κατάφερναν να ξεφύγουν χτυπημένες έτρεχαν στους δρόμους χωρίς
να ξέρουν πού να πάνε. «Έψαχναν για κάποιο ταξί, για ένα σπίτι, ό,τι έβρισκαν
μπροστά τους. Ευτυχώς ο τοπικός πληθυσμός ήταν πολύ καλός μαζί τους. Πολλοί
άνθρωποι τις φιλοξένησαν πριν τις φέρουν σ’ εμάς».

Μάλιστα, επεμβαίνει η Μπόνι Μίλερ, «τους έδιναν διπλάσια χρήματα αν δέχονταν
να κάνουν έρωτα χωρίς προφυλακτικό. Τότε βρέθηκαν στους ξενώνες γυναίκες που
είχαν AIDS. Κατόπιν αυτού και οι διακινητές άρχιζαν να τρομάζουν. Δεν θα
ήθελαν να εκθέσουν κάποιον πολιτικό… και άρχιζαν να μοιράζουν προφυλακτικά
στα στριπ-μπαρ».

Τις πουλάνε για 250-1.500 ευρώ!

«Οι διακινητές δημιουργούν στις γυναίκες εξάρτηση από τα ναρκωτικά για να μη μπορούν να τα παρατήσουν», λέει η Αμέλα Έφεντιτς

Και οι δυο τους γνωρίζουν πολύ καλά τις ταρίφες. «Στη Βοσνία μια κοπέλα για
μισή ώρα πληρώνεται 25 ευρώ, 50 ευρώ για μία ώρα και 250 ευρώ για μια ολόκληρη
νύχτα. Μπορεί όμως και να την πουλήσουν εξολοκλήρου σ’ έναν άντρα για
250-1.500 ευρώ. Και τότε αυτός μπορεί να τη χρησιμοποιήσει όσο θέλει και μετά
να την πουλήσει σε άλλον. Και φυσικά δεν πρόκειται να ξεπληρώσει ποτέ. Ο
ιδιοκτήτης τής λέει ότι πλήρωσε τόσα γι’ αυτήν και ότι αν εκείνη τα βγάλει με
τη “δουλειά” της θα την αφήσει ελεύθερη. Είχα γνωρίσει μια 17χρονη που την
είχε αγοράσει κάποιος για 2.000 δολάρια. Δούλεψε μέχρι τα 6.000 δολάρια και
του είπε σε ξεπλήρωσα και με το παραπάνω. Με απειλές για τη ζωή της την
ανάγκαζε να συνεχίζει. Φαύλος κύκλος. Δεν επρόκειτο να τον ξεχρεώσει ποτέ».

Η Αμέλα Έφεντιτς περιγράφει με κομμένη την ανάσα τη διαδικασία τής…
αγοραπωλησίας όπως της την περιγράφουν καθημερινά οι γυναίκες που φθάνουν στον
ξενώνα. «Οι κοπέλες πιάνουν συνήθως δουλειά στις 7.00 το απόγευμα. Η κοπέλα
κάθεται στο τραπέζι με τον πελάτη και κοιτάζει να πιουν και οι δύο όσο
περισσότερα ποτά γίνεται, γιατί έτσι λέει ο ιδιοκτήτης. Μετά ανεβαίνει μαζί
του στο δωμάτιο. Την ακολουθεί ένας σωματοφύλακας ή μια πιο παλιά γυναίκα, που
συνήθως είναι η φιλενάδα του αφεντικού. Αυτοί πληρώνονται πριν από την πράξη
και βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο για να σιγουρευτούν ότι η κοπέλα ικανοποιεί
δεόντως τον πελάτη».

Αν ένας πελάτης πληρώσει μια κοπέλα για ολόκληρο το βράδυ «και θελήσει να
φύγει νωρίτερα, ας πούμε στις 12.00, αυτό δεν σημαίνει ότι η κοπέλα είναι
ελεύθερη αφού έβγαλε τα λεφτά της για τη νύχτα. Την υποχρεώνουν να ξανακατέβει
στο μπαρ και η διαδικασία ξεκινάει από την αρχή».

Οι τιμές επίσης κυμαίνονται ανάλογα με την εθνικότητα της κοπέλας, αλλά και το
πόσο όμορφη είναι, λέει η κ. Μίλερ. «Οι γυναίκες από την Αλβανία είναι πια οι
πιο φθηνές, αλλά και οι γυναίκες από τη Μολδαβία. Οι πιο ακριβές εξακολουθούν
να είναι οι γυναίκες από την Ουκρανία. Και ξέρετε γιατί; Όχι μόνον επειδή
είναι πολύ ψηλές και πανέμορφες, αλλά επειδή η Ουκρανία είναι μακριά, το
ταξίδι είναι μεγάλο και στην τιμή συμπεριλαμβάνεται και η βενζίνη που
χρειάστηκε μέχρι να φθάσουν στη Βοσνία ή την Ελλάδα!».

«Βιάζονται να πουν ότι είναι ηλίθιες»

«Πρέπει να καταρριφθεί το στερεότυπο που θέλει τις γυναίκες αυτές ηλίθιες», τονίζει η Μπόνι Μίλερ

Πρέπει να καταρριφθεί το στερεότυπο «που θέλει τις γυναίκες αυτές ηλίθιες»,
τονίζει η Μπόνι Μίλερ. «Κάθε άλλο. Οι γυναίκες που γνωρίσαμε ήταν νέες,
όμορφες, μορφωμένες, κάποια ήξερε πέντε γλώσσες, άλλες είχαν πτυχίο από
Πανεπιστήμιο. Όλοι βιάζονται να πουν ότι είναι ηλίθιες που δέχονται να
ακολουθήσουν τους εμπόρους. Μην ξεχνάτε όμως ότι είναι πάρα πολύ έξυπνοι.
Συνήθως στέλνουν γυναίκες να τις βρουν, τους δείχνουν ένα σπίτι όπου θα
μείνουν, τους λένε ότι σ’ αυτό το σπίτι θα ζήσουν και θα προσέχουν τα παιδάκια
μιας οικογένειας, τους δείχνουν και φωτογραφίες, κι εκείνες πιστεύουν.
Οποιοσδήποτε θα το πίστευε αυτό. Μετά τις βάζουν να υπογράψουν και συμβόλαιο
και ύστερα δουλεύουν μια ζωή για να ξεπληρώσουν τον “έμπορο” που τις έφερε στη
χώρα».

«Πολλές γυναίκες νόμιζαν ότι θα γίνουν σερβιτόρες στην Ιταλία και κατέληξαν
σκλάβες στη Βοσνία, χωρίς να τους έχουν πει καν πού βρίσκονται», λέει η Αμέλα
Έφεντιτς.

«Μα, ας καταλάβουν πια οι άνδρες. Είναι ωραίο να κάνεις έρωτα με μια γυναίκα
που είναι σκλάβα; Με μια γυναίκα που τη δέρνουν καθημερινά; Πολλοί άνδρες
νομίζουν ότι αυτές οι κοπέλες βγάζουν πολλά χρήματα και ότι μάλιστα τα
στέλνουν στις οικογένειές τους, στις χώρες καταγωγής. Νομίζουν ότι είναι
πρόθυμες γι’ αυτό που κάνουν. Οι γυναίκες δείχνουν πρόθυμες, γιατί κάπου εκεί
γύρω είναι ο διακινητής που τους λέει ότι αν δεν είναι πρόθυμες και
χαμογελαστές στους πελάτες, θα τις σκοτώσουν. Ελπίζω οι Έλληνες άνδρες να μην
είναι τόσο αφελείς…», καταλήγει η κ. Μίλερ.

1.000.000 «πελάτες» στην Ελλάδα

Τι σχέση έχει η Ελλάδα με τη Βοσνία στην αντιμετώπιση του φαινομένου;
Καμία. Οι αριθμοί δείχνουν ότι η χώρα μας βρίσκεται σε πολύ κακή θέση. Σύμφωνα
με υπολογισμούς μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΜΚΟ), περίπου 20.000 ήταν τα
εξαναγκαστικά εκδιδόμενα άτομα στη χώρα μας για το 2000. Από αυτά τα 1.000
ήταν ανήλικα, συχνά δεκατριών, δεκατεσσάρων και δεκαπέντε ετών. Την ίδια ώρα,
σύμφωνα με στοιχεία της ομάδας «Stop Now» την τελευταία τριετία οι πελάτες
ξεπέρασαν το 1.000.000, δηλαδή το 30% του σεξουαλικά ενεργού ανδρικού
πληθυσμού της Ελλάδας.

Ωστόσο, η χώρα μας, παρά την πρόταση νόμου που προβλέπει ειδική εκπαίδευση
των αστυνομικών που θα περιορίσει τη διακίνηση στα σύνορα και σκληρότερες
ποινές για τους διακινητές, δεν διαθέτει έναν οργανωμένο ξενώνα που θα
μπορούσε να λειτουργήσει ως καταφύγιο, αλλά και ως κέντρο αποκατάστασης για
τις γυναίκες που φθάνουν κάθε χρόνο στη χώρα μας με τις υποσχέσεις μιας
καλύτερης ζωής και καταλήγουν σκλάβες σε στριπ-μπαρ.