Τα Παιδιά του Πειραιά και της… Κορέας

Ποδόσφαιρο στα τέλη του 19ου αιώνα στην Αγγλία. Άθλημα των αριστοκρατών, μετά των εργατών, δεν άργησε να περάσει στον επαγγελματισμό

Όταν ο Χρυσοδάκτυλος, σε ένα γήπεδο γκολφ, σύστηνε στον Τζέιμς Μποντ τον
Κορεάτη σωματοφύλακά του, του έλεγε ότι όχι, το γκολφ δεν έχει γίνει ακόμα το
εθνικό σπορ της Κορέας. Προφανώς ούτε το ποδόσφαιρο ήταν.

Σήμερα όμως; Ο γείτονάς μου ο Κορεάτης είναι πολύ ήρεμος και συμπαθητικός
άνθρωπος. Η εταιρεία του τον έστειλε οικογενειακώς για δυο χρόνια στην Ελλάδα,
και τώρα θα επιστρέψει στη χώρα του. Ήξερα – διότι ήταν το μόνο πράγμα που
άκουγα με ένταση – ότι είναι λάτρης της όπερας. Τώρα ανακάλυψα ότι έχει και
άλλο ένα μεγάλο πάθος: το ποδόσφαιρο. Έβγαζε ουρανομήκεις κραυγές στις
κρίσιμες στιγμές των αγώνων της Κορέας. Την πρόκριση επί της Ιταλίας τη
γιόρτασε, ετούτος ο ξένος, βάζοντας στη διαπασών τα «Παιδιά του Πειραιά» και
φωνάζοντας στο μπαλκόνι. Επίσης κάλεσε τη μισή γειτονιά για φαγητό. Στη
διάρκεια του παιχνιδιού με την Ισπανία δεν κραύγαζε λιγότερο, την τελική
πρόκριση όμως την πανηγύρισε με μικρότερη ένταση, ίσως γιατί αδικήθηκαν οι
Ισπανοί ή απλώς γιατί τα είχε δώσει όλα στην προηγούμενη φάση. Τον αποκλεισμό
τον δέχθηκε στωικά. Πάει, τέλειωσε. Το ποδόσφαιρο έχει κατακτήσει τον πλανήτη.