ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ ΤV τσόντας

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Θ. Γραμματικόπουλος, Παπαφλέσσα 7, Πύργος,
γράφει:

«Η Δημοκρατία και η ελευθερία του λόγου κινδυνεύουν από την πνευματικήν
δικτατορίαν, από την αποχαύνωση που έχουν επιβάλει οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί
δίαυλοι. Οι αντιδράσεις της πλειονότητας των πολιτών, των θεσμοθετημένων
οργάνων εναντίον της ιδιωτικής τηλεόρασης είναι εθνική υπεράσπιση της
Δημοκρατίας και της ελεύθερης σκέψης. Δεν εισάγουν καθεστώς “Μουλάδων” (Γεωργ.
Χ. Παπαχρήστος). Ή… “είναι πονηρός υπολογισμός: Οι καταγγέλλοντες
ανταγωνιστές δεν επιθυμούν παρά κάποια ψίχουλα από τα αποφάγια των ποσοστών
τηλεθέασης των καταγγελλομένων” (Π. Τσίμας). Όμως, ο Έλλην πολίτης ουδόλως
έκανε τέτοιους υπολογισμούς. Ζυγίζει μόνον το κοινωνικόν συμφέρον. Ή “δεν έχει
κανένας το δικαίωμα να μου επιβάλλει την όποια αισθητική” (Δ. Ρίζος). Το
κοινωνικόν αγαθόν (τηλεόραση) δεν υπόκειται σε κανενός την αισθητική. Είναι
συνάρτηση του εθνικού συμφέροντος διά την διαπαιδαγώγηση των νέων, κ.λπ. Είναι
η προβολή των αξιών. Θα πρέπει πλείστοι να θυμούνται τον πνευματικό γύψο του
Παπαδόπουλου. Ή το “γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα…” του
Μεταξά, που διαβάζουμε στα αναγνωστικά της δεκαετίας του 1940. Οι υποστηρικτές
της ασυδοσίας της ελεύθερης έκφρασης, μάλλον αυτό ζητάνε. Να είναι καθημερινά
σε κάθε σπίτι, με εικόνα, ο πνευματικός ευνουχισμός που προσφέρουν οι
ιδιωτικές τηλεοπτικές χαβούζες. Είναι λυπηρόν το φαινόμενον να ακούομεν από
βουλευτές, δημοσιογράφους, νομικούς, πανεπιστημιακούς, κ.λπ., ότι οι
αντιδράσεις των πολιτών εναντίον των τηλεοπτικών βοθρολυμάτων είναι στέρησις
της ελευθερίας του λόγου και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Απαιτούσαμε
περισσότερη ευαισθησία για την στήριξη των κοινωνικών αγαθών και της
Δημοκρατίας. Οι πολίτες την λέξη απαξία για τους πολιτικούς, την πολιτική, για
τους δημοσιογράφους, θα ακολουθήσουν και για άλλες κοινωνικές τάξεις, π.χ.
πανεπιστημιακούς, νομικούς, καλλιτέχνες, κ.λπ., όχι βέβαια για το σύνολον, την
έχουν αντικαταστήσει με τη λέξη “τους σιχαθήκαμε”. Ας το αντιληφθούν…

Ο τηλεθεατής δεν χάφτει τις στημένες εκπομπές. Δεν είναι λωτοφάγος.
Αντιλαμβάνεται την υποκρισία. Στα συνήθη πορτοπαράθυρα της ιδιωτικής
τηλεόρασης, τις μεταμεσονύχτιες ώρες “διδάσκουν” τον εκχυδαϊσμό της γενετήσιας
λειτουργίας με την προβολή τσόντας».

Η Μ. Σιάμπου, δικηγόρος, Κηφισιά, γράφει: «Αποτυχημένα και ξένα προς
την Ελλάδα, τα “κατασκευάσματα” που υιοθέτησαν για “μασκότ”. Η όψη τους
δείχνει κάτι “μεταλλαγμένο” ή διανοητικά καθυστερημένο! Μας προκαλεί απέχθεια.
Είναι δυνατόν μια ομαδούλα ανθρώπων, “κουλτουριάρηδων” να αποφασίζει τι θα μας
εκπροσωπεί ως χώρα; Δεν έπρεπε οι Έλληνες όλοι μαζί να επιλέξουμε; Όπως
γίνεται με την Eurovision; Να δούμε και τις άλλες προτάσεις και να επιλέξουμε
ή να τις απορρίψουμε όλες; Πότε έκαναν διαγωνισμό; Είναι, λέει, απομιμήσεις
αρχαίων ειδωλίων, σχεδόν αγνώστων σε όλους μας. Όλα τα αρχαία είναι και
καλαίσθητα;

Εμείς θα προτείναμε την κουκουβάγια έστω και υπό μορφήν μίκι-μάους ή και τον
λαγό και τη χελώνα που κάνουν αγώνα ταχύτητας (από τους μύθους του Αισώπου),
που έχει και κάποια σχέση με… Ολυμπιακούς Αγώνες. Και μάλιστα αγώνας με
ηθικό δίδαγμα. Αναρωτιόμαστε, αν μπορεί ν’ αποσυρθεί και να ληφθούν υπόψη και
προτάσεις του κόσμου. Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος».