Διάσημοι οι μονομάχοι, γενναίοι οι κυνηγοί

Οι άγνωστοι κυνηγοί άγριων θηρίων ήταν εξίσου θαρραλέοι με τους διάσημους μονομάχους της αρένας

Οι άγνωστοι κυνηγοί άγριων θηρίων για τις ανάγκες των θηριομαχιών στην αρένα
της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας συναγωνίζονταν σε θάρρος και επινοητικότητα τους
ένδοξους μονομάχους, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύει η βρετανική
εφημερίδα «Guardian».

Δεν ήταν εύκολη δουλειά να τρέχεις στη ζούγκλα και την έρημο για να συλλάβεις
ζωντανό ένα άγριο λιοντάρι ή μια τίγρη, έναν ελέφαντα ή έναν ρινόκερο, χωρίς
να τον τραυματίσεις. Αυτή η δουλειά απαιτούσε ολόκληρη ομάδα κυνηγών, αλλά κι
ένα ολόκληρο δίκτυο από επιχειρηματίες, πράκτορες αποστολής και φύλακες θηρίων
που μετέφεραν τα ζώα στα αμφιθέατρα της Ιταλίας και της Βόρειας Ευρώπης.

Ο καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ, Ρότζερ
Γουίλσον συνειδητοποίησε πόσο λίγα πράγματα γνωρίζουμε γι’ αυτό τον τεράστιο
μηχανισμό υποστήριξης και ακολούθησε τα ίχνη των ευρημάτων. Οστά ζώων, μωσαϊκά
και αποσπάσματα αρχαίων κειμένων οδήγησαν τον καθηγητή στο συμπέρασμα ότι
πολλές τίγρεις δεν έφθαναν στη Ρώμη, όπως θα υπέθετε κάποιος, από τις Ινδίες,
αλλά από την Αρμενία και ότι τα κλουβιά με τα θηρία ταξίδευαν με πλοία,
διασχίζοντας το Αιγαίο. Η Αφρική προμήθευε ελέφαντες, καμηλοπαρδάλεις,
στρουθοκαμήλους, λεοπαρδάλεις και ιπποποτάμους, ενώ η Βόρεια Ευρώπη εξήγε
αρκούδες και αγριογούρουνα.

Μάλιστα, η σύλληψη των θηρίων ήταν ένας τρόπος απασχόλησης των αυτοκρατορικών
στρατευμάτων και ορισμένες μονάδες έφθασαν σε υψηλό βαθμό εξειδίκευσης.
Υπάρχει λ.χ. επιγραφή του 3ου αι. που υπογράφεται από τον Σεσόνιο Αμμαύσιο,
τον αρκτοκυνηγό της Τριακοστής Λεγεώνας του Ρήνου. Άλλη επιγραφή από την
Κολωνία αναφέρεται στη σύλληψη πενήντα άρκτων σε διάστημα ενός εξαμήνου.

Η σύλληψη των άγριων ζώων χωρίς υπνωτικά βέλη και χωρίς τραυματισμούς,
με λόγχες, ήταν επικίνδυνη και κοπιαστική δουλειά. Ο Οππιανός του 2ου μ.Χ.
αιώνα αναφέρει για τη σύλληψη των λιονταριών τη χρήση της παγίδας – πηγαδιού,
με το δόκανο στο μέσον κι ένα αρνάκι στην κορυφή. Μόλις πιανόταν το λιοντάρι,
οι κυνηγοί κατέβαζαν το κλουβί. Άλλη μέθοδος ήταν με έφιππους κυνηγούς που
προκαλούσαν θόρυβο με τις ασπίδες τους και οδηγούσαν τα λιοντάρια προς άλλους
κυνηγούς που είχαν δίχτυα με δόκανα. Άλλες φορές οι κυνηγοί φορούσαν προβιές
και εξαντλούσαν τις δυνάμεις του λιονταριού στο τρέξιμο, από το ένα στο άλλο
δόλωμα, αποσπώντας την προσοχή του με τις κατάλληλες κινήσεις.

Αποπροσανατόλιζαν τις λεοπαρδάλεις με αναμμένους δαυλούς, ενώ τους ελέφαντες
του έριχναν σε βαθείς λάκκους.

Στην αρένα, τα ζώα ρίχνονταν σε πάλη μεταξύ τους ή με ανθρώπους, τους
«βενατόρες», ή εκτελούσαν τους εγκληματίες που ήταν δεμένοι. Λέγεται ότι
περισσότερα από 5.000 ζώα θανατώθηκαν κατά τα εγκαίνια του Κολοσσαίου στη Ρώμη
το 80 μ.Χ.

Σε ανασκαφές που έγιναν κοντά στο αμφιθέατρο της Τριέστης, τα πτώματα των ζώων
βρέθηκαν ριγμένα μέσα σε πηγάδια, μαζί με τα πτώματα ανθρώπων που είχαν
σκοτωθεί στην αρένα.