Διαστάσεις Η Μαρτίνα και ο διάβολος

Μαρτίνα: Μαρτίνα Κλάιν, ένα μοντέλο που του αρέσει να διαβάζει. Αφηγητής:
Χουάν Χοσέ Μιγιάς, ένας συγγραφέας που θαυμάζει το γυναικείο σώμα. Από την
αμοιβαία έλξη τους προέκυψε ένα δαιμονισμένο παραμύθι.

Μαρτίνα Κλάιν: το φιλομαθές μοντέλο σε παρουσίαση επωνύμων ρούχων

Όταν η Μαρτίνα ήταν μικρή, εμφανίστηκε μια μέρα μπροστά της ο διάβολος και της
πρόσφερε απίστευτα πράγματα με αντάλλαγμα την ψυχή της. Εκείνη όμως ήταν
πονηρή. Ξεκίνησε λοιπόν τα παζάρια και στο τέλος κατάφερε όχι μόνο να μη χάσει
την ψυχή της, αλλά να πείσει τον διάβολο να της δώσει και την ψυχή που είχε
μόλις αρπάξει από ένα γειτονόπουλο. Σε αντάλλαγμα, του υποσχέθηκε να του
χαρίσει το πρώτο σουτιέν που θα της έδιναν όταν μεγάλωνε. Ο διάβολος, που
είναι φετιχιστής, δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Κι έτσι, η Μαρτίνα απέκτησε δύο
ψυχές.

Άλλες φορές έβγαινε στο δρόμο και με τις δύο ψυχές, άλλες μόνο με τη μία,
ακριβώς όπως έβγαινε άλλες φορές φορώντας σουτιέν κι άλλοτε χωρίς. Όποτε
φορούσε σουτιέν, εμφανιζόταν ο Σατανάς και της έλεγε: «Δώσ’ το μου, δώσ’ το
μου». Εκείνη όμως ορκιζόταν ότι το σουτιέν αυτό δεν ήταν το πρώτο, αλλά το
δεύτερο, το τρίτο ή το τέταρτο. «Το πρώτο», βεβαίωνε, «δεν μου το έχουν
χαρίσει ακόμα».

Σε γενικές γραμμές, χρησιμοποιούσε τη μια ψυχή για το βράδυ και την άλλη για
την ημέρα. Με την ψυχή της ημέρας φορούσε συνήθως παντελόνι, ενώ την ψυχή της
νύχτας τη συνόδευε με φούστα. Επίσης, χρησιμοποιούσε τη μια ψυχή για να
διαβάζει μυθιστορήματα και την άλλη για να διαβάζει ποίηση. Την ψυχή που δεν
χρησιμοποιούσε τη φύλαγε σε ένα μυστικό σημείο της ντουλάπας, μαζί με το πρώτο
σουτιέν που της είχαν χαρίσει, αφού ήξερε καλά ότι αν έδινε στον Σατανά αυτό
το σουτιέν θα ήταν σαν να του έδινε τη μια από τις δυο ψυχές της.

Διάλεγε επίσης ψυχή – όπως διάλεγε ρούχα – ανάλογα με τον χαρακτήρα του
ανθρώπου με τον οποίο έβγαινε. Όταν έμενε σπίτι, φορούσε την ψυχή που τη
βόλευε περισσότερο. Μια μέρα, η Μαρτίνα γνώρισε έναν τύπο πανέμορφο, αλλά που
ήταν πάντα θλιμμένος, σαν να μην είχε ψυχή. Ντυνόταν πάντα τόσο ουδέτερα ώστε
έμοιαζε αόρατος, φορούσε το ίδιο πουκάμισο για να διαβάσει ή για να φάει, για
να βγει ή για να μείνει σπίτι. Όσο περνούσε ο καιρός, η Μαρτίνα άρχισε να
καταλαβαίνει ότι ο φίλος της δεν ήταν απλώς ένας πολύ ωραίος άνδρας: ήταν το
έτερόν της ήμισυ. Μια μέρα, ενώ μιλούσαν, κατάλαβε ότι στα παιδικά τους χρόνια
ήταν γείτονες, κι ότι ο άνδρας που είχε απέναντί της ήταν το αγόρι από το
οποίο ο διάβολος είχε πάρει την ψυχή του. Του χάρισε τότε το πρώτο της
σουτιέν, αναπληρώνοντας έτσι την ψυχή που του είχαν αρπάξει. Ο Σατανάς δεν
έμαθε ποτέ ότι η Μαρτίνα τον είχε ξεγελάσει.