Πρόσωπα Στάδια, τα «μπορντέλα της δόξας»

«Ο άνθρωπος των σταδίων πύκνωσε τις τάξεις της Γκεστάπο, δούλεψε για το
σοβιετικό υπουργείο Εσωτερικών, έριξε την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα,
κατέστρεψε την Ευρώπη στο όνομα της ελευθερίας…».

Άλβαρο Μούτις. Καταγγέλλει «την ντοπαρισμένη παντομίμα των σταδίων»

«… Ο άνθρωπος των σταδίων, ο οπαδός των αθλητών, είναι ικανός για κάθε
φαυλότητα, για κάθε χυδαιότητα. Πάει καιρός που δεν είναι πια άνθρωπος.
Επέλεξε ως πηγή του ενθουσιασμού του ένα συρφετό κακόμοιρων υπερπροπονημένων
ευνούχων», τους αθλητές.

Την ώρα του Μουντιάλ, ο Κολομβιανός μυθιστοριογράφος Άλβαρο Μούτις θρηνολογεί
στη μεξικανική λογοτεχνική επιθεώρηση «Λέτρας Λίμπρας» για ένα κόσμο στον
οποίο ο αθλητής είναι βασιλιάς, και κηρύσσει πόλεμο εναντίον της βιομηχανίας
του αθλητισμού, «αυτής της μηχανής της αποβλάκωσης».

Γεννημένος στην Μπογκοτά το 1923, ο Μούτις μεγάλωσε στις Βρυξέλλες ώς τα εννιά
του, οπότε και πέθανε ο διπλωμάτης πατέρας του. Επέστρεψε στην Κολομβία, όπου
«τα βιβλία και το μπιλιάρδο» τον εμπόδισαν να τελειώσει τις σπουδές του.
Εξέδωσε αρχικά ποιήματα, στα οποία πρωτοπαρουσιάζεται ο βασικός ήρωας των
κατοπινών μυθιστορημάτων του, ο Μακρόλ ελ Γκαβιέρο. Το 1954, εξόριστος στο
Μεξικό – όπου ζει μέχρι σήμερα -, ήρθε σε επαφή με τη λατινοαμερικάνικη
διανόηση της εποχής: Μπουνιουέλ, Οκτάβιο Πας, Φουέντες, Γκαρσία Μάρκες. Το
1973 εξέδωσε το πρώτο μυθιστόρημά του και έκτοτε έχει τιμηθεί με πολλά
λογοτεχνικά βραβεία.

«Ο αθλητής δεν παίρνει κανένα ρίσκο», υποστηρίζει ο συγγραφέας. «Καλλιεργεί
τους μυς και οξύνει τα ανακλαστικά του για να επιδειχθεί ενώπιον ενός πλήθους
αρρωστιάρικου, ξινού, στενόμυαλου. Και το κοινό κάνει τον αθλητή είδωλο, του
αποδίδει αρετές που θα ήθελε να διαθέτει το ίδιο και υποθέτει πως, πίσω από τα
επίλεκτα μυϊκά συστήματα, κρύβονται ηρωικά χαρακτηριστικά που δεν υπάρχουν…
Ο αθλητισμός, όπως η πορνεία και το αλκοόλ, έχει μετατραπεί σε πραγματική
βιομηχανία στα χέρια ανενδοίαστων εμπόρων. Εμπόρων αθλητών!». Για τον Άλβαρο
Μούτις, οι αρχαίοι Έλληνες «ήταν εκείνοι που, επινοώντας μεθόδους σκέψης που
ισχύουν ακόμη σήμερα, αποξήραναν την πολύτιμη πηγή του μυστηρίου, τη φυσική
και γόνιμη ροή του ασυνείδητου που χαρακτήριζε άλλους σύγχρονους και
προηγούμενους λαούς. Μετά ήρθε η σειρά των Ρωμαίων να εκστασιαστούν με το
τσίρκο, κλεισμένοι στον περίκλειστο κόσμο τους, ενώ έστελναν να επιτηρούν τα
σύνορα της Αυτοκρατορίας στρατιώτες από νέες και αιμοχαρείς φυλές. Θλιβερή
εποχή, αυτή των αθλητών».

Ο Άλβαρο Μούτις καταγγέλλει «την ντροπή του αθλητισμού» και «την ντοπαρισμένη
παντομίμα των σταδίων», τους «λαθρέμπορους της στείρας μυϊκής άσκησης». «Θα
σκοτωθούμε από ένα συλλογικό αυνανισμό», τονίζει. «Θα αφήσουμε κληρονομιά στα
παιδιά μας την επιδέξια και πρόστυχη χάρη των ποδοσφαιριστών, την αποκρουστική
γκριμάτσα στο πρόσωπο των δρομέων, την ψεύτικη οργή των πυγμάχων… Ας
κλάψουμε για τα παιδιά μας που γεννιούνται στη σκιά των σταδίων, αυτών των
μπορντέλων της δόξας».