ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Του Αγίου Σώματος

Τι αργία κι αυτή, του Αγίου Πνεύματος, με τη βαθύτατη κοινωνική της διάκριση
σε πνευματικώς και μη εργαζομένους. Και οι πνευματικώς εργαζόμενοι πιο
πιεστικοί από ποτέ, με την επείγουσα σωματική απαίτηση να φύγουνε για τα
νησιά, να χαλαρώσει το κορμί τους. Κι όσο πιο επείγουσα η απαίτηση, τόσο πιο
πολύ να ταλαιπωρείται το σώμα, σε λιμάνια και σε αυτοκίνητα, σε καταστρώματα
πλοίων με επιστρατευμένο πλήρωμα, χωρίς άδειες καρέκλες. Και το πνεύμα να
νερουλιάζει μέσα στον ιδρώτα, να εγκαταλείπει κάθε προσπάθεια, να παραδίνεται
στην ύλη και στην αδυναμία της να τα βγάλει πέρα. Να μη βρίσκει ούτε κατάρτι
να σταθεί το πνεύμα, υπό μορφή γλάρου, να ατενίσει τα σώματα που πατείς με
πατώ σε πασχίσανε να κερδίσουν λίγη από τη χρυσόσκονη του καλοκαιριού, την
ανεύρετη. Λίγο μαύρισμα, λίγο σφιχτή κοιλιά, λίγο ξάνθισμα στα μαλλιά. Λίγο
αλάτι στους ώμους, λίγη αρμύρα στα κρατήματα, στα χαμόγελα, στα ανοίγματα.
Λίγη ελπίδα και λίγη υπόσχεση. Λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και τ’ αγόρι μου. Και
τους ναυτεργάτες σωματικά παρόντες αλλά πνευματικά απεργούς. Πνευματικά
εορτάζοντες, αντιστεκόμενους και διαμαρτυρόμενους. Παρόντες για τις ανάγκες
των πνευματικά εργαζομένων. Πνευματικούς και καθοδηγητές. Με το σώμα τους να
περιέχει την αρχαία αντίφαση ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη. Απόμακρους και
παρόντες. Κι ύστερα; Μέχρι να το αγγίξεις, τέλειωσε το τριήμερο. Μέχρι να
χαλαρώσεις, πρέπει να τα ξαναμαζέψεις και να ξαναμπείς στην ουρά, στη ζέστη,
στο επιστρατευμένο πλοίο, να ξαναγυρίσεις στην πνευματική σου εργασία. Με το
σώμα να έχει θυμηθεί ελαφρώς τις χαρές που στερείται και το πνεύμα να μην έχει
επιχειρήματα να του αντισταθεί.