Κι όμως σας βλέπουμε, κυρία ΕΡΤ

Ο Νικ Κέιβ ερμήνευσε το Mack the Knife στη θαυμάσια ταινία με τα έργα του Κουρτ Βάϊλ, δυστυχώς όμως, άλλους καλλιτέχνες τους έκοψε το μοντάζ της ΕΡΤ

Μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ασέβεια προς τον τηλεθεατή από αυτή των
υποτιθέμενων δελτίων ειδήσεων, που προβάλλουν ξεκατινιάσματα μπιγκμπραδερικών
γονέων ή στριπ τιζ προκλητικών τρανσέξουαλ; Κι όμως, ακόμη χειρότερη είναι η
ασέβεια μιας τηλεόρασης προς το ίδιο της το περιεχόμενο, προς αυτό που η ίδια
έχει θέσει ως στόχο. Είναι η ασέβεια που επιδεικνύει η κρατική ΕΡΤ – θέλετε να
την πούμε Δημόσια, να την πούμε – προς τις αρχές που διέπουν τη λειτουργία
της, προς τα προγράμματα που η ίδια επιλέγει να προβάλει, και προς τους
ελάχιστους εκείνους τηλεθεατές που επιμένουν να την παρακολουθούν.

Ανακαλύψαμε προχθές, μια και η ίδια η ΝΕΤ δεν το διαφήμισε δεόντως, μία
μοναδική συμπαραγωγή της γερμανικής ZDF και της καναδικής τηλεόρασης, το
September Songs, με τα τραγούδια του Κουρτ Βάιλ, τα οποία ερμηνεύουν παίζοντάς
τα σαν μικρά μονόπρακτα σύγχρονοι καλλιτέχνες. Παλαιότερη παραγωγή, έγχρωμη,
σκοτεινή, όπως πικρά και σκοτεινά είναι τα τραγούδια που μιλούν για τις άγριες
εποχές, οι οποίες τα ενέπνευσαν, που χλευάζουν και αγωνιούν.

Αναγνωρίζουμε στη ΝΕΤ μεγάλη τόλμη, επειδή επέλεξε να προβάλει ένα τέτοιο
δύσκολο έργο σε ώρα υψηλής τηλεθέασης, στις 22.00, βράδυ Παρασκευής, όταν στα
άλλα κανάλια το ανάλαφρο Χόλιγουντ ή η ακόμη ελαφρύτερη εγχώρια τηλεόραση
είναι οι σειρήνες του κατάκοπου εργαζόμενου. Δυστυχώς, όπως αποδείχθηκε, το
επέλεξε σαν «τσόντα», για να βουλώσει την τρύπα που άφησε στο πρόγραμμά της η
διακοπή λόγω θέρους του τοκ σόου «Επίλογος», αλλά το αντιμετώπισε και σαν
«τσόντα». Το πρόβαλε αιφνιδίως, χωρίς μια παρουσίαση, έναν πρόλογο, κάτι που
να το αναδείξει, ακόμη κι αν ήταν επανάληψη. Και όχι μόνον αυτό, αλλά
περιόρισε αυθαιρέτως τη διάρκειά του, προφανώς για να χωρέσει στο συγκεκριμένο
κενό του προγράμματος. Μπορεί να μην το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι εκεί στην ΕΡΤ,
όταν καταστρώνουν τα προγράμματα, αλλά κάποιοι τους βλέπουν.

Και ήταν σπουδαίος ο Νικ Κέιβ ερμηνεύοντας το Mack the Knife «Δείτε τον
καρχαρία, με δόντια ξουράφια, κατάφατσα τα ‘χει, κι ο Μακίθ μαχαίρι που το
‘χει, κανείς δεν βλέπει…» σε σκηνικό σκοτεινό, σαν απόμερο δρομάκι,
κακόφημης συνοικίας. Ακολούθησαν τα αντιπολεμικά: «Το τραγούδι των κανονιών»
από τον Στάναρντ Ρίντγκουέι, «τα κανόνια βροντάνε, μαύρους κίτρινους τους
κάνουνε κιμά…» και η «Μπαλάντα της γυναίκας του στρατιώτη» με μια
συγκλονιστική, παθιασμένη και πικρή ερμηνεία από την Π. Τζ. Χάρβεϊ.
«Σουραμπάγια Τζόνι»… «μου ‘πες πολλά Τζόνι, κι ούτε μια αλήθεια Τζόνι,
Σουραμπάγια Τζόνι» ερμηνεύει με βαθιά φωνή η Τερέζα Στράτας, μεταμορφωμένη σε
γυναίκα που πνίγει τα προδομένα της όνειρα στο ποτό.

Παράλληλα ολόκληρη η εποχή του Κουρτ Βάιλ και του Μπέρτολτ Μπρεχτ –
άνοδος του ναζισμού, Χίτλερ, διώξεις – αναβίωνε είτε μέσα από τις αφηγήσεις
είτε μέσα από τις φωνές του ίδιου του Μπρεχτ, της Λότε Λένια, της συζύγου και
σπουδαίας ερμηνεύτριας των τραγουδιών του Κουρτ Βάιλ.

Την εικόνα συμπλήρωναν αποσπάσματα από κριτικές της εποχής, οι οποίες
εξέφραζαν την ανησυχία για όσα υπονοούσε η μουσική του, ήθελαν να την
«ξεφορτωθούν» σαν «παρηκμασμένη». Ο ίδιος ο Κουρτ Βάιλ ήθελε να την ακούν
όλοι, γιατί η «μουσική που ακούγεται μόνο στο σαλόνι δεν έχει νόημα».

Είδαμε στους τίτλους της εισαγωγής να αναφέρεται η συμμετοχή και άλλων
δημιουργών, του Γουίλιαμ Μπάροουζ για παράδειγμα. Περιμέναμε να τους
ακούσουμε, όπως και την Τερέζα Στράτας στο «Γιουκάλι», αλλά αυτό δεν συνέβη
ποτέ. Προφανώς τους «έφαγε» το ψαλίδι της ΕΡΤ. Κρίμα, γιατί ο σεβασμός στον
τηλεθεατή δεν θέλει χρήμα – που η ΕΡΤ δεν έχει – ούτε καν κόπο, συναίσθηση του
ρόλου μιας δημόσιας τηλεόρασης είναι το μόνο που θέλει.