Διαστάσεις Η οργή του Λαφονταίν

Λαφονταίν-Σρέντερ: οι δύο Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες σε παλιές, καλές μέρες

Ο Όσκαρ Λαφονταίν είναι θυμωμένος. Θυμωμένος με όλους και με όλα. Θυμωμένος με
τους τοπ-μάνατζερ, όπως ο Ρον Σόμερ της Ντόιτσε Τέλεκομ, που δεν ενδιαφέρονται
παρά πώς να αυξήσουν τα ήδη αστρονομικά τους κέρδη. Θυμωμένος με τον
«τουρμπο-καπιταλισμό», τις αφηνιασμένες χρηματαγορές δηλαδή, που προκαλούν
κάθε τόσο μαζικές απολύσεις εργαζομένων. Θυμωμένος με τα βιομηχανικά κράτη,
και πρώτα απ’ όλα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που μοιράζονται μεταξύ τους τους
παγκόσμιους πόρους και επιβάλλουν τους δικούς τους κανόνες στον υπόλοιπο
κόσμο. Θυμωμένος με τους τρομοκράτες. Θυμωμένος με το κόμμα του, που
ετοιμάζεται να χάσει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο
πρώην υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Σρέντερ δίνει στο τελευταίο του
βιβλίο τον τίτλο «Η οργή μεγαλώνει».

Ο Όσκαρ Λαφονταίν γνωρίζει τι φταίει που τίποτα δεν πάει καλά. Φταίνε πρώτα
απ’ όλα ο Ρήγκαν και η Θάτσερ. Οι δύο αυτοί πολιτικοί – λέει σε συνέντευξή του
στο Εσπρέσσο – είναι υπεύθυνοι για τον θρίαμβο των νεοφιλελεύθερων δογμάτων
και την κατάλυση του κοινωνικού κράτους. Φταίνε έπειτα τα κόμματα της
Αριστεράς, και κυρίως οι Νέοι Εργατικοί του Τόνυ Μπλαιρ, που υιοθέτησαν πλήρως
το λεξιλόγιο και τις συνταγές του νεοφιλελευθερισμού. Αυτοί άνοιξαν τον δρόμο:
και οι άλλοι τους ακολούθησαν. Δύο είναι τα βασικά τους λάθη. Στον τομέα της
εγκληματικότητας, έριξαν όλο το βάρος στο κοινωνικό υπόβαθρο των εγκληματιών
αγνοώντας τον πόνο των θυμάτων. Και στο ζήτημα της μετανάστευσης, παρασύρθηκαν
από τις επιταγές του διεθνισμού και άργησαν να αντιδράσουν, χαρίζοντας
πολύτιμες ψήφους στους δημαγωγούς της Δεξιάς. Περίεργο: ο «κόκκινος Όσκαρ» θα
ήθελε από την Αριστερά περισσότερη αυστηρότητα, μεγαλύτερη καταστολή;

Ο Όσκαρ Λαφονταίν – θα το περιμένετε πλέον – γνωρίζει ΚΑΙ τη λύση. Είναι η
πλήρης υιοθέτηση των αιτημάτων που προβάλλει το κίνημα κατά της
παγκοσμιοποίησης. Η Αριστερά δεν μπορεί να παίζει μονίμως στο γήπεδο του
αντιπάλου. Δεν είναι πλέον αρκετό να συγκεντρώνει όλες τις δυνάμεις της σε
οχυρά που έχουν περικυκλωθεί, όπως το κοινωνικό κράτος (να τα αφήσει δηλαδή να
αλωθούν;). Πρέπει να περάσει στην αντεπίθεση, με πρώτο στόχο την επιβολή του
φόρου Τόμπιν ώστε να παταχθεί η κερδοσκοπία. Πρέπει να ξαναβρεί τις ουτοπίες
της, τα οράματά της. Ένα κόμμα της Αριστεράς πεθαίνει ακαριαία μόλις σβήσει το
ουτοπικό φως που φωτίζει τον κόσμο. Όπως έλεγε κι ο Καντ, αυτό που χρειάζεται
είναι μια επανάσταση στον ηθικό μας προσανατολισμό.

Μπερδεμένα μας τα λέτε, κύριε Λαφονταίν. Κάτι απλούστερο, πιο κατανοητό, να το
κάνουμε σύνθημα; Φυσικά: «Να κτίσουμε έναν κόσμο όπου κάθε άνθρωπος θα έχει
την ευκαιρία να ζήσει αξιοπρεπώς». Τώρα μάλιστα. Η επανάσταση μπορεί να ξεκινήσει.