Θέμα επιλογών…

Τώρα που έσβησαν τα φώτα του Womad και επιστρέφουμε στους… πάγκους μας, μας
επιτρέπετε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις γενικού περιεχομένου: Πρώτον, ότι
το κοινό της λεγόμενης world music σκηνής αυξάνεται και πληθύνεται σταθερά.
Βέβαια, είναι λογικό ονόματα όπως ο Ντέιβιντ Μπερν να έχουν εδραιωμένο και
μεγαλύτερο κοινό από τους καθιερωμένους (στο διεθνές στερέωμα). Όπως και ο
Μπάαμπα Μαλ ή ο Ρασίντ Ταχά. Αλλά αν σκεφτούμε ότι αυτή η σκηνή ειδικά, μέχρι
πολύ πρόσφατα τουλάχιστον, είχε μηδέν εκπροσώπηση στα μέρη μας (ακόμη και η
ραδιοφωνική συχνότητα Kosmos 93,6 ξεκίνησε τον Οκτώβριο) τότε καταλαβαίνουμε
ότι το δυναμικό που διαθέτει είναι μεγάλο. Θέμα δεύτερο: Ποιοι είναι οι
Έλληνες καλλιτέχνες που μπορούν να ενταχθούν στο πνεύμα ενός τέτοιου φεστιβάλ;
Γιατί όπως είδαμε (ιδίοις όμμασι), επιλογές όπως οι Πυξ Λαξ αποδείχθηκαν
εσφαλμένες στην πράξη – παρ’ όλο που οι Πυξ Λαξ έχουν φανατικούς και
πολυάριθμους οπαδούς.

…και νέου κοινού

Όμως το Womad είναι… Womad και έχει τις δικές του απαιτήσεις: ΟΚ πέρυσι με
την Ελευθερία Αρβανιτάκη και τον Διονύση Σαββόπουλο, ΟΚ φέτος με τον
(ακριβοθώρητο) Θανάση Παπακωνσταντίνου και τη Δόμνα Σαμίου, αλλά με τους Πυξ
Λαξ σημειώσατε λάθος. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που να κινδυνεύεις να
παρεξηγηθείς από τους «ψαγμένους μουσικόφιλους» της παρέας, όταν τολμούσες να
εκφράσεις την επιθυμία σου να περάσεις και από τους Πυξ Λαξ (μα ρατσισμός κι
αυτός αδελφέ μου!). Τέλος πάντων, όλα αυτά είναι ενδεικτικά για ένα νέο κοινό
που γεννιέται και το οποίο δεν υπακούει πλέον στους γενικούς κανόνες που
όριζαν μέχρι σήμερα την ελληνική αγορά. Είναι το κοινό του Napster (και των
επιγόνων του), το κοινό που ενημερώνεται συστηματικά για τις νέες τάσεις, που
ξέρει πολλά περισσότερα από αυτά που φανταζόμαστε.