Διαστάσεις Ο θάνατος του μέλλοντος

Ποιος μας έκλεψε το μέλλον; Ποιος μας καταδίκασε σε ένα παρατεταμένο,
στάσιμο, αφόρητα ανιαρό παρόν;

«Η οικονομία έχει ανάγκη τους ξένους». «Θα είμαι ξενόφοβος μόνο μετά τις οκτώ το βράδυ και στις αργίες» (του Αλτάν, από το Εσπρέσσο)

Από τότε που κατέρρευσε το Τείχος και έλαβε επίσημα τέλος το πείραμα του
«υπαρκτού», οι δυτικές δημοκρατίες έμειναν ορφανές. Έχασαν καταρχήν τον εχθρό
που έδινε λόγο στην ύπαρξή τους, δηλαδή την κομμουνιστική ουτοπία και τον
ιστορικό ντετερμινισμό, με τα εκατομμύρια των νεκρών που προκάλεσαν. Έχασαν
όμως οι δημοκρατίες και ένα άλλο στοιχείο, ιδιαίτερα σημαντικό για τη ζωή των
ατόμων και των εθνών: το μέλλον. Το μέλλον ως όραμα, ως φιλοδοξία, ως στόχο.
Οι δημοκρατίες δέχθηκαν την απαγωγή του μέλλοντος από τους ολοκληρωτισμούς και
το εγκατέλειψαν στην τύχη του. Ακόμη και η λέξη «μέλλον» τείνει να
εξαφανιστεί, δίνοντας τη θέση της στην πιο ουδέτερη «προοπτική». Ο χρόνος έχει
εκφυλιστεί σε ένα είδος λίμνης με στάσιμο νερό, γράφει η Μπάρμπαρα Σπινέλλι
στη Στάμπα. Πέρα από αυτήν, όλα είναι απρόβλεπτα και τρομακτικά.

Τα δύο μεγάλα θέματα που απασχολούν τους Ευρωπαίους είναι η εργασία και η
μετανάστευση. Για το πρώτο, είναι διδακτικό αυτό που συνέβη στη Γαλλία. Ο
Λεπέν, που θεωρείται (κακώς) ο ηττημένος των εκλογών, κάλεσε τους ψηφοφόρους
να «μαυρίσουν» τη Μαρτίν Ωμπρύ επειδή με το 35ωρο στέρησε τους Γάλλους από το
δικαίωμα να δουλεύουν περισσότερο, και άρα να κερδίζουν περισσότερα. Και
εκείνοι υπάκουσαν (όπως έκαναν και στην περίπτωση των άλλων δύο «μαύρων
προβάτων» της ακροδεξιάς, του Ρομπέρ Υ και της Ντομινίκ Βουανέ)! Ένα από τα
πιο ενδιαφέροντα πειράματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς, όχι τόσο επειδή οδηγεί σε
μείωση της ανεργίας όσο επειδή συμβάλλει στην αύξηση του ελεύθερου χρόνου,
υποβαθμίζεται στο όνομα του Παρόντος. Και της κυριαρχίας του επί του
Μέλλοντος.

Την ίδια λογική ακολουθεί και η προσέγγιση της Ευρώπης στο θέμα της
μετανάστευσης, που θα συζητηθεί την ερχόμενη Παρασκευή στη Σεβίλλη. Ενώ οι
οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι χρειαζόμαστε περισσότερους μετανάστες για να
αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της γήρανσης και την κρίση των συντάξεων, οι
υπουργοί Εσωτερικών προτείνουν τη μετατροπή της Ευρώπης σε φρούριο. Με τον
τρόπο αυτό, όμως, δημιουργείται ένα ρήγμα με τις μέλλουσες γενιές.
Ασχολούμαστε αποκλειστικά με το παρόν, με το σήμερα, με τη στιγμιαία προστασία
μας από τους ξυπόλητους (αγνοώντας τον πραγματικό εχθρό, δηλαδή τις διεθνείς
Μαφίες). Οι πολιτικοί δεν αισθάνονται να τους δεσμεύει μια ηθική μακράς πνοής.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το βραχυπρόθεσμο συμβόλαιό τους με τους
ψηφοφόρους.

Την πρώτη ευθύνη για την απώλεια (ή την κατάργηση) του μέλλοντος τη φέρει
ασφαλώς η Δεξιά, με την κοντόφθαλμη θεώρησή της για όλα τα μεγάλα προβλήματα,
από το περιβάλλον ως τη μετανάστευση. Και η Αριστερά, όμως, δεν είναι άμοιρη
ευθυνών: μη μπορώντας να ξεπεράσει τις τύψεις της επειδή κάποτε πίστεψε στην
Ουτοπία, μοιάζει παράλυτη, αποδυναμωμένη, παραδομένη στο μοιραίο.