Διαστάσεις Αγιάτ και Ραχήλ

Η Αγιάτ και η Ραχήλ γεννήθηκαν την ίδια χρονιά. Η μία μεγάλωσε ελεύθερη, η
άλλη σκλάβα. Να είναι άραγε αυτός ο λόγος αρκετός για να πεθάνουν την ίδια
μέρα, νέα παιδιά ακόμα, θύματα του φανατισμού και της απελπισίας;

Αγιάτ Ακράς. Η όμορφη Παλαιστίνια σε δύο φωτογραφίες της, με διαφορά δώδεκα ετών

Το πρωί της 29ης Μαρτίου, η Αγιάτ Ακράς, μια όμορφη Παλαιστίνια δεκαοκτώ ετών,
έφυγε από το σπίτι της στον καταυλισμό Ντεχέισε της Βηθλεέμ φορώντας ένα κομψό
καπέλο, αντί για την παραδοσιακή μαντήλα. Έφτασε στην Ιερουσαλήμ, προμηθεύτηκε
από κάπου μια ζώνη με εκρηκτικά και πήγε στο σούπερ μάρκετ Supersol με σκοπό
να το τινάξει στον αέρα. Όταν τη σταμάτησε στην είσοδο ένας φρουρός,
πυροδότησε τα εκρηκτικά, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί η ίδια, ο φρουρός – πατέρας
πέντε παιδιών – και μια Ισραηλινή κοπέλα που είχε την ίδια ηλικία με εκείνη.
Την έλεγαν Ραχήλ Λεβύ.

Η Αγιάτ δεν ήταν η πρώτη γυναίκα καμικάζι: είχαν προηγηθεί η Ουάφα Ιντρίς, μια
28χρονη νοσοκόμα, και η Νταρίν Αμπού Αϊσά. Τα θύματα της επίθεσης δεν ήταν
πολλά. Έτσι, το επεισόδιο αυτό δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον: τα μέσα
ενημέρωσης το ξέχασαν γρήγορα και ο ισραηλινός στρατός ξεμπέρδεψε με κάνα δυο
επιχειρήσεις αντιποίνων. Η Αγιάτ θα περνούσε στην ιστορία σαν μία ακόμη
τρομοκράτης (για τους μεν) ή μάρτυρας (για τους δε) αν ένας Ιταλός φωτογράφος
δεν θυμόταν μια επίσκεψη που είχε κάνει πριν από δώδεκα χρόνια στον καταυλισμό
Ντεχέισε. Είχε φωτογραφήσει τότε ένα όμορφο κορίτσι, με τα χέρια σταυρωμένα
μπροστά και τα μάτια θλιμμένα, που έγινε στην Ιταλία ένα από τα σύμβολα της
πρώτης ιντιφάντα. Το έλεγαν Αγιάτ Ακράς.

«Ο καταυλισμός ήταν κλεισμένος με ψηλό συρματόπλεγμα», θυμάται ο Τάνο
Ντ’Αμίκο, μιλώντας στην εφημερίδα Μανιφέστο. «Τα παιδιά δεν είχαν δει
ποτέ τη Βηθλεέμ ή την Ιερουσαλήμ. Η ζωή τους δεν ήταν τίποτε άλλο από το να
τρέχουν όλη την ημέρα στη λάσπη, να πετούν πέτρες και να σχηματίζουν με τα
δάκτυλά τους το σήμα της νίκης. Προσπαθούσαν να ξεφύγουν, αλλά οι Ισραηλινοί
στρατιώτες τα έπιαναν πάντα. Άλλα τα άφηναν ελεύθερα πολύ μακριά από τον
καταυλισμό, άλλα τα έκλειναν σε μικρά κλουβιά για σκυλιά. Για να τα
τιμωρήσουν, πατούσαν τα δάκτυλά τους με τις μπότες τους. Τα σχολεία ήταν πάντα
κλειστά, τα παιδιά έβλεπαν τους γονείς τους να τους εξευτελίζουν, μεγάλωναν
μέσα στη μυρωδιά των δακρυγόνων, με τις φωτογραφίες των μαρτύρων τους
κολλημένες στα τετράδιά τους».

Το Μανιφέστο δημοσίευσε τις δύο φωτογραφίες της Αγιάτ δίπλα – δίπλα.
Αυτή η θλίψη στο πρόσωπο του εξάχρονου κοριτσιού να προοιωνίζεται άραγε το
μέλλον της, να αποκαλύπτει το πεπρωμένο από το οποίο δεν μπορούσε να ξεφύγει;
Και πώς να ήταν άραγε στα έξι χρόνια της η Ραχήλ; Να χαμογελούσε, να έπαιζε
ανέμελη με τα παιχνίδια της; Να έκανε σχέδια για το μέλλον;