Γιορτή του Κόσμου με χρώμα, ήχο και… χορό

Χορό της κοιλιάς… θα πάρετε; Γιατί όχι. Ο Mahmoud Fadl και το συγκρότημά του φρόντισαν γι’ αυτό

Τίποτε δεν ξενίζει στ’ αυτιά. Η μουσική του κόσμου είναι μουσική του καθενός,
στο προσωπικό του τζουκ μποξ έχει τα πάντα. Το Περού της Σουζάνα Μπάκα, την
Κούβα της Ορχήστρας Αραγκόν, την Αλγερία του Ρασίντ Ταχά, τη Σενεγάλη του
Μπάαμπα Μάαλ – τώρα κιόλας που η Σενεγάλη πέρασε στους οκτώ του Μουντιάλ.

Δεν υπήρχε η μουσική του κόσμου. Αλλά η μουσική του καθενός.

Τι Womad ήταν αυτό; Μια γιορτή με πολλούς αγαπημένους. Πόσον καιρό
είχαμε να δούμε τον Ντέιβιντ Μπερν! Να τος που ήρθε πρώτη φορά σε Womad
φεστιβάλ, στο δεύτερο της Αθήνας. Ο Πίτερ Γκάμπριελ τον ευχαριστεί εξ
αποστάσεως.

Την οργάνωση πολλοί εμίσησαν… Την καλή οργάνωση κανείς. Και ως
γνωστόν η καλή οργάνωση από το σπίτι ξεκινάει. Και δύσκολο να αναγνωρίσεις
τους οργανωμένους του Womad δεν είναι. Με το πρόγραμμα ανά χείρας (άφθονα από
αυτά τα βιβλιαράκια μοιράζονταν και στην είσοδο του Ιππικού) βάδιζαν εκεί που
η μουσική τους καλούσε. Τώρα, μου λέει αποφασισμένος φίλος, είμαι για Μπίλι
Κόμπαμ και κρουστά. Άλλος που ακούει τα κρουστά από το στομάχι του
κατευθύνεται στη μούλτι (αμ πώς;) έθνικ κουζίνα. Κάνουν καλό τα μεξικάνικα στα
κρουστά; Όλα ταιριάζουν. Γιατί…

Τι είναι Womad – να ξαναρωτήσω; Γιορτή της μουσικής που φέρνει τους
ανθρώπους πιο κοντά και σε ρίχνει σε μελαγχολία που οι Boyzone και η Μπρίτνεϊ
Σπίαρς πουλάνε πιο πολλά CD από τη Σουζάνα Μπάκα και τους Badenya les Freres
Coulibaly. Φταίει το MTV της Μπουρκίνα Φας, να υποθέσω; Αυτό και το σύστημα.

Το στήσιμο. Φτυστό με το περσινό. Με τη διαφορά πως φέτος (ποιος ξέρει
λόγω Πολιτιστικής Ολυμπιάδας) βάφτισαν τις σκηνές λυρικά… Ερατώ, Κλειώ,
Θάλεια και μου θύμισαν πιο πολύ σουίτες κρουαζιερόπλοιου. Την Ερατώ έψαχνε
κάποια στιγμή ένας κύριος που νόμιζα πως είχε χάσει την κόρη του, τώρα που όλα
τα παιδάκια έχουν κάτι τέτοια ονόματα… Τι κακό βρήκαν στο «μεγάλη», «μικρή»,
«κλειστή» (την οποία, σημειωτέον, είχαν στήσει με εξαιρετικό ψυχεδελικό
σκηνικό για να φιλοξενήσει άλλωστε και τα πάρτι);

Τα περίπτερα. Πολλά και ικανά να απασχολήσουν τον κόσμο πολλή ώρα ακόμη
και όταν υπάρχει δράση στις σκηνές. Πρώτο πρώτο αυτό του περιοδικού
Jazz&Τζαζ που είχε αγκαλιάσει την έθνικ μουσική από τους πρώτους εδώ στα
μέρη μας και που κυκλοφορεί στο τελευταίο τεύχος του με ειδικό CD αφιέρωμα στο
Womad. Βιβλιοπωλεία, δισκογραφικές εταιρείες, αλλά και ρούχα και αντικείμενα
με κάτι το… έθνικ και το εξωτικό, όπως άλλωστε και τα «φάνκι» κουρέματα, τα
τατουάζ με χένα, το λουκ που κάτι λέει, που πρότεινε κομμωτήριο των
Βριλησσίων. Πιο δημοφιλές περίπτερο, αυτό του Cosmos Fm 93.6 που μετέδιδε
ζωντανά από το Γουδί. Μεγάλη κινητικότητα από παραγωγούς και φίλους
επισκέπτες, περίπτερο-στέκι με άλλα λόγια. Έπρεπε να είχαν βάλει και ένα μπαρ.

Το τανγκό του μέλλοντός μας

Δεν υπήρχε η μουσική του κόσμου. Αλλά η μουσική του καθενός, στο Womad. Από πολύ τρυφερές ηλικίες έως πολύ μεγαλύτερους, που θυμήθηκαν παλιά φεστιβάλ… Κοντά στους 17.000 συνολικά, μικροί και μεγάλοι, έδωσαν το «παρών» στην τριήμερη Γιορτή των μουσικών του Κόσμου, στο Γουδί

Στο «ψητό». Α, όλα κι όλα. Womad είναι όλο το τραπέζι στρωμένο κι όχι
μόνο το κυρίως πιάτο. Εντάξει, λοιπόν, στο «ψητό». Η έκπληξη: Gotan Project, η
αργεντινέζικη δύναμη. Κάτι είχα ακούσει από εδώ, κάτι είχα ακούσει από εκεί,
αλλά κυρίως ο άνθρωπος που εμπιστεύομαι πιο πολύ απ’ όλους στα μουσικά (και σε
άλλα) ο Μιχάλης Παπαδάκης, μου είπε να μην τους χάσω.

Ένα αραχνοΰφαντο πανί είχε σκεπάσει τη σκηνή (τη «Θάλεια») σαν οθόνη
στο σινεμά όπου προβάλλονταν κομμάτια ζωής από την Αργεντινή, σώματα που
χόρευαν τανγκό, σημαίες που κυμάτιζαν καθώς οι Gotan Project αχνοφαίνονταν
πίσω, με κουστούμια και μαύρο φόρεμα η κυρία να παίζουν και να τραγουδούν. Σα
να έβλεπες παλιά ταινία (ακορντεόν, κιθάρα, βιολί) σε ένα νέο «ριμίξ» (γινόταν
δουλειά από τους δυο στις κονσόλες), ένα ονειρεμένο ηλεκτρονικό τανγκό, ή το
τανγκό του μέλλοντός μας. Το μέλλον, χωρίς πάθος δεν λέει. Ακούστε τους, όπου
τους βρείτε – κυκλοφορεί εδώ από την Ankh το CD τους La Revancha Del Tango.

Ο Ντέιβντ Μπερν σα να μην άφησε τον χρόνο να κυλήσει, έδωσε πρώτος το σύνθημα για χορό. Άφησε την κιθάρα και χόρεψε με ζήλο. Ενώ ο κόσμος θαύμαζε στυλ, μουσική ουσία και τους εξαιρετικούς μουσικούς του σε ένα τέλεια οργανωμένο σύνολο

Ντέιβιντ Μπερν. Δεν περιμένεις τη συναυλία για να δεις πως είναι
μεγάλος καλλιτέχνης. Το βλέπεις, όμως, από την πρώτη ώς την τελευταία στιγμή –
ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της δυτικής μουσικής «άνοιξε» στο Γουδί, με
ένα ελαφρό αεράκι. Βγήκε ντυμένος στα άσπρα-μπεζ με τσάκιση-λεπίδι στο
παντελόνι, σαν Ιντιάνα Τζόουνς πριν ξεκινήσει την περιπέτεια. Και πού δεν είχε
να μας πάει; «Αναχώρηση» ακριβώς στην ώρα του -11.30 (έχασα το πρώτο κομμάτι)
– έβαζε μπροστά. Για τις κορυφές των Talking Heads (με τους οποίους είχε έρθει
πρώτη φορά στο γήπεδο του ΠΑΟ) και κομμάτια με λάτιν γεύση από το Rei Momo και
μετά. Και μετά κάτι διαφορετικό – είπε – και έφερε τα βιολιά μπροστά για να
κάνει την… κόντρα εισαγωγή στο ηλεκτρονικό Lazy, τη συνεργασία του με τους
Χ-Press 2 και να εισάγει το Womad στη χώρα του κλάμπινγκ. Ο κόσμος χόρευε σα
να είχε ξαφνικά υπερθερμανθεί το γκαζόν και να έπρεπε όλοι οπωσδήποτε να
χοροπηδήξουν.

Ένα σαφάρι άγριου ρυθμού

Ευκίνητοι μοναχοί! Οι Shaolin Monks επί το έργον

Άφρικαν σούπερ σταρ. Ο Μπάαμπα Μάαλ βεβαίως. Ο οποίος έφερε επί σκηνής
μουσικούς και χορευτές, χρώματα και τα τύμπανα της Μαύρης Ηπείρου στο σαφάρι
του άγριου ρυθμού. Ακροβατικά και χορός από τα βάθη της πατρίδας του. Φανατικό
κοινό (τη δεύτερη με αρκετά λιγότερο κόσμο μέρα) τον αποθέωσε σαν τον μάγο της
φυλής. Μάλλον είναι όμως.

Τσιφτετέλι χορεύετε; Και όχι όποιο κι όποιο. Επαναστατικό, μποέμικο,
ροκ του δρόμου, αλγερινό, με τη σφραγίδα του Ρασίντ Ταχά. Κυλιόταν στη σκηνή,
παραπατούσε, σαν ροκ σταρ που μέθυσε από την παραδοσιακή μουσική του τόπου
του. Ίσως βοήθησε και ένα καλό γαλλικό κρασί. Πάντα βοηθάει.

Ένα κρασί, ίσως και ευχές ήπιαν και ανταπέδωσαν οι καλεσμένοι του
Φεστιβάλ, στη βεράντα του Ιππικού. Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος έχει πια
χαρακτηριστεί «φαν» του Womad. Τετ-α-τετ συνάντηση με τον Πίτερ Γκάμπριελ,
εμπνευστή του φεστιβάλ, δεν ξέρω αν υπάρχει ήδη στην ατζέντα του υπουργού.
Μπορεί, εν όψει Ολυμπιάδας. Στην ατζέντα πάντως του κ. Γκάμπριελ υπάρχει νέο
άλμπουμ.

Πίσω στον κόσμο πάλι. Στα εργαστήρια πολλά παιδιά. Και στις σκηνές
πολλά παιδιά. Στο γκαζόν, το ίδιο. Κάθε σκηνή πάντως είχε τους φανατικούς της.
Τα ντεσιμπέλ των πολύ καλών Asian Dub Foundation μεταδίδονταν μόνα τους, χωρίς
καμία βοήθεια. Εν τω μεταξύ, ο κ. Μπερν κυκλοφορούσε ανάμεσα στους θεατές και
παρακολουθούσε όσα συνέβαιναν γύρω. Μην ξεχνάμε πως ο άνθρωπος έχει και
δισκογραφική εταιρεία, τη Luaka Bop, με προτεραιότητα τη μουσική του κόσμου.
Από την Αθήνα θα έφευγε οδικώς για Σλοβενία. Σκοπός του ήταν να επισκεφθεί και
το Σούνιο.

Μουσικές του κόσμου, είπατε; Και όχι μόνον

Το καλό να λέγεται. Και οι διοργανωτές της On Stage κράτησαν τον λόγο
τους για ένα Womad No2, πιο πλατύ, πιο πλούσιο. Το Νο3 είναι λογικά η επόμενη
σκέψη. Τα νέα της επιτυχίας, φοβάμαι, έχουν φτάσει και ώς τον Στινγκ.

Στα ελληνικά… Η χαμηλόφωνη παρουσία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, της
Μελίνας Κανά και του Σωκράτη Μάλαμα κράτησε κόσμο και χειροκροτήθηκε. Με το
πνεύμα του Womad της δεύτερης μέρας δεν φάνηκε πάντως να δένουν οι Πυξ Λαξ,
που μάλλον αδιάφορα τους είδε το κοινό του Μπάαμπα Μάαλ και του Ρασίντ Ταχά. Η
Δόμνα Σαμίου τραγουδούσε χθες βράδυ, την τρίτη και τελευταία κατ’ εξοχήν λάτιν
μέρα.

Dance; Οι κλάμπερ ως γνωστόν το ξεχνυχτάνε – και είχαν λόγους οι Μάρτιν
Μοράλες και Ντάνι Χάουελς να κρατήσουν την παράδοση. Θα έμεναν πολύ
περισσότεροι για χορό, αν είχε προβλεφθεί να μην αργεί τόσο πολύ ο ντιτζέι να
πιάσει δουλειά. Έπειτα από τόσες ώρες στο πόδι ακόμη και οι αποφασισμένοι
γύρισαν σπίτι. Κάποιοι όμως που είχαν σκοπό πήγαν ακριβώς την ώρα που άρχιζε
το πάρτι. Είχε προνοήσει ο Floorfiller.

Τι είναι Womad πάλι… είπαμε;