Τελετουργικό φινάλε

«Δυό πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα». Είναι ο στίχος που ταιριάζει γάντι στην περίπτωση του κ. Αβραμόπουλου, ιδίως όταν χθες το πρωΐ τον περίμεναν τα κανάλια έξω από την κλειστή πόρτα του σπιτιού του, η οποία σαν να συμβόλιζε το φινάλε της υπόθεσης του κόμματός του

Η επτασφράγιστη πόρτα στο νούμερο 39β του κηφισιώτικου δρόμου που μένει ο κ.
Αβραμόπουλος, μπροστά στις κάμερες των καναλιών που περιμένουν πρωί πρωί
δήλωσή του, στέλνει το δικό της μήνυμα. Και είναι πολιτικό, το πιο πολιτικό
μήνυμα και από εκείνα που αγωνίζονται να στείλουν λαλίστατοι πολιτικοί από
τηλεπαράθυρα και πάνελ παντός είδους εκπομπών.

Δεν συμβολίζει την αποτυχία ενός πολιτικού εγχειρήματος, αλλά την αδυναμία
οποιουδήποτε τέτοιου είδους εγχειρήματος να επιβιώσει. Μεταξύ της ιδέας και
της πραγματικότητας υπάρχει μια πόρτα κλειστή. Είναι η απουσία κοινωνικών
συμφραζόμενων για να στηριχθεί μια τέτοια προσπάθεια. Παραμένει, λοιπόν, στο
επίπεδο του θεάματος: φαντασμαγορική αναγγελία ίδρυσης – πριν από 19 μήνες –
κουρτίνα μπλε για το φόντο, άψογο το κοστούμι του ιδρυτή και η γραβάτα, το
σήμα του κόμματος σε τεράστιο πανό αναρτημένο, και μουσική, κάτι σε κλασικό
και ελληνικό, μια διασκευή Σκαλκώτα, σε παράταξη στελέχη και από κάτω
υποστηρικτές, όλα κατάλληλα για την τηλεοπτική τους αναμετάδοση, η οποία είχε
ήδη πάρει διαστάσεις θριλερικές με το κατάλληλο διαρκές ντοπάρισμα περί των
προθέσεων του κ. Αβραμόπουλου. Έμοιαζε με ένα εντυπωσιακό φινάλε μιας μακράς
διαρκείας επιθεώρησης, της οποίας τα επεισόδια παίζονταν λίγο-λίγο, με αφορμή
δημοσκοπήσεις, σε δελτία ειδήσεων. Τώρα θα αναγγείλει κόμμα, σε λίγο θα το
αναγγείλει, θα το κάνει, δεν θα το κάνει, ήδη τα τύμπανα της αγωνίας είχαν
αρχίσει να επιβάλλουν σχεδόν μια λύση, μια «έξοδο».

Ωστόσο το ίδιο το θέαμα που σκηνοθέτησε την ανάγκη ενός νέου κόμματος,
δεν προσφέρει τον χώρο καν για να υπάρξει, όχι γιατί δεν προβάλλει στελέχη ή
τις θέσεις του, αλλά γιατί είναι δομημένο στις αρχές του δικομματισμού, των
δύο και μόνον συγκρουόμενων απόψεων, στο άσπρο-μαύρο.

Είναι γεγονός ότι η υπόθεση του κόμματος του κ. Αβραμόπουλου ήταν εξ ολοκλήρου
μιντιακή. Ο ίδιος ακολούθησε πιστά τις μεθόδους δημοσιότητας που επιβάλλει το
μιντιακό περιβάλλον.

Γι’ αυτό και τα σύμβολα, τα σήματα, τα σκηνικά κάθε εμφάνισής του αναλύονταν
περισσότερο από τον πολιτικό του λόγο, ο οποίος άλλωστε κάθε άλλο παρά έλαμψε
κατά τις περιόδους των κρίσεων, όταν ο κόσμος περίμενε τον διαφορετικό λόγο,
την καινούργια, υποτίθεται, άποψη.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει περιθώριο για την προβολή αποχρώσεων και
ιδίως μικροδιαφορών, δεν υπάρχει καν η ανάγκη για κάτι τέτοιο. Πολύ
περισσότερο σε μια εποχή που οι πολιτικοί και η πολιτική τους μοιάζουν, με
αποτέλεσμα να σκηνοθετείται η μάχη της διαφοράς, για να εκφράζεται σε
καβγατζίδικα πάνελ. Ο «ήπιος λόγος» μέσα στην καθημερινή κλαγγή της μάχης των
συνθημάτων απαιτεί περιεχόμενο, ουσιαστική, μεστή πολιτική πρόταση, αλλιώς
συνθλίβεται από τους φασαριόζικους λόγους των δύο μεγάλων στρατών.

Το φινάλε δεν ήταν, επομένως, η βραδιά της ίδρυσης του κόμματος, αλλά η βραδιά
που ανακοινώθηκε από τον ιδρυτή η αναστολή του, προχθές, με δυο βιαστικές
κουβέντες, με την ίδια μπλε κουρτίνα για φόντο, αλλά χωρίς χειροκροτήματα.
Τρέχοντας έφυγε από το πλάνο. Κανείς δίπλα του. Καμία δήλωση. Σαν να έπρεπε να
είναι όλα τόσο σύντομα, ώστε να ξεχαστούν αμέσως.

Σε μερικά πεδία της πολιτικής σκηνής, η επικέντρωση σε ένα γεγονός, που
υπόσχεται περισσότερα από όσα μπορεί να αποδώσει, έχει αποκτήσει στην εποχή
μας χαρακτήρα τελετουργικό (Murrey Edelman). Μόνο που η θεατρικότητα της
τελετουργίας τροφοδοτεί το θέαμα, αλλά δεν έχει απαραιτήτως σχέση με
πραγματικές συνθήκες, ανάγκες και ικανότητες πολιτικών, που επιλέγουν να την ακολουθήσουν.