Λεπτό προς λεπτό η μάχη στο λεύκωμα «Ρούπελ»

![]() |
![]() |
|
Οι Γερμανοί έχουν λάβει θέσεις μάχης απέναντι από τα οχυρά του Ρούπελ. |
Ένα λεύκωμα με σπάνια ιστορικά στοιχεία και ντοκουμέντα, σε συνδυασμό με την
πρωτότυπη εικονογράφηση του Φρειδερίκου Κάραμποτ, ζωντανεύει λεπτό προς λεπτό
τη μάχη και το οχυρό Ρούπελ, ένα πρότυπο αμυντικό έργο που αποδείχθηκε ότι
ήταν ανώτερο της Γραμμής Μαζινό, αφού δεν έσπασε αλλά παραδόθηκε κατόπιν
διαταγής.
Η μάχη των οχυρών (6 -10 Απριλίου του 1941) και η ηρωική αντίσταση των
υπερασπιστών τους απέσπασαν ανυπόκριτα σχόλια θαυμασμού, τόσο από τον Ουίνστον
Τσώρτσιλ, που είπε το αμίμητο «στο εξής θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν
Έλληνες», από τον στρατηγό Σαρλ Ντε Γκώλ, όσο κυρίως από τους Γερμανούς
αξιωματικούς και τον ίδιο τον Αδόλφο Χίτλερ, που δήλωσε στο Ράιχσταγκ ότι «η
ιστορική δικαιοσύνη μού επιβάλλει να διαπιστώσω ότι ο Έλλην στρατιώτης
επολέμησε με το μεγαλύτερο θάρρος και παρεδόθη μόνον όταν η συνέχιση της
αντιστάσεως δεν ήτο πλέον δυνατή».
Στο βιβλίο «Ρούπελ, Απρίλιος 1941», που εκδόθηκε από το Ελληνικό Λογοτεχνικό
και Ιστορικό, με υπότιτλο «Η ηρωική αντίσταση των οχυρών του συγκροτήματος
Σιδηροκάστρου -Το χρονικό μιας εποποιίας», ο συγγραφέας, ιστορικός Γιώργος
Χαρωνίτης δίνει γενικά στοιχεία για τα οχυρά στα στενά του Ρούπελ και
περιγράφει λεπτό προς λεπτό τον σχεδιασμό, τις δυνάμεις και όλη την εξέλιξη
της γερμανικής επίθεσης σε όλο το μέτωπο, ενώ ένα ειδικό κεφάλαιο είναι
αφιερωμένο στην περιγραφή της κατασκευής και λειτουργίας του οχυρού, μέσω της
οποίας μπορεί να εξηγηθεί η επιτυχής αντίστασή του.
Το Ρούπελ – τμήμα της γραμμής Μεταξά – εκτεινόταν σε μέτωπο 2.500 μ.
περιελάμβανε 123 ενεργητικά σκέπαστρα, υπόγειους χώρους 1.849 τ.μ. και
υπόγειες στοές επικοινωνίας 4.251 μ. Η φρουρά που το υπεράσπισε ήταν 27
αξιωματικοί και 950 άνδρες. Το οχυρό δεν έσπασε, αλλά παραδόθηκε στις 10
Απριλίου 1941, τέσσερις μέρες μετά την έναρξη της επίθεσης. Οι ελληνικές
απώλειες ανήλθαν σε 119 άτομα, ενώ οι Γερμανοί είχαν πολλαπλάσιες.
Το μυστικό της επιτυχίας του Ρούπελ ως οχυρού, έγκειται στο ότι ήταν κατάλληλα
προσαρμοσμένο για ορεινά εδάφη. Αποτελούσε ένα σύστημα υπέργειων και υπόγειων
εγκαταστάσεων που συνδύαζε καλή κάλυψη και παραλλαγή, οπλισμό, γερή κατασκευή
και αντοχή, επαρκείς ανέσεις για τους μαχητές, με χαμηλό κόστος κατασκευής,
ενώ η ελληνική πρωτοτυπία ήταν και η ύπαρξη κρυφών εξόδων διαφυγής.













