Διαστάσεις Ο Ποιητής μοιάζει με την πόρνη

Ένα από τα σονέτα του Φρανθίσκο Πίνο λέγεται «Ανήκω στους ηλιθίους». Μα
εκείνος δεν γελά με τους ποιητές, θλίβεται βλέποντας με πόση περιφρόνηση
μιλούν γι’ αυτούς.

Φρανθίσκο Πίνο: «Το πουλί στο κλουβί του»

Ο Ποιητής μοιάζει με τον παπαγάλο. Λέει και ξαναλέει λέξεις που έχει μάθει και
δεν γνωρίζει τι σημαίνουν. Γνωρίζει τι είναι ποίηση, αλλά δεν μπορεί να το
εξηγήσει, γιατί δεν κατανοεί ακριβώς αυτό που κάνει. Γι’ αυτό μιλά διαρκώς,
μέσα στο κλουβί του. Ο Ποιητής, όπως όλοι μας, είναι ένα εγκλωβισμένο πουλί.
Το πουλί είναι θλιμμένο, γιατί έχει όρια, γιατί είναι φυλακισμένο. Όμως
τραγουδά, κι αυτό το τραγούδι, το κελάηδισμα – η ποίηση – του δίνει χαρά.

Ο Ποιητής μοιάζει μ’ ένα πουλί που ακολουθεί λάθος πορεία, γιατί σ’ αυτή την
πορεία βρίσκει τον δρόμο που τον οδηγεί στην αλήθεια. Πρέπει πάντα να φεύγεις
από τον σωστό δρόμο, για να βρίσκεις τον δικό σου, τη δική σου κατεύθυνση.
Μόνο έτσι θα μπορέσεις να φτάσεις στο βάθος, στη σιωπή, αφού το πουλί που
ακολουθεί λάθος πορεία πετάει στο νερό και κολυμπά στο στερέωμα. Δεν γνωρίζει
τον εαυτό του, αλλά τον πλησιάζει συνεχώς, έτσι όπως ανακατεύεται με το νερό
και με τον αέρα.

Ο Ποιητής μοιάζει με την πόρνη. Στο βάθος του, στην αλήθεια του Ποιητή, δεν
υπάρχει κανείς, και σ’ αυτόν τον κανένα βρίσκεται η δύναμή του, στο να μην
είναι κανείς, να στερείται κάθε αξίας στην κοινωνία του χρήματος. Δεν έχει
όνομα, δεν αφήνει ίχνη. Όμως ο Ποιητής περιμένει, ο χώρος του είναι η γωνία,
περιμένει όπως οι πόρνες, περιμένει προχωρώντας, όπως το νερό, αυτή είναι η
αποστολή του. Πορεύεται χωρίς να είναι κανένας, παρά μόνο η ηχώ του εφήμερου.
Είναι επικίνδυνος αυτός ο δρόμος, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να πέσεις, να
χάσεις το στοίχημα, να γίνεις γελοίος. Αλλά το να εγκαταλείψεις αυτόν τον
δρόμο, αυτή τη γωνία, σημαίνει πως παύεις να υπάρχεις, πως παραιτείσαι από τη
ζωή.

Στο έργο του Ποιητή δεν υπάρχει χώρος για νοσταλγία. Ο Ποιητής δεν χάνει τον
χρόνο, τον καταναλώνει μετατρέποντάς τον σε στίχο, τον καθιστά συνεχώς
παρόντα, εφήμερο και διαρκή μαζί. Το να θυμάσαι είναι όμορφο, όπως λέει το
τάνγκο του Σεπούλβεδα, αλλά όταν ο Ποιητής θυμάται μεταφέρει την ανάμνηση στο
παρόν, κι έτσι δεν υπάρχει νοσταλγία. Ούτε τα γηρατειά ταυτίζονται κατ’ ανάγκη
με τη νοσταλγία. Τα γηρατειά είναι μια πόρτα, μια πόρτα που βρίσκεσαι μπροστά
της χωρίς να ξέρεις τι βρίσκεται από πίσω. Είναι η είσοδος στο άγνωστο, σε
κάτι καινούργιο, που ξαναγεννιέται, που ανατέλλει. Τα γηρατειά είναι η
τελευταία ανατολή της ζωής, χρειάζεται μια άλλη αίσθηση, μια άλλη ματιά.
Ξεκινάς ακόμα μια φορά από την αρχή.

Ο Φρανθίσκο Πίνο, ένας από τους μεγαλύτερους Ισπανούς ποιητές του εικοστού
αιώνα, συμπλήρωσε πριν από λίγο καιρό τα 92 του χρόνια. Όπως λέει στην Ελ
Παΐς, είναι ήρεμος, επιμένοντας, περιμένοντας.