ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σκληρό νόμισμα

Στο σχολείο οι μεγάλοι δίνουν Πανελλήνιες. Αυτό σημαίνει πως οι μικροί πρέπει
να κάθονται ήσυχα στα διαλείμματα, για να μην τους ενοχλούν. Όταν λοιπόν
γράφουν οι μεγάλοι, οι μικροί μένουν μέσα, στη ζέστη και την ακινησία, που
θυμάστε τι στοιχίζει σ’ αυτή την ηλικία. Έτσι μαθαίνουν από μικροί να σέβονται
τις εξετάσεις. Αν μη τι άλλο. Μικροί είναι οι μαθητές του Δημοτικού. Του
Γυμνασίου, οι μεσαίοι σαν να λέμε, γράφουν κι αυτοί εξετάσεις. Ένα μάθημα κάθε
δυο ή τρεις μέρες, με την άνεσή τους. Στην Α’ τάξη του Γυμνασίου ειδικά, τα
‘χουν λίγο χαμένα. Τι να κάνουν τόσες μέρες, να διαβάζουν το μάθημα; Δεν είναι
το ίδιο που έκαναν όλη τη χρονιά; Μπας και πρέπει να το μάθουν απ’ έξω; Μπας
και δεν έπρεπε να διαβάζουν προηγουμένως; Άδικα παιδεύτηκαν τόσα απογεύματα;
Μαθαίνουν κι αυτοί την αξία των εξετάσεων, τέλος πάντων. Τη βαθιά και
ενσωματωμένη αξία τους, τα σαράντα καράτια του χρυσού τους. Στο Λύκειο δεν το
συζητάμε, εκεί πλέον εξαϋλώνονται από την αφομοίωση της αξίας των εξετάσεων.
Εκεί δεν είναι άνθρωποι, και δη νέοι και ωραίοι, εκεί όλα αναβάλλονται, οι
ανάγκες πέφτουν σε νάρκη, τα παιδιά γίνονται βαθμοί και ποσοστά και
μηχανογραφικά δελτία. Οι εξετάσεις είναι πια η απόλυτη κλίμακα αξιών. Κι έτσι
εκπαιδευμένους παραλαμβάνουν τα ΑΕΙ τους φοιτητές τους, να αναγνωρίζουν το
σκληρό νόμισμα της εκπαίδευσης. Και σωστά, εδώ που τα λέμε. Διότι, αν δεν το
αναγνώριζαν, τι νόημα θα είχε τώρα η απεργία (συγγνώμη, η αποχή) των καθηγητών
και ο κίνδυνος να μη δώσουν εξετάσεις οι φοιτητές τον Ιούνιο; Θα έχανε λάμψη, οπωσδήποτε.