Τηλεόραση με ρυτίδες

Χαριτωμένο ενσταντανέ από ένα Σαββατοκύριακο σε ακριβό ξενοδοχείο λουτρόπολης, όπου μεταξύ άλλων ηθοποιών συνεβρέθησαν και οι εικονιζόμενοι Κ. Σιμενός, Λ. Λένωση και Δ. Καλυβωκάς και με την ευκαιρία γύρισαν και την τηλεταινία «Dream Hotel»

Με σεναριακό εύρημα χιλιομασημένο, σκηνοθεσία που θύμιζε σίριαλ της κρατικής
τηλεόρασης του ’70, όπως και οι ερμηνείες ηθοποιών, το «Dream Hotel» του Mega,
η πολυδιαφημισμένη τηλεταινία, δεν δικαίωσε τις προσδοκίες από ένα τηλεοπτικό
είδος που είναι πλέον σπάνιο, αλλά παραμένει αγαπημένο του κοινού.

Σε εποχές που υπάρχει ανάγκη για ταλέντα και που υπάρχουν αν κανείς τα
αναζητήσει, σε εποχές που η καλλιτεχνική δημιουργία και η σκηνοθετική τεχνική
έχουν εξελιχθεί, είναι απογοητευτική μια τηλεταινία που μοιάζει να βγήκε από
την πιο συντηρητική εποχή του ασπρόμαυρου ελληνικού σινεμά, από την πιο
ξεπερασμένη τηλεόραση των περασμένων δεκαετιών, από τα πρώτα εκείνα χρόνια
λειτουργίας του ίδιου του Mega με τα λιγότερα μέσα και τους λιγότερο έμπειρους
ανθρώπους.

Όσο για το σενάριο, με το ίδιο στόρι μπορούμε προχείρως να θυμηθούμε
πάμπολλες ταινίες, όπως το «Hotel Berlin» (1945) με τους Πίτερ Λόρε, Ρέιμοντ
Μάσεϊ, το «Grande Hotel», ριμέικ του προηγούμενου με τους Γκρέτα Γκάρμπο, Τζον
Μπάριμορ, Τζόαν Κρόφορντ, το «Hotel Du Nord», δραματικό αυτό, με την
Ανναμπέλα, τον Λουί Ζουβέ και την Αρλετί, μεγάλες δόξες όλοι τους του γαλλικού
σινεμά, το «Hotel Paradiso» με τους Άλεκ Γκίνες, Τζίνα Λολομπρίτζιντα, Ακίμ
Ταμίροφ και κατόπιν αυτών διάφορες ελληνικές ταινίες χρησιμοποίησαν το
«εύρημα» του ακριβού ξενοδοχείου, που γίνεται τόπος συνάντησης διαφορετικών
προσώπων και ζευγαριών, τα οποία διασταυρώνονται και ζουν μια σύντομη
περιπέτεια. Το ίδιο χρησιμοποιεί και ο Νίκος Μουρατίδης – γνωστός ως μουσικός
παραγωγός και υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων σε δισκογραφική εταιρεία – που εδώ
επιχειρεί να κολυμπήσει στα σεναρικά ύδατα, χωρίς μπρατσάκια, όπως φαίνεται,
καθώς ούτε στο ελάχιστο καταφέρνει να δώσει ειρμό και φρεσκάδα στην υπόθεση.
Αψυχολόγητες αντιδράσεις των χαρακτήρων, ασύνδετες σκηνές ή χωρίς νόημα,
έδιναν την εντύπωση μιας κακότεχνης ξεπατικωτούρας πασίγνωστων κλισέ, τα οποία
με τον συνδυασμό μιας άρρυθμης και χωρίς έμπνευση σκηνοθεσίας του Αντώνη
Τέμπου κατέληξαν σε μια αποτυχημένη, κουρασμένη τηλεόραση.

Ξεχώρισε η Νένα Μεντή στον ρόλο της υστερικής ντίβας, λόγω εμπειρίας
και προσωπικού στυλ. Δίπλα της ένας άκαμπτος, κρύος Φίλιππος Σοφιανός, στον
ρόλο του κουρασμένου συζύγου που βρίσκει τη χαρά της ζωής σε μια πιτσιρίκα, η
οποία τον θαυμάζει, όχι σαν τη σύζυγό του που του βγάζει το λάδι. Χωρίς
καθοδήγηση ο συμπαθέστατος Δημήτρης Καλυβωκάς, διεκπεραίωσε τον παλιωμένο ρόλο
του γερομπισμπίκη, που παρασπονδεί από τσαντίλα για την κοσμική σύζυγο, η
οποία δεν τον ακολουθεί στις διακοπές γιατί προτιμάει τα κομμωτήρια και τη
μανικιουρίστα, πλην όμως εμφανίζεται την πιο ακατάλληλη στιγμή και εκείνος
προσπαθεί να τα κουκουλώσει.

Στον ρόλο της σεξοβόμβας που πήγε να τον τυλίξει, η Γωγώ Μαστροκώστα,
τα κατάφερε θαυμάσια, παίζοντας τον εαυτό της. Απλώς περιφερόταν ο Αντώνης
Καφετζόπουλος στον ρόλο του πρώην συζύγου της Λίλας Καφαντάρη, που τους είναι
θυμωμένη η κόρη τους, αλλά καταφέρνει να τους κάνει να τα ξαναφτιάξουν, καθώς
εξαφανίζεται για μερικές ώρες με τον γιο του άλλου ζευγαριού. Στο τέλος όλοι
τα βρίσκουν με όλους, όπως ο συντηρητισμός μιας μικροαστικής κουλτούρας
επιβάλλει, είναι περιχαρείς και πίνουν σαμπάνια στο ρεστοράν του ακριβού
ξενοδοχείου, δίνοντας την εντύπωση πως πήγαν για ένα διασκεδαστικό
Σαββατοκύριακο συνεργείο και ηθοποιοί και με την ευκαιρία γύρισαν και μια
τηλεταινία, γρήγορα γρήγορα, για να διαφημίσουν το περιβάλλον. Κρίμα, ένα
άδικο ξόδεμα χρημάτων και δυνάμεων, για μια τηλεόραση που της φαίνονται οι ρυτίδες.