ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Δεξαμενή συγκεκριμένου

«Μα τόσα προβλήματα έχει η Αθήνα, για το καφενεδάκι της Δεξαμενής βρήκαν να
ρωτήσουν οι δημοσιογράφοι;» Δεν θυμάμαι πού άκουσα την κριτική αυτή. Μπορεί
στο Μητσικώστα. Ο χιουμορίστας που τόσο σαρκάζει το στόμφο μπορεί να θέλει
κατά βάθος κι αυτός μεγάλα σχέδια, γενικά προγράμματα και εφ’ όλης της ύλης
διακηρύξεις. Ή υπονοεί, ίσως, ότι οι δημοσιογράφοι είναι Κολωνακιώτες και γι’
αυτό νοιάζονται για τη Δεξαμενή. Αλλά θα έπρεπε να επαινέσει αυτούς που βρήκαν
επιτέλους κάτι χειροπιαστό να ρωτήσουν. Τόσα χρόνια οι γενικολογίες δεν έλυσαν
τα προβλήματα. Κομμάτι κομμάτι μόνο μπορεί να φτιαχτεί η Αθήνα. Αν η Δεξαμενή
γίνει όπως τη θέλουν οι άνθρωποι που τη ζουν και τη χαίρονται, θα υπάρξουν
ελπίδες και για το λόφο Φινοπούλου, που είναι μέσα στο σκουπίδι. Αν κι εκεί
καθαριστεί και φροντιστεί, ίσως πάρει σειρά ο Στρέφης. Κι αν ανθρωπέψει κι
αυτός, θα αποκτήσει φωνή η Πλατεία Πρωτομαγιάς και το Πεδίον του Άρεως. Η
Αθήνα δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι ψηφιδωτό από συγκεκριμένες γειτονιές.
Είναι οι πλατείες της και τα πεζοδρόμιά της με τις τσιμεντόπλακες, οι
ξεχαρβαλωμένες παιδικές χαρές της, τα κουτσουλημένα παγκάκια, οι παιδικοί
σταθμοί και τα γυμναστήρια που άνοιξαν, οι συνοικιακές βιβλιοθήκες που δεν
άνοιξαν ποτέ. Στη Δεξαμενή μπορεί να μην πατάω το πόδι μου, αλλά στο κάτω κάτω
ο Παπαδιαμάντης το πατούσε κι έπινε εκεί τον καφέ και το κρασί του. Αν
χαλάσουν τη Δεξαμενή, πώς θα καταλαβαίνουν οι γυμνασιόπαιδες του μέλλοντος
εκείνη τη φωτογραφία του στην ψάθινη καρέκλα; Ας μιμηθούμε όλοι τους
Κολωνακιώτες, ώσπου να καταφέρουμε να μετακομίσουμε στο Κολωνάκι.