Το θεατρικόν έαρ…

Η άνοιξη είναι πάντα η εποχή των εκπλήξεων στο θέατρο. Από όλες αυτές τις
καινούργιες ή λιγότερο καινούργιες ομάδες και ομαδούλες, που κάνουν –
επιτρέψτε μου – το σκατό τους παξιμάδι και νοικιάζουν, αυτή την εποχή,
αίθουσες, ευπρεπείς ή και απαράδεκτες, για να παρουσιάσουν το μεράκι τους ή το
ψώνιο τους – καθότι, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε, τα «ψώνια» δεν είναι και
λίγα -, από τις δεύτερες ή τρίτες παραστάσεις ομάδων καθιερωμένων, με στέγη
δική τους, από τις παραστάσεις του «Άδειου Χώρου» της Πειραματικής Σκηνής του
Εθνικού, από τα νέα πρόσωπα – συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σκηνογράφοι…
– που παρουσιάζουν τη δουλειά, η οποία, όσο είναι δυνατόν από τις συνθήκες,
τους αντιπροσωπεύει περισσότερο, κάθε χρόνο, αυτή την «εαρινή θεατρική
περίοδο», που έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια, όλο και κάποια έκπληξη θα
προκύψει.

… και οι εκπλήξεις του

«Το νησί των σκλάβων» του Μαριβό, που έκανε η Μαρία Λουίζα Παπαδοπούλου στον
«Τεχνοχώρο υπό Σκιάν» – λίγο νωρίτερα, βέβαια, από την «εαρινή σεζόν» -, «Το
σπίτι με τα δώρα», που ανέβασε, στο «Σημείο» του, ο Νίκος Διαμαντής,
γνωρίζοντάς μας τον Κώστα και τον Αντώνη Κούφαλη, που παρουσιάζουν το πρώτο
τους έργο, βραβευμένο στον διαγωνισμό του υπουργείου Πολιτισμού, η φρεσκάδα
της μεγάλης ομάδας των αποφοίτων της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης»,
που παρουσίασαν, στο «Ανοιχτό Θέατρο», με πολύ κέφι, την παράσταση «Ηρακλής: η
αληθινή ιστορία», σε κείμενα Άνδρης Θεοδότου και σε σκηνοθεσία Δημήτρη
Δεγαΐτη, ήταν ανάμεσα στις φετινές ανοιξιάτικες εκπλήξεις. Αλλά δεν είναι οι
μόνες. Ευτυχώς. Η συνέχεια στο… επόμενον.