Φοίνικας στον Πολάνσκι με το ζόρι

Με το ύφος του… θριαμβευτή ο Ρομάν Πολάνσκι αποχωρεί με τον Χρυσό Φοίνικα στην αγκάλη από την πολυτάραχη – και κινηματογραφικώς – Κρουαζέτ και το φεστιβάλ της

Η γνώμη μου; Και όχι μόνο η δική μου αλλά της συντριπτικής πλειοψηφίας Κοινού
και Κριτικών; Πρώτος ο Καουρισμάκι με διαφορά. Αλλά, γκέτο, Άουσβιτς, το
σύνδρομο του εβραϊκού Γολγοθά και το όνομα Ρομάν Πολάνσκι έσπρωξαν τον
«Πιανίστα» στην αγκαλιά του Φοίνικα!

Κατά τα άλλα, η ετυμηγορία της επιτροπής επιβεβαιώνει πλήρως τις κυρίαρχες
τάσεις: Ο… τριτοκοσμικός κινηματογράφος (Κορέα, Παλαιστίνη, Μεξικό) με ψηλά
το κεφάλι. Ο κοινωνικός προβληματισμός (με τις ταινίες των Μάικλ Μουρ, Κεν
Λόουτς, Αδελφών Νταρντέν, Σουλεϊμάν) κυριάρχησε απόλυτα. Όσο για το μεγάλο
σκάνδαλο με το όνομα Γκασπάρ Νοέ και τον τίτλο «Irreversible» – εκεί ντε όπου
επί δέκα λεπτά βιάζουν την Μπελούσι – έμεινε με την ψυχρολουσία… Ο Ντέιβιντ
Λιντς (πρόεδρος της επιτροπής και λάτρης των νοσηρών θεμάτων) αντιλήφθηκε το
κόλπο και έκλεισε την πόρτα στα λαχταριστά οπίσθια της Μπελούσι. Σαν να είπε
«με συγχωρείτε, παιδιά, αλλά μπερδέψατε το σινεμά με την πορνογραφία».

Τέλος, μεγάλα ονόματα όπως Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, Μάικ Λι, Αμπάς
Κιαροστάμι και Μάνοελ Ντε Ολιβέιρα έμειναν έξω. Δικαιολογημένα. Μόνο στο
ποδόσφαιρο μπορεί κανείς να κερδίσει με τις φανέλες.

– Αντόνιο, μια πόζα; Και ο Μπαντέρας δεν χαλά χατίρι στους αμέτρητους παπαράτσι που δεν γοητεύτηκαν υποχρεωτικά από την κινηματογραφική «Femme Fatale» του

Από την άλλη πλευρά, με μια πρώτη εκτίμηση, θα ‘λεγα πως ήταν το
καλύτερο φεστιβάλ των τελευταίων χρόνων. Ο τρόπος του «παιχνιδιού» των
περισσότερων «ομάδων» άλλαξε προς το ρεαλιστικότερο. Παραμερίστηκαν οι
εσωστρέφειες και οι ομφαλοσκοπήσεις και αναδείχθηκαν μερικά από τα
σημαντικότερα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα του καιρού μας. Τα θέματα που
κυριάρχησαν αγκαλιάζουν τον πλανήτη μας. Ισραήλ – Παλαιστίνη, παγκοσμιοποίηση,
άστεγοι, ανεργία χειροκροτήθηκαν από τις πιο πανάκριβες τουαλέτες που επινόησε
η σύγχρονη μοδιστρική! Απίστευτα πράγματα.

Η μεγαλύτερη όμως αντίφαση αποτυπώθηκε στις ταινίες αρκετών σκηνοθετών
του δυτικού κόσμου. Η τεχνική και η αισθητική έχουν εκτοξευθεί σε πρωτόγνωρα
ύψη. Όμως η θεματική και ο προβληματισμός έχουν καθηλωθεί στα… υπόγεια.
Εξαιρετικές φόρμες, άδειο περιεχόμενο. Και, τέλος, από τη μεγάλη αυτή
αναμέτρηση κερδισμένες βγαίνουν οι… τριτοκοσμικές κινηματογραφίες. Στο
ετήσιο Champions League – εκτός από τις καθιερωμένες Κίνα, Ιράν, Κορέα –
μπήκαν φέτος με περισσότερες απαιτήσεις χώρες όπως η Βραζιλία και η
Παλαιστίνη. Όσοι ταυτίζουν το σινεμά με τη φράση american movie δεν έχουν ιδέα
τι τους γίνεται.

ΥΓ: Όλες οι ταινίες θα προβληθούν στην Ελλάδα τον ερχόμενο
κινηματογραφικό «χειμώνα».

Καλές στιγμές

Το δεκάλεπτο μονοπλάνο του πιτσιρικά στην ταινία «Δέκα» του Κιαροστάμι.
Ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνειά του βάζουν κάτω όλους τους πιτσιρικάδες του
Χόλιγουντ

Οι ερμηνείες του Ντανιέλ Οτέιγ («L’ Adversaire») και του Τζακ Νίκολσον
(«Ο κύριος Σμιντ»). Μ’ αυτή τη σειρά, όμως

Η εξαιρετική παρουσία του 17χρονου (και μη ηθοποιού) Μάρτιν Κόμπσον,
πρωταγωνιστή του «Sweet sixteen» του Κεν Λόουτς

Τα οκτώ μονοπλάνα (διάρκειας 12 λεπτών έκαστο) στη «Ρωσική κιβωτό» του
Αλεξάντερ Σοκούροφ. Αλλάζει τα δεδομένα στην κινηματογραφική γλώσσα και πετάει
στα σκουπίδια το… μοντάζ. Μέγιστο αισθητικό γεγονός

Η ερμηνεία της Γαλλίδας Αριάν Ασκαρίντ, πρωταγωνίστριας στο συμπαθητικό
δράμα «Οι δύο αγάπες της Μαίρης Τζο» του Ρομπέρ Γκεντιγιάν

Η δυναμική παρουσία της… τριτοκοσμικής Βραζιλίας με πρώτη και
καλύτερη παρουσία την «Πόλη του θεού» του Φερνάρντο Μεϊρέλες. Μέγιστο
κοινωνικό σοκ και εντυπωσιακή ρεαλιστική σκηνοθεσία

Ο θρίαμβος των… τριτοκοσμικών κινηματογραφιών έναντι των μεγάλων
δυνάμεων. Φινλανδία, Βραζιλία, Ιράν, Παλαιστίνη και Ινδία σχεδόν κατατρόπωσαν
τα θηρία ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία

Το σκάνδαλο με το όνομα Μόνικα Μπελούσι. Επί δέκα ατελείωτα λεπτά
μούγκριζε πεσμένη στο πάτωμα υπόγειας διάβασης υπό το… βάρος ενός άθλιου
αρσενικού

Η ομόφωνη και συγκινητική υποδοχή Κοινού και Κριτικών για τη…
ρακένδυτη μελαγχολική κομεντί «Άνθρωπος δίχως παρελθόν» του Άκι Καουρισμάκι.

Απογοητεύσεις

Οι επιδόσεις των ακόλουθων σκηνοθετών κατώτερες από προηγούμενες επιτεύξεις
τους:

Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ: «Αράχνη» (Καναδάς)

Μάικ Λι: «Όλα ή τίποτα» (Αγγλία)

Ατόμ Εγκογιάν: «Αραράτ» (Καναδάς)

Ρομάν Πολάνσκι: «Ο πιανίστας»

Ολιβιέ Ασαγιάς: «Δαιμονισμένος εραστής» (Γαλλία)

Αδελφοί Νταρντέν: «Ο γιος» (Βέλγιο)

Τα βραβεία

Χρυσός Φοίνικας: «Ο πιανίστας» (Γαλλία)

Μεγάλο βραβείο: «Άνθρωπος δίχως παρελθόν» του Άκι Καουρισμάκι
(Φινλανδία)

Γυναικείας ερμηνείας: Κάτι Ούτινεν («Άνθρωπος δίχως παρελθόν» –
Φινλανδία)

Ανδρικής ερμηνείας: Ολιβιέ Γκουρμέ («Ο γιος» – Βέλγιο)

Σκηνοθεσίας: Πολ Τόμας Άντερσον (ΗΠΑ) – Ιμ Κβον Ταέκ (Ν. Κορέα) εξ
ημισείας

Σεναρίου: «Sweet sixteen» του Πολ Λάβερτι (Αγγλία)

Ειδικό βραβείο: «Θεϊκή επέμβαση» του Ελία Σουλεϊμάν (Παλαιστίνη)

Βραβείο για τα 55χρονα των Καννών: «Μπόουλινγκ στο Κολουμπάιν» του
Μάικλ Μουρ (ΗΠΑ)

Camera D’ Or (πρωτοεμφανιζόμενου): «Bord de mer» της Ζουλί Λοπές
Κουρβάλ (Γαλλία)

Ειδική μνεία σε ταινία πρωτοεμφανιζόμενου: «Japon» του Κάρλος Ρεϊγκάτας
(Μεξικό)

Fipresci (κριτικών): «Θεϊκή επέμβαση» του Ελία Σουλεϊμάν (Παλαιστίνη)