[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Εδώ και ένα μήνα, μια αλουμινένια περίφραξη είναι ο νέος καθημερινός Γολγοθάς
των Αθηναίων. Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και αν επιχειρήσει να ανεβεί κανείς
στο κέντρο από τη Λεωφόρο Συγγρού, πρέπει να υπολογίζει με μποτιλιάρισμα από
του Φιξ μέχρι την πύλη του Αδριανού. Ο Γολγοθάς έχει όνομα, λέγεται εργοτάξιο
του τραμ.

Κανείς δεν αμφισβητεί την χρησιμότητα του τραμ. Μεταφέρει πολύ περισσότερους
επιβάτες από ένα λεωφορείο σε κάθε δρομολόγιο και δεν επιβαρύνει το
περιβάλλον. Γιατί όμως έπρεπε η χάραξη του τραμ να περνάει οπωσδήποτε από το
κέντρο σε μια πόλη που παθαίνει κυκλοφοριακό έμφραγμα κάθε φορά που κλείνει
ένας δρόμος; Όταν μάλιστα δεν φτάνει ούτε στο Σύνταγμα; Και όταν στη διαδρομή
του θα συναντά δύο φορές το Μετρό, (Φιξ και Νέο Κόσμο), όπου οι πολίτες
μπορούν να μετεπιβιβαστούν για το κέντρο;

Εκείνο πάντως που δεν καταλαβαίνει κανείς είναι γιατί σε ένα έργο, που θα
ολοκληρωθεί το 2004, έπρεπε να ξεκινήσει πρώτο το κομμάτι που προκαλεί τα
μεγαλύτερα συγκοινωνιακά προβλήματα, δηλαδή η Λεωφόρος Αμαλίας κατά μήκος του
αρχαιολογικού χώρου. Για να τοποθετήσει κανείς ένα χιλιόμετρο σιδηροτροχιές –
αλίμονο – δεν χρειάζονται δύο χρόνια. Ήρθαν τα εργοτάξια, βάλανε τις
αλουμινένιες περιφράξεις, σκάψανε τον δρόμο, και αυτό ήταν. Μέχρι το 2004,
έχουμε καιρό.

Μέχρι το 2004 όμως, λεωφορεία, ταξί και Ι.Χ. θα ανεβαίνουν με πρώτη τη Συγγρού
και την Αμαλίας μέχρι την πύλη του Αδριανού, εκπέμποντας καυσαέρια στο φουλ,
καθυστερώντας δρομολόγια, σπάζοντας τα νεύρα των Αθηναίων. Ορισμένες ώρες
μάλιστα, το μποτιλιάρισμα επεκτείνεται στη Συγγρού μέχρι το Ιντερκοντινένταλ,
αποκλείοντας τον μοναδικό άξονα Βορρά-Νότου που διαθέτει η πρωτεύουσα.

Το τραμ γίνεται με κατεπείγουσες διαδικασίες επειδή πρέπει ένα μέσο σταθερής
τροχιάς να πηγαίνει στις Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις στα νότια προάστια. Κέρδος
είναι ότι θα διευκολύνει τις μετακινήσεις μας. Μέχρι να ολοκληρωθεί όμως η
κατασκευή του κινδυνεύει να ακυρώσει τα πλεονεκτήματα που έφερε στη Συγγρού το Μετρό.