Κλωνοποίηση συναισθημάτων
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
Αν «λάμπει στ’ αποκαΐδια ο Θεός» – στίχος του Λευτέρη Ξανθόπουλου από το νέο
βιβλίο του «Γιατί οι γυναίκες δεν αγαπούν τη βροχή» – κατά πόσο ο άνθρωπος
απολαμβάνει τη «χαρά Θεού» κοινωνία της Δύσης; Σ’ αυτή την κοινωνία της
ευδαιμονίας επιτίθεται με τη νέα του ταινία «John Q» ο Νικ Κασσαβέτης – γιος
του «δικού» μας Τζων Κασσαβέτη – που τα τελευταία χρόνια βλέπει να ανεβαίνουν
οι σκηνοθετικές μετοχές του στο Χόλιγουντ… Κι έχει σοβαρούς λόγους να
επιλέγει το συγκεκριμένο σενάριο – γραμμένο από τον Τζέιμς Κίαρνς – καθώς η
κόρη του έχει καρδιακή πάθηση εκ γενετής και την είδε να μπαίνει τρεις φορές
στο χειρουργείο…
Ο βραβευμένος δύο φορές με Όσκαρ Ντένζελ Ουάσινγκτον ερμηνεύει άψογα τον
επώνυμο ρόλο και αποδεικύει – άλλη μια φορά… – ότι είναι ξεχωριστή
περίπτωση. Ως «συνηθισμένος εργάτης» θα αναγκαστεί να τρέχει και να μη φτάνει,
όταν ξαφνικά θα αρρωστήσει ο μικρός γιος του και θα χρειαστεί να κάνει
μεταμόσχευση καρδιάς. Μια πανάκριβη, όμως, επέμβαση, την οποία δεν αναλαμβάνει
να καλύψει η ασφαλιστική του εταιρεία, ενώ η διεύθυνση του νοσοκομείου
ετοιμάζεται να δώσει εξιτήριο στο παιδί του, γεγονός που ισοδυναμεί με τον
θάνατό του. Η απόγνωση τού θολώνει το μυαλό και φτάνει στα άκρα: τραβάει
πιστόλι, παίρνει ως ομήρους τους ασθενείς της Εντατικής και η εξέλιξη θυμίζει
«Σκυλίσια μέρα» του Λιούμετ με τον Πατσίνο. Τον περικυκλώνει η αστυνομία, τα
κανάλια και ο κόσμος που μαζεύεται τον χρίζει ηρωα, καθώς σε λίγο θα μάθουμε
ότι 40.000.000 Αμερικανοί πολίτες δεν έχουν ασφάλεια και αύριο είναι πολύ
πιθανόν να βρεθούν στη δική του θέση! Έχουμε δηλαδή «έτοιμο» στόρι για ένα
βαθύ κοινωνικό δράμα ή ένα μελόδραμα…
 |
|
Ο «John Q.»-Ντένζελ Ουάσινγκτον τρέχει και δεν φτάνει να σώσει τον γιο του – |
«Όλος ο… Φώσκολος σε μία ταινία! Αυτό έχουμε, δυστυχώς, γιατί ο Κασσαβέτης –
είτε από συναισθηματική υπερβολή είτε από εκφραστική ανωριμότητα είτε από
«υποδείξεις» των παραγωγών… – εντάσσει άπειρες δραματικές απιθανότητες στη
δράση της ταινίας. Είναι να απορείς – και να εκνευρίζεσαι – με τη δεξιοτεχνία
της ισοπέδωσης και της αφαίρεσης κάθε… κόκαλου προβληματισμού από την
πλειοψηφία των αμερικανικών ταινιών που μας έρχονται στο εμπορικό κύκλωμα!
Πάλι καλά που υπάρχει το Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ή το φεστιβάλ «Νύχτες
πρεμιέρας» του περιοδικού «Σινεμά» και βλέπουμε ότι εκτός από… σόλες έχει
και υπόλοιπο κοστούμι το σημερινό αμερικανικό σινεμά!», μας λέει ο Στέργιος.
Αλλά η Άννα – συνεχίζουμε οι τρεις φίλοι να βλέπουμε μαζί τις ταινίες… – τον
επαναφέρει στην… εικονική πραγματικότητα τονίζοντας: «Σε σύγκριση με τις δύο
πιο κάτω ταινίες, να λες κι ευχαριστώ γι’ αυτήν εδώ»!
Και τα μυαλά σε δοκιμαστικούς σωλήνες
 |
Όλα «τέλεια» και… άνευ λόγου υπάρξεως! Είναι δυνατόν; Όχι μόνο είναι, αλλά
παρόμοια φιλμ έχουν γίνει «κατάσταση πραγμάτων» στις σημερινές φιλμικές
κατασκευές των μεγάλων χολιγουντιανών εταιρειών παραγωγής. Εδώ – «Resident
evil» από ένα δημοφιλές βιντεογκέιμ – έχουμε και λέμε: Καλή κατασκευή. Καλά
σπέσιαλ εφέ. Καλό τάιμινγκ – κι ας μην καταλαβαίνεις τι γίνεται στο «πανί» τα
πρώτα είκοσι λεπτά της ταινίας! – αλλά όλα έχουν ξανα-ειπωθεί. Και
μεταλλαγμένα σε ζόμπι, τρώνε παλαιότερες φιλμικές σάρκες -«Άλιεν», «Μπλέιντ
Ράνερ» κ.ά. – διεισδύοντας στο συνειδητό και ασυνείδητο του θεατή!
Μεταλλάσσοντάς τον σε παίκτη του τυφλοσούρτη των βιντεογκέιμ που το μόνο του
ενδιαφέρον είναι να ξεφύγει από έναν αόρατο εχθρό. Όσοι πιο «αόρατοι» οι
εχθροί τόσο πιο πισθάγκωνα δεμένοι οι υπήκοοι και χωρίς καμία πρωτοβουλία.
Προσοχή. Είναι επικίνδυνοι!
 |
Και για να μη νομίζετε ότι τα παραπάνω – με τα οποία συμφωνούμε και οι τρεις
φίλοι – είναι υπερβολές, αναφέρουμε το στόρι της ταινίας του Πολ Άντερσον:
Πολυεθνική ιατρική εταιρεία κατασκευής… εξυπνάδων – μεταλλαγμένων γονιδίων
γενετικής για «το καλό της ανθρωπότητας» – θυσιάζει τους ερευνητές της σ’ έναν
αδίστακτο ιό που δραπέτευσε. Τους κλειδώνει στο μυστικό ερευνητικό της τμήμα
που βρίσκεται κάτω από το έδαφος και ο ιός τους κάνει κομματάκια,
μεταλλάσσοντάς τους σε ζόμπι! Και η κυβέρνηση – παρακαλώ – στέλνει με σκισμένο
φόρεμα και τα μπούτια έξω την ωραία Μίλα Γιόβοβιτς και τη Μισέλ Ροντρίγκεζ να
περικυκλώσουν και να εξοντώσουν τον ιό προτού αυτός δραπετεύσει και μολύνει
τον υπόλοιπο κόσμο!
«Μ’ ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια: Εφιαλτικό βιντεοκλίπ ανύπαρκτης κινηματογραφικής
στάθμης από τη μια και θεατές με εξουδετερωμένα τα νεύρα του εγκεφάλου από την
άλλη. Η τέλεια νεκροφάνεια από την επίθεση των κλώνων που ορίζουν το
κινηματογραφικό «βλέμμα» – και όχι μόνο… – της υφηλίου », διαπιστώνει η Άννα
και μας κλείνει συνωμοτικά το μάτι, ψιθυρίζοντας στ’ αυτιά μας: «Τρέξτε να
τους ξεφύγουμε»!
Όχι άλλο!
 |
Κοίτα να δεις που σάτιρα και παρωδία φτάσαμε στο σημείο να τα θεωρούμε
συνώνυμα της χοντράδας και της μπαλαφάρας. Κι αυτό καταντάει, ακόμα, πιο
εξωφρενικό αν σκεφτείς ότι εμφανίζεται στον αμερικανικό κινηματογράφο που έχει
δώσει αριστουργήματα σ’ αυτό το είδος! Καθόμασταν «παγωμένοι» και βλέπαμε τη
φάρσα «Όχι άλλη χαζοαμερικάνικη ταινία» (Not another teen movie), και σ’ ένα
στιγμιαίο φλας-μπακ με τις ελληνικές βιντεοφάρσες των αρχών του ’80 έφερε τις
δικές μας – αν είναι δυνατόν! – πιο μπροστά! Μια φάρσα για τα μπάζα που είναι
είκοσι φορές χειρότερη από τις νεανικές ταινιούλες του ’80 και τα
«χαζοαμερικανάκια» ήρωές της που παρωδεί. Το στόρι εξελίσσεται σ’ ένα κολέγιο
με ανεγκέφαλους μαθητές και συνεχείς ατάκες από τις ταινίες που σατιρίζει. Όσο
για τη σκηνοθεσία του Τζόελ Γκάλεν και το σενάριο των Μάικ Μπέντερ, Άνταμ Τζ.
Επστάιν είναι της… εποχής των σπηλαίων.
Google news
