Φινλανδική έκπληξη στις Κάννες

Ο Άκι Καουρισμάκι έκλεψε την παράσταση με τον «Άνθρωπο χωρίς παρελθόν»

Για ένα λόγο άξιζε να ‘ρθει κανείς στις φετινές Κάννες. Για τη…
Φινλανδία! Και εξηγούμαι από τώρα. Μη με βρίσετε αν τη Δευτέρα διαβάσετε πως
κάποιος απίθανος Φινλανδός με το αστείο όνομα Άκι Καουρισμάκι ταπείνωσε τις
ομάδες των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας και της Γαλλίας και πως επί ένα χρόνο θα…
κοιμάται με τον Χρυσό Φοίνικα. Εντάξει;

Αν «Ο άνθρωπος δίχως παρελθόν», μια ιστορία άστεγων, ρακένδυτων και ανθρώπινων
σκουπιδιών της πατρίδας της Nokia, δεν φύγει από το πιο λουσάτο
κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς με το Palme D’ Or, τότε πρέπει να
διαγράψουμε από το λεξικό μας το όνομα Ντέιβιντ Λιντς και κάθε φορά που θα τον
βλέπουμε πρέπει να του πετάμε κλούβια αυγά και σάπιες ντομάτες!

«Τον Άκι; Μα είναι φιλαράκι». Η μόνιμη επωδός κάθε δημοσιογραφικής συντροφιάς.
Με τα εξής συμπληρωματικά στοιχεία: «Θυμάμαι σε κάποιο φεστιβάλ της Μόσχας που
από τις 10 το πρωί έδινε παχυλό πουρμπουάρ στο room service για να του μπάσουν
παρανόμως μέσα σε μια πετσέτα κανά δύο μπουκάλες βότκα. Από τις μεγαλύτερες
ρουφήχτρες του σινεμά». Και κάποιος άλλος που τον συνάντησε στο αεροδρόμιο του
Ελληνικού πριν από κάποια χρόνια, θυμάται τον Άκι με τη γυναίκα του,
ξαπλωμένους στο δάπεδο της αναμονής και περικυκλωμένους από δεκάδες μικρά
μπουκαλάκια.

Αυτός λοιπόν ο αδιόρθωτος πότης υπέγραψε την πιο πλήρη, λιτή, πνευματώδη,
ποιητική ταινία του φεστιβάλ και χειρίστηκε τα ανθρώπινα απομεινάρια της
θατσερικής παγκοσμιοποίησης με ανατριχιαστική αξιοπρέπεια και πρωτοφανή
σεβασμό.

«Η ιστορία του κινηματογράφου άρχισε μ’ ένα αγόρι, μ’ ένα κορίτσι, μ’ έναν
τοίχο και έναν προβολέα. Πρώτα έφυγε το κορίτσι και έμεινε το αγόρι, ο τοίχος
και ο προβολέας. Ύστερα έφυγε το αγόρι και έμεινε ο τοίχος και ο προβολέας.
Κατόπιν έφυγε και ο τοίχος, στη συνέχεια αποχώρησε και ο προβολέας και τώρα
έχουν μείνει σκιές στο χώμα».

Τόσο απελπισμένος;

«Γιατί εσείς είστε ευτυχισμένοι μ’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μας;».

Όμως η ταινία σας τελειώνει με χάπι εντ.

«Ο επίγειος παράδεισος είναι για ελάχιστους. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει στη Γη,
είπα να τον φέρω στον κινηματογράφο. Αλλά για να πω την αλήθεια το πραγματικό
μου κίνητρο ήταν το ταμείο. Ξέρετε, η μόνη διαφορά που με χωρίζει από το
Χόλιγουντ είναι το χρήμα».

Είναι αλήθεια πως τα σενάριά σας τα γράφετε σε μια εβδομάδα;

«Και ούτε. Επειδή είμαι και παραγωγός αυτό εδώ το έγραψα μέσα σε ένα
Σαββατοκύριακιο για να εξοικονομήσω μερικές πεντάρες».

Και τα γυρίσματα;

«Ούτε τριάντα μέρες. Αλλά για τα σκηνικά ασχολούμαι ένα χρόνο».

Και πότε προλαβαίνετε να κάνετε πρόβες με τους ηθοποιούς σας;

«Ποιος είπε πως κάνω πρόβες; Κάθε σκηνή μια και έξω. Οι ηθοποιοί δεν πρέπει να
ξέρουν τίποτα. Αν τους τσακώσω να κάνουν πρόβες πίσω από την πλάτη μου τους…
μαστιγώνω».

Στο τέλος της ταινίας οι δύο πρωταγωνιστές λένε πως για να αγαπήσεις τον
άλλον πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου.

«Ψέματα; Όσους γνωρίζω στη Φινλανδία μισούν τον εαυτό τους και τον διπλανό
τους».

Ναι, αλλά οι ήρωές σας είναι γενναιόδωροι σε αισθήματα.

«Είναι απλό. Όταν η τσέπη σου είναι γεμάτη και η κοιλιά σου χορτάτη, τότε
γίνεσαι περισσότερο καχύποπτος, μισάνθρωπος και άπληστος. Όταν δεν έχεις
τίποτα, τότε δεν έχεις να μοιράσεις τίποτα. Τις ανθρώπινες αξίες τις φυλάνε οι
φτωχοί. Το χρήμα οι κοιλαράδες».

Τίποτα, μα τίποτα; Έστω μισή ελπίδα;

«Πως όλα αυτά που βλέπω και ζω είναι μόνο εφιάλτης».