ΜΑΤΙΕΣ Αυταπάτες…

Ήμουνα βέβαιος ότι θα «πλακωθούν», προχθές, στο στάδιο… «Ειρήνης και Φιλίας»
(!), ολυμπιακοί και παναθηναϊκοί. Γι’ αυτό, μόλις ακούστηκε το σφύριγμα για
την έναρξη του… παιχνιδιού (!), πάτησα το κουμπί του βίντεο. Κι έχω, τώρα,
εκτός από τις φάσεις του αγώνα, σε μια κασέτα, ένα δίλεπτο με αμέτρητες
μπουνιές, κλωτσιές, κουτουλιές, γονατιές και βρισιές, ανάμεσα σε… αθλητές
(!), που πληρώνονται ηγεμονικά (και αποθεώνονται από τους φιλάθλους), για να
συμμετέχουν σ’ ένα πρωτάθλημα μπάσκετ, το οποίο πολλοί χαρακτηρίζουν ως το…
«καλύτερο της Ευρώπης»!!!

Την περίμενα, λοιπόν, την κλωτσοπατινάδα. Όπως όλοι, φαντάζομαι. Όταν η
διεξαγωγή ενός κρίσιμου ματς αναβάλλεται δύο φορές, όταν στήνεται ενέδρα στο
πούλμαν που μεταφέρει τους παίκτες της μιας ομάδας στο γήπεδο και εκτοξεύεται
μια κοτρώνα εναντίον τους, όταν το μίσος ­ ναι, πρόκειται για μίσος, δυστυχώς
– που χωρίζει τους οπαδούς ΠΑΟ και Ολυμπιακού είναι αβυσσαλέο και γι’ αυτό
αγεφύρωτο, τότε τα πάντα κρέμονται από μια κλωστή. Μια σπίθα είναι αρκετή για
να ανάψει πυρκαγιά! Και το στάδιο να μεταβληθεί σε αρένα…

Είπε κάτι ο νεαρός καλαθοσφαιριστής του Ολυμπιακού Δημ. Παπανικολάου, που δεν
πρέπει να περάσει απαρατήρητο: «Κάποια στιγμή, θα σκοτωθεί κάποιος…». Έχει
δίκιο ο παίκτης. Κάπου εκεί οδηγούνται τα πράγματα. Σε συρράξεις, με
τραυματίες και νεκρούς! Και επειδή ο Θεός δεν πρόκειται να βάλει το χέρι του,
αναγκαίο είναι να σπεύσουμε να το βάλουμε εμείς: Πολιτεία, σύλλογοι,
δημοσιογράφοι, φίλαθλοι. Και κυρίως οι φίλαθλοι, που δεν έχουν αντιληφθεί ότι
μαλώνουν μονίμως σε ξένον αχυρώνα…

Διάβασα ότι ο υφυπουργός Β. Μαλέσιος δήλωσε πως τα εισιτήρια των αγώνων θα
πωλούνται με ονομαστικές καταστάσεις, για να γνωρίζει η Αστυνομία, κάθε φορά,
ποια είναι τα πρόσωπα που βρίσκονται σε κάποιο γήπεδο. Μακάρι να γίνει. Αλλά
από τέτοια έχουμε χορτάσει. Από τη δεκαετία του ’80 κιόλας, διάφοροι υπουργοί
και άλλοι αξιωματούχοι μιλούσαν για κρυφές κάμερες, που θα παρακολουθούν τους
«ταραξίες» στις κερκίδες κ.λπ. κ.λπ. Ούτε ένα βήμα, όμως, δεν προχώρησε αυτή η
ιστορία! Όπως και καμία άλλη. Η βία παραμένει στο ταμπούρι της, ανενόχλητη.

Πάντως, για τους φιλάθλους, που παθιάζονται και είναι, πάντοτε, «ευκολόπιστοι
και προδομένοι», ένα έχω να πω: με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ ασχολούνται,
πλέον, μόνον επαγγελματίες. Ο επαγγελματισμός δεν φοράει «φανέλα». Από φράγκα,
μοναχά, καταλαβαίνει. Επομένως, όχι αυταπάτες. Και, φυσικά, ψυχραιμία. Σε κάθε περίπτωση.