Διαστάσεις Τελικά, δεν ήταν «κουτσομπολιά»…

Από την πλευρά των Δημοκρατικών είναι δικαιολογημένο να θέλουν να
αποδυναμώσουν έναν ιδιαίτερα δημοφιλή πρόεδρο. Πιστεύει όμως κανείς στα σοβαρά
ότι ο πρόεδρος Μπους φέρει ουσιαστική ευθύνη για την 11η Σεπτεμβρίου;

«Βρε Λώρα, πού έβαλα εκείνη την προειδοποίηση του FBI;» (σκίτσο του Doug Marlette)

Η ιστορία έχει ως εξής. Τον περασμένο Αύγουστο επισκέφθηκαν τις Ηνωμένες
Πολιτείες ο αρχηγός της Μοσάντ και ο αρχηγός της ισραηλινής στρατιωτικής
αντικατασκοπίας για να προειδοποιήσουν τη CIA ότι υπήρχε κίνδυνος μιας
καταστροφικής τρομοκρατικής επίθεσης. Δεν ήξεραν για τι ακριβώς επρόκειτο,
αλλά οι πηγές τους στον αραβικό κόσμο περίμεναν κάτι «μεγάλο». Επαφές ανάμεσα
στη Μοσάντ και στη CIA γίνονται σε τακτική βάση, η συγκεκριμένη συνάντηση όμως
είχε δραματικό χαρακτήρα. Οι Ισραηλινοί διαθέτουν ένα σύστημα εθνικού
συναγερμού το οποίο βασίζεται σε μια ακριβή κλίμακα απειλών. Περίμεναν λοιπόν,
ύστερα από τις πληροφορίες που τους έδωσαν, να λάβουν και οι Αμερικανοί τα
ίδια προληπτικά μέτρα. Όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρησιμοποιούν ανάλογο
σύστημα συναγερμού. Επιπλέον, οι πληροφορίες ήταν πολύ αόριστες για να
οδηγήσουν σε λήψη συγκεκριμένων μέτρων.

Έτσι έγιναν τα πράγματα, σύμφωνα με τον Αμερικανό πολιτικό αναλυτή Έντουαρντ
Λούτβακ. Οι πληροφορίες που φτάνουν κάθε μέρα στον αρχηγό του Λευκού Οίκου από
τις μυστικές υπηρεσίες, λέει ο Λούτβακ στη «Στάμπα», μπορούν να
χωριστούν σε τρεις κατηγορίες. Πρώτον, εκείνες που είναι απαραίτητες για την
καθημερινή δουλειά, όπως το τι συμβαίνει στη ρωσική κυβέρνηση και τα μέτρα που
πρέπει να λαμβάνονται σε έκτακτες περιστάσεις. Δεύτερον, προειδοποιήσεις που
απαιτούν κάλυψη αξιωματούχων. Τρίτον, πληροφορίες γενικού χαρακτήρα. Τα
σενάρια για ενδεχόμενες αεροπειρατείες ανήκαν στην τελευταία κατηγορία. Ο
αρχηγός της CIA δεν είχε την εξουσία να τηλεφωνήσει στις αεροπορικές εταιρείες
και να τους ζητήσει να εντείνουν τα μέτρα ασφαλείας. Για να υπάρξει μια
αποφασιστική παρέμβαση, ο πρόεδρος θα έπρεπε να πείσει το Κογκρέσο να
εγκαταλείψει όλα τα άλλα προγράμματα και να χρηματοδοτήσει μια επιχείρηση
ανάλογη με εκείνη που ξεκίνησε μετά τις 11 Σεπτεμβρίου. Προς τούτο, όμως,
χρειάζονταν πολύ πιο συγκεκριμένες πληροφορίες.

Αναλύοντας την εισβολή των Ναζί στη Σοβιετική Ένωση, πολλά χρόνια μετά τον Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ιστορικοί εντόπισαν τουλάχιστον 48 ενδείξεις της επίθεσης
που προετοιμαζόταν. Εκ των υστέρων είναι πάντα εύκολο να βρίσκει κανείς τέτοια
στοιχεία, για να τα αξιολογήσει όμως εγκαίρως χρειάζεται ένα πλαίσιο αναφοράς.
Η αντικατασκοπία δεν μπορεί να ακούει όλες τις φωνές, χρέος της είναι να κάνει
διάκριση ανάμεσα στα κουτσομπολιά και στις πραγματικές ειδήσεις. Το περασμένο
καλοκαίρι, προτεραιότητα του FBI ήταν να διαλύσει τα εργαστήρια
μεταμφεταμινών. Η CIA ενδιαφερόταν περισσότερο για τις εξελίξεις στην Κίνα και
στη Ρωσία. Τα υπόλοιπα θεωρήθηκαν «κουτσομπολιά». Παταγώδης αποτυχία των
μυστικών υπηρεσιών και του FBI; Ίσως. Αλλά ο Λούτβακ επιμένει: δεν ήταν
καθόλου εύκολο να αξιολογήσουν τη σημασία των πληροφοριών που είχαν στα χέρια
τους.