ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τι είδους επιτυχία;

Καλή επιτυχία, ευχόμαστε στα παιδιά. Σχήμα οξύμωρο, η ευχή μας και η επιτυχία.
Το λέμε με μισά χείλη, δεν το πιστεύουμε. Τι επιτυχία θα είναι αυτή, ακριβώς
πού θα κερδίσουν; Άλλα θα πετύχουν καλούς βαθμούς, χωρίς να βρουν θέση στη
Σχολή που θέλουν. Άλλα θα πάρουν απολυτήριο και θα μείνουν εκτός Σχολών.
Έγιναν πάλι πολλά τα παιδιά φέτος. Πότε ήταν, πρόπερσι, που έβρισκαν σχεδόν
όλα μια θέση σε Σχολή; Υποτίθεται ότι πηγαίναμε για πλήρη ταύτιση των αριθμών.
Υποτίθεται ότι θα αυξάνονταν οι θέσεις και κάπως θα λιγόστευαν κι εκείνα, λόγω
υπογεννητικότητας, λέει. Έλεγε. Τώρα δεν το ξαναλέει. Η υπογεννητικότητα δεν
μειώθηκε, το Ασφαλιστικό ας πούμε συνεχίζει να είναι καυτό, εξαιτίας της,
μειώθηκαν όμως οι θέσεις στις Σχολές. Θαύμα, θαύμα. Και τα παιδιά στη μέγγενη,
όπως πριν από δέκα χρόνια, όπως πριν από τριάντα, όπως πριν από σαράντα. Η
σταθερή μας αναφορά, αυτές οι εξετάσεις. Σαν εθνική παράδοση πια το συντηρούμε
το σύστημα εισαγωγής; Το έχουμε αγαπήσει, το συνηθίσαμε, το έχουμε πιστέψει;
Έχει γίνει ιερό και όσιο του έθνους, δείγμα της ανωτερότητας της φυλής; Γιατί
δεν επαναστατούμε σ’ αυτή τη λογική, γιατί δεχόμαστε την αρχή της, αρχή της
επιλογής και – κυρίως – του αποκλεισμού; Μας φαίνεται φυσικό και με μείγμα
σαδισμού και μαζοχισμού ακουμπάμε στους νέους την πληγή, ποιος περνά, ποιος
δεν περνά. Σα να υπάρχει κάτι πρωτόγονο στο κοινωνικό μας υποσυνείδητο και να
απαιτούμε τελετές θυσιαστήριες και δοκιμασίες, για να κάνουμε δεκτά τα νέα
μέλη της φυλής. Μπορεί να ακούγεται γραφικό και άξιο τουριστικού
ενδιαφέροντος, αλλά δεν το πληρώνουμε πολύ ακριβά; Και ως άνθρωποι και ως πολίτες.