ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μάχη για μια θέση… πάρκινγκ

«Η επόμενη αυτοδικία στην Αθήνα θα γίνει σίγουρα για το πάρκινγκ», έλεγε η
φίλη μου η Κάτια κι εγώ σκεφτόμουνα «αποκλείεται»! Μέχρι που παρατήρησα την
κίνηση του… σκουπιδοτενεκέ στη γειτονιά.

Τη μία μέρα ήταν εκατό μέτρα αριστερά, την άλλη πιο κοντά στα σκαλάκια μιας
πολυκατοικίας υπό κατασκευή και χθες ακριβώς απέναντι. Στην αρχή δεν είχα
συνειδητοποιήσει το χοντρό παιγνίδι που παίζεται με τον… σκουπιδοτενεκέ.
Έπαιρνα ως δεδομένο ότι μετακινείται εξαιτίας της χρήσης του από τους
οδοκαθαριστές. Μέχρι που ένα βράδυ τυχαία, την ώρα που επέστρεφα σπίτι, έπεσα
πάνω σε γείτονα που με ένοχο ύφος μετακυλούσε το βρώμικο σιδερένιο κάδο σε
σημείο όπου έκλεινε δύο θέσεις πάρκινγκ.

Δεν έδωσα και πάλι σημασία. Όμως η δική μου απάθεια, επειδή εδώ και λίγα
χρόνια έχω απαλλαγεί από το άγχος του Ι.Χ., δεν άλλαζε τα δεδομένα. Ένας
υπόγειος πόλεμος για το πάρκινγκ στη γειτονιά διεξάγεται εδώ και καιρό. Με
κόστος. Και ψυχική οδύνη.

Ο ένας βάζει τον κάδο κι ο άλλος παρκάρει ύπουλα ένα σαραβαλάκι επίσης σε ρόλο
σκουπιδοτενεκέ.

Λίγο πιο μπροστά, λίγο πιο πίσω, κάθε μέρα. Υποψιάζομαι το άγχος του μήπως
γίνει αντιληπτός από τους άλλους καταρχήν και την αγωνία του να προλάβει να
πιάσει θέση. Κάθε μέρα. Πίσω από τα κουρτινάκια της κουζίνας που βλέπει στον
δρόμο, τον φαντάζομαι να παραφυλάει σε επαναστατική ετοιμότητα, ώστε όταν
έρθει και το άλλο Ι.Χ., να τρέξει, να κατέβει στον δρόμο, να ξεκουνήσει το
σαραβαλάκι ή τον κάδο για να παρκάρει!

Η μάχη ωστόσο ακόμα διεξάγεται σε χαμηλούς τόνους. Το πολύ-πολύ καμία λεκτική
αψιμαχία «γιατί βάλατε τον κάδο μπροστά στο σπίτι μας». Ο αιματηρός εμφύλιος
υπολογίζεται να ξεσπάσει σε κανένα χρόνο: όταν θα πουληθούν τα εφτά
ολοκαίνουργια διαμερίσματα των δυο γιαπιών απέναντι. Ακόμα κι αυτά που είναι
καινούργια δεν διαθέτουν πάρκινγκ.