Και πάλι για τις ουρές

Η κ. Καίτη Παπασίκα-Σκαρβέλη γράφει για τις ουρές έξω από τα γραφεία των
γιατρών – ελεγκτών του Δημοσίου:

«Την περασμένη εβδομάδα πήγα να μου θεωρήσει το βιβλιάριο υγείας ο γιατρός –
ελεγκτής του Δημοσίου.

Είχε προηγηθεί η απεργία των γιατρών κι αυτό σε συνδυασμό με την αρρωστομανία
και φαρμακολατρεία που έχουμε ως λαός, ήταν ό,τι χειρότερο. Όταν έφτασα,
πλήθος κόσμου ήταν στον προθάλαμο και μέχρι έξω στα πεζοδρόμια. Πρόσεξα, ότι
μερικοί κρατούσαν ένα χαρτάκι με αριθμό. Ζήτησα και εγώ ένα τέτοιο χαρτάκι.
Μου είπαν ότι τελείωσαν και θα μοίραζαν αργότερα πάλι. Καθώς στεκόμουν και
περίμενα παρατηρούσα τους ανθρώπους γύρω μου. Μπροστά στην πόρτα του γιατρού
σπρώχνονταν ένα πλήθος με φωνές, βρισιές, απειλές και σχόλια του τύπου “ορίστε
το χάλι μας, ζώα είμαστε;”. Με κατάπληξη είδα ότι μαζί με αυτούς που είχαν
αριθμό 20, σπρώχνονταν και άνθρωποι που είχαν αριθμό 150, ενώ των δεύτερων η
σειρά θα ήταν μετά μία ώρα τουλάχιστον.

Η κατάσταση ήταν τόσο φοβερή, που κλήθηκαν δύο αστυνομικοί για να επιβάλλουν
την τάξη. Κάθε φορά που ένα κύμα έσπρωχνε προς την πόρτα του γιατρού, σαν να
επρόκειτο να εκπορθήσει κάστρο, οι αστυνομικοί απειλούσαν: “Καθήστε καλά, θα
θυμώσει και θα φύγει ο γιατρός”. Γινόταν για λίγο ησυχία. Κάποιοι έλεγαν στους
διπλανούς τους ανήσυχοι: “Μη μιλάτε, θα φύγει ο γιατρός και τι θα κάνουμε”
(λες κι ο γιατρός όταν θυμώνει μπορεί να εγκαταλείπει τη θέση του). Κάποια
στιγμή εμφανίστηκε μια κυρία με τα μαγικά χαρτάκια, με τους αριθμούς. Αμέσως
όρμησαν πάνω της σαν γεράκια κάτι μάγκες, κάτι εξυπνάκηδες, κάτι φωνακλούδες,
κάτι καταφερτζούδες, δηλαδή η γνωστή συνομοταξία των νεοελλήνων, και τα
άρπαξαν από τα χέρια της, κι ας είχαν μόλις έρθει αυτοί. Είναι θαύμα πως δεν
την λιντσάρισαν τη γυναίκα. Κάτι γέροι, κάτι ευγενικοί και πολιτισμένοι
άνθρωποι δεν πρόλαβαν να πάρουν, κι ας ήταν από νωρίς εκεί. Κάποιοι άλλοι
προσπαθούσαν να μπουν χωρίς αριθμό, έτσι με τον τσαμπουκά τους κι άλλοι
ψιθύριζαν κάτι στο αυτί των αστυνομικών και περνούσαν. Όταν μπήκα μέσα και
ρώτησα αν ο γιατρός είναι με σύμβαση, εκείνος με ξινισμένα μούτρα και
οικτίροντας φανερά τον εαυτό του, πέταξε την απειλή: “Ναι, και δεν θα είμαι
για πολύ ακόμα εδώ”. Έφυγα μετά δύο ώρες. Πάλι καλά».