Επάγγελμα πλουσία

Η μητέρα τού συμμαθητή του γιου μου επαγγέλλεται πλουσία. Επάγγελμα βαρύ και
ανθυγιεινό. Το οκτάωρο δεν της φτάνει. Χτυπάει ατέλειωτες υπερωρίες.
Ξενυχτάει. Ιδρώνει τη φανέλα. Φτύνει αίμα για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις
της σκληρής εργασίας που επωμίστηκε.

Επαγγέλλεται πλουσία. Έχει έναν πλούσιο σύζυγο, ένα πλούσιο παιδί, μια πλούσια
έπαυλη, δύο πλούσιες Φιλιππινέζες, έναν πλούσιο κηπουρό, έναν πλούσιο σοφέρ
για την πλούσια εξακοσάρα Μερσεντές. Το πλούσιο Ρέιντζ Ρόβερ το οδηγεί ο
πλούσιος μπαμπάς και την πλούσια Πόρσε η πλουσία μαμά. Το πλούσιο παιδί είναι
ακόμα μικρό, αλλά μέχρι τα δώδεκα-δεκατρία του, θα του πάρουν καμιά πλούσια
Φεράρι να ‘χει να πορεύεται.

Επαγγέλλεται πλουσία. Ανηλεές επάγγελμα. Ψυχοφθόρο. Ξέρεις πόσες ώρες
χρειάζεται για να της κολλήσουν τα πρόσθετα νύχια; Πόσες ώρες στέκει ακίνητη
για την πρόβα του κοκτέιλ φορέματος στη Σήλια Κριθαριώτη; Τι σημαίνει να
γυρίζεις μερόνυχτα για να βρεις τη γόβα που δένει με το προαναφερθέν φόρεμα;
Να μην έχεις γιορτές και σχόλες, άδειες, επιδόματα, διακοπές; Να είσαι δώδεκα
μήνες, 365 ημέρες τον χρόνο, χωρίς σταματημό, χωρίς ανάσα μία πλουσία;

Ο συμμαθητής τού γιου μου έπαιζε στο σπίτι μου. Η μητέρα του ήρθε να τον
παραλάβει το βραδάκι. Το πρόσωπό της τσιτωμένο από το στρες και τους συνήθεις
υπόπτους της πλαστικής χειρουργικής. Το άγχος έκδηλο πίσω από τη σιλικόνη.
Ράκος. Ερείπιο. Κατέρρευσαν στην πολυθρόνα όλα τα λέιζερ και οι
κυτταροθεραπείες.

Προσπάθησα να καταλάβω τι τρέχει. Ποιος αρρώστησε; Ποιος της πέθανε; Τι της
συνέβη, τέλος πάντων.

– Ο πισινάς, ανέκραξε.

Δεν της είχε πετύχει η λιποαναρρόφηση στα οπίσθια;

– Όχι. Ο πισινάς της πισίνας. Αλέξανδρε, φεύγουμε, χρυσό μου. Δέκα φορές του
έχω τηλεφωνήσει και δεν πατάει. Αφού έχει βλάβη ο μηχανισμός, αγάπη μου,
πρασίνισε το νερό, έγινε ένα αίσχος, ένα σίχαμα, τη βλέπω το πρωί και μου
‘ρχεται να ξεράσω τον καπουτσίνο, όλο μου λεει ότι θα έρθει, αλλά πού ‘ν’ τος;
Πού ‘ν’ τος, αγάπη μου, πού ‘ν’ τος; Το παιδί θέλει να κολυμπήσει, ο άντρας
μου να ρίξει μια βουτιά – είμαι σε απόγνωση. Πάλι στο τζακούζι θα τους βάλω;
Αλέξανδρε, φεύγουμε. Ήρθε προχθές η Μίρνα, ξέρεις που έχουν την αλυσίδα
κινητής τηλεφωνίας, την είδε η γυναίκα, έφριξε. «Πώς το επιτρέπεις αυτό, αγάπη
μου», μου λέει. Πώς το επιτρέπεις – πέσανε τα μούτρα μου, αγάπη μου. Έτρεμα
ολόκληρη και μου τελειώσανε και τα λεξοτανίλ.

– Αλλάξτε… πισινά, της πρότεινα.

– Δεν μπορώ, αγάπη μου. Όλη στο Εκάλη Κλαμπ αυτόν τον πισινά έχουν. Εγώ έτσι
αυθαίρετα θα πάρω τον πρώτο τυχόντα πισινά που δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του;
Αλέξανδρε, μιλάω. Ενώ με τον πισινά στο Λαγονήσι δεν έχω πρόβλημα. Και ο
πισινάς μας της Μυκόνου εξαίρετος. Μόνο της Εκάλης βγήκε σκάρτος. Αλέξανδρε!
Εσύ δεν έχεις κανένα λεξοτανίλ να με βολέψεις;

– Δεν μπορεί να φταίει μόνον ο πισινάς. Εσύ είσαι χάλια.

– Με κατάλαβες, αγάπη μου. Μ’ έπιασες, με ψυχολόγησες. Ο πισινάς είναι μόνο το
κερασάκι. Το βαθύτερο πρόβλημα είναι αλλού.

– Πού;

– Στο σκάφος.

– Στο σκάφος.

– Στο σκάφος, αγάπη μου. Αλέξανδρε, κουφός είσαι; Στο σκάφος. Πήγαμε
Σαββατοκύριακο Σπέτσες και ήρθανε και τα παιδιά του άντρα μου από τον πρώτο
του γάμο με τη γνωστή σκύλα. Με μισούν, αγάπη μου, με μισούν. Όταν λέω
«μισούν», εννοώ…

– «Μισούν».

– Και ξέρεις τι μου κάνανε; Ξέρεις;

– Σε βρίσανε; Σε προσβάλανε;

– ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΝΕ ΣΤΟ ΣΚΑΦΟΣ ΜΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ! Καταλαβαίνεις, αγάπη μου; Στο σκάφος με
παπούτσια. Ενώ το ξέρουν, το γνωρίζουν, τους το έχω τονίσει επανειλημμένως ότι
το ξύλο του σκάφους είναι ειδική κατασκευή. Αυτά γκράπα, γκρούπα πατάγανε
επίτηδες για να το καταστρέψουν, να μου σπάσουν τα νεύρα, και ο μπαμπάς τους
τι έκανε, αγάπη μου; Αλέξανδρεεε! Αντί να τους δώσει μια ξανάστροφη, καθόταν
και τα καμάρωνε σαν τον χάνο. Αυτό! Αυτό, αυτό, αυτό με πλήγωσε. Αυτό και που
μου ‘πεσε το ένα εξτένσιον από το μαλλί μπροστά τους κι άρχισαν τα μούλικα να
με κοροϊδεύουν. Τι τραβάω, αγάπη μου, τι κρίματα πληρώνω; Αλέξανδρε, φύγαμε,
αν δεν έχεις λεξοτανίλ, τίποτα βάλιουμ; Τέρμα, αγάπη μου, είμαι χάλια. Ψυχικώς
χάλια και ο ψυχίατρός μου τώρα βγήκε να πάει Γκσταντ. Μάιο μήνα πάει κανείς
Γκσταντ; Φεύγω, Αλέξανδρε!

Έσβησε το τσιγάρο. Το πάτησε με το καφέ της νύχι. Με φίλησε δυο φορές στον
αέρα. Έφυγε σαν σίφουνας. Έφυγε και πήρε μαζί της την τσάντα τη Λουί Βιτόν, το
παιδί της, τη νεύρωσή της και ό,τι εξτένσιον τής είχαν απομείνει επί της
κεφαλής της.

Τόση ώρα συγκρατούσα το γέλιο μου. Τόση ώρα περίμενα να κλείσει η πόρτα πίσω
της για να τα μπήξω με την ησυχία μου.

Η πόρτα έκλεισε πίσω της. Εγώ τώρα, γιατί δεν γελάω; Αγάπη μου;