ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τα κάστρα των κατακτητών

Όπου και να ταξιδέψεις στην Ελλάδα, θα βρεις άγνωστα κάστρα. Είναι η έκπληξη,
η απρογραμμάτιστη συγκίνηση, η ιδιωτική αποκάλυψη που σε περιμένει. Διότι,
όπως τα τρία κάστρα που ανακάλυψαν οι ερευνητές στην Πελοπόννησο, έτσι και τα
υπόλοιπα δεν εμφανίζονται στον καθένα. Χρειάζεται να έχει κανείς ήδη στο μυαλό
του την εικόνα ενός κάστρου, ενός ιππότη, μιας πυργοδέσποινας, για να μπορέσει
να διακρίνει στο περί-γραμμα του τοπίου τις επάλξεις. Χρειάζεται να έχει
εξασκήσει το μάτι του να ξεχωρίζει τη χτισμένη πέτρα καθώς επιστρέφει αργά,
επί αιώνες, στη γη απ’ όπου εξορύχθηκε. Και ίσως χρειάζεται να έχει επί πλέον
κανείς παραδεχτεί ότι σ’ αυτή την όμορφη χώρα δεν έζησαν μόνο αρχαίοι Έλληνες
και Βυζαντινοί. Πέρασαν κι άλλοι και κυριάρχησαν κατά καιρούς, κι έφτιαξαν
κάστρα κι έχτισαν πόλεις, και πολέμησαν αλλά επίσης έζησαν, άφησαν ίχνη,
λέξεις, ονόματα, θρύλους, συνταγές. Βενετσιάνοι, Φράγκοι, Αραγωνέζοι,
Καταλανοί, Μαλτέζοι, πειρατές, δούκες, χτίστες, καλόγεροι, ό,τι μπορεί να
φανταστεί κανείς. Αυτοί όλοι που τους μαθαίνουμε παπαγαλία στο σχολείο υπό τον
γενικό τίτλο «κατακτητές». Και τους ξεχνάμε πριν πάρουμε απολυτήριο, φυσικά,
έτσι αντιπαθητικοί που είναι. Εξού και το προνόμιο του ταξιδιώτη να αντικρύζει
(όταν μπορεί, όταν ψάχνει, όταν αντέχει) πότε στα νησιά και πότε στις στεριές,
μέσα σε τοπία ασυνήθιστα, κάστρα που ποτέ δεν άκουσε γι’ αυτά. Παρατημένα,
ερειπωμένα, όπως ταιριάζει σε «μνημεία κατακτητών» βεβαίως. Τριγυρισμένα από
βάτα, σαν εκείνο της κοιμισμένης βασιλοπούλας, που περίμενε να την
ανακαλύψουν, περιμένουν κι αυτά τον εξερευνητή που θα τους δώσει το φιλί της
ζωής. Να ζωντανέψουν στον καινούργιο κόσμο. Να επανακτηθούν ή να τα πάρει πίσω
η γη οριστικά και η λήθη.