Πρόσωπα Αντάρτης στα 16 του

Θέλουν να απελευθερωθούν από την έσχατη ένδεια; Παθιάζονται με την
επαγγελλόμενη επανάσταση; Υποκύπτουν απλώς στην τρομοκρατία;

Μπαχνταντούρ Γάρτι. Πρώην μαοϊστής αντάρτης στο Νεπάλ

Όποιος κι αν είναι ο λόγος, χιλιάδες νέοι του Νεπάλ πυκνώνουν από το 1996 τις
τάξεις των μαοϊστών ανταρτών της χώρας – ο στρατός υπολογίζει τη δύναμή τους
σε 6.000 ώς 8.000 μαχητές. Επικεφαλής τους είναι ο Πούσπα Καμάλ Ντάχαλ, ένας
διοπτροφόρος και γενειοφόρος πρώην πολιτικός που αυτοαποκαλείται τώρα
«Πρασάντα», «Ο Άγριος». Στόχος τους, η ανατροπή της συνταγματικής μοναρχίας
και ο αναδασμός της γης υπέρ των ακτημόνων στη χώρα αυτή που, με ετήσιο κατά
κεφαλήν εισόδημα 220 δολάρια, είναι από τις φτωχότερες του κόσμου.

Ο 19χρονος αντάρτης Ρεκ Μπαχνταντούρ Γάρτι συνελήφθη από τον στρατό τον
περασμένο Νοέμβριο. «Πιστεύω ότι περισσότερους από τους μισούς αντάρτες τους
έχουν αρπάξει οι μαοϊστές διά της βίας», είπε τις προάλλες στους
δημοσιογράφους, τους οποίους «ξενάγησε» ο στρατός στη ζώνη των μαχών στο
δυτικό Νεπάλ. Μίλησε για τα τρία χρόνια που πέρασε στο αντάρτικο, διατρέχοντας
τα πυκνά δάση του βασιλείου αυτού που έχει έκταση λίγο μεγαλύτερη από την
Ελλάδα και πληθυσμό 24 εκατομμύρια κατοίκους, στριμωγμένους ανάμεσα στην Ινδία
και την Κίνα. Μιλούσε ελεύθερα και μακριά από τους στρατιώτες, διαπίστωσαν οι
δημοσιογράφοι. Δυτικοί αξιωματούχοι στο Κατμαντού είπαν πως η ιστορία του
μοιάζει αυθεντική.

Ένας τοπικός διοικητής των ανταρτών στρατολόγησε τον Γάρτι εκόντα άκοντα το
1999. Είχε μόλις επιστρέψει στο χωριό του από την Ινδία, όπου είχε πάει για να
κάνει δουλειές του ποδαριού όταν παράτησε το σχολείο. Εκπαιδεύτηκε καλά και
έγινε διοικητής μονάδας, ωστόσο υποστηρίζει πως ο ίδιος δεν σκότωσε κανέναν.
Είδε όμως άλλους να σκοτώνουν. Και παρακολούθησε διοικητές να δικάζουν
χωρικούς σε αυτοσχέδια δικαστήρια και να επιβάλλουν άγριες τιμωρίες.

Η καθημερινότητα των ανταρτών είναι σκληρή. Στις περιοχές που ελέγχουν, ο
Πρασάντα απαγορεύει στους πάντες να ακούν ραδιόφωνο, να παίζουν χαρτιά ή να
πίνουν οινοπνευματώδη. Πρέπει να επιβιώνουν με τις 150 ρουπίες (2 δολάρια) που
τους δίνει κάθε μήνα χαρτζιλίκι ο διοικητής τους. Η καθημερινή εκπαίδευση και
οι συνεχείς μετακινήσεις είναι ακόμη δυσκολότερες για τις γυναίκες. «Έχω
επίσης ακούσει ότι τα κορίτσια υποχρεώνονται να κάνουν σεξ», λέει ο 19χρονος
πρώην αντάρτης. «Εγώ δεν έκανα τίποτε, γιατί είμαι παντρεμένος και δεν κάνω
τέτοια πράγματα, αλλά τα κορίτσια παραπονούνταν πως τα εκμεταλλεύονταν».

Ο στρατός υποστηρίζει πως οι αντάρτες βιάζουν τις γυναίκες που βρίσκονται στις
τάξεις τους. Πως βασανίζουν, βιάζουν και ακρωτηριάζουν τα θύματά τους. Και πως
στις μάχες χρησιμοποιούν αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες. Οι αντάρτες αρνούνται
τις κατηγορίες αυτές. Και κατηγορούν τον στρατό για παραβιάσεις των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων σε μεγάλη κλίμακα και για συνοπτικές εκτελέσεις.