Το Τέταρτο κουδούνι

Θυμάστε τι τραβήξαμε, πέρσι το καλοκαίρι, μ’ εκείνα τα πεντάωρα και τα
τετράωρα και τα τρίωρα, στα αρχαία τα θέατρα – να λες την πλάτη σου, «πλατούλα
μου»;

Και, ξαφνικά, διαβάζω σ’ ένα δελτίο Τύπου, για τον «Μακμπέθ» του
περίφημου Λιθουανού Νεκρόσιους, που αναμένουμε στο Ηρώδειο, στις 12 και 13
Ιουνίου: «Διάρκεια 3.50’». Ωχ! Πάλι; Ανησυχώ.

Ο Στέφανος Κυριακίδης (φωτογραφία) θα είναι ο Ηρακλής στην ομώνυμη
τραγωδία του Ευριπίδη, που θα παρουσιάσει, σε μετάφραση Μαίρης Γιόση, το
καλοκαίρι, το ΚΘΒΕ. Η παράσταση θα είναι και η συμμετοχή της κρατικής Σκηνής
της Θεσσαλονίκης στο Φεστιβάλ της Επιδαύρου, όπου η τραγωδία αυτή έχει να
παιχτεί – επιτέλους, όχι άλλες «Αντιγόνες», και «Ηλέκτρες», και «Μήδειες»… –
απ’ το 1962 (επανάληψη της παράστασης του ’60, σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη,
με τον Θάνο Κωτσόπουλο) – σαράντα ολόκληρα χρόνια!

Η σκηνοθεσία, του εγκατεστημένου στις ΗΠΑ Ρουμάνου Αντρέι Σερμπάν – τον
γνωρίζουμε εδώ από την «τριλογία» του «Ηλέκτρα» – «Τρωάδες» – «Μήδεια», που
μας έφερε το 1975, στην ώρα της, αλλά και το ’99, το «Λα Μάμα», μέσα από το
οποίο ο Σερμπάν καθιερώθηκε, και από έναν ατυχέστατο «Οιδίποδα» του Ενέσκο,
που είδαμε στο Ηρώδειο, το ’96, από την Εθνική Όπερα της Ρουμανίας – και η
μουσική, της Ελίζαμπεθ Σουέιντος, σταθερής συνεργάτριάς του στο «Λα Μάμα».

Χορταστικό το φετινό το ρεπερτόριο του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.

Αλλά να αναλάβει ο καλλιτεχνικός του διευθυντής Θέμης Μουμουλίδης τρεις
σκηνοθεσίες το χειμώνα – και «Γαλάζιο πουλί» και «Αρχοντοχωριάτης» και
«Φάουστ» – και μία το καλοκαίρι – «Λυσιστράτη» -, ε, μήπως είναι υπερβολή;
Λέω, δηλαδή… Μήπως.

Χάνουν, πια, τη σημασία τους οι λέξεις.

Αυτό που λέγαμε «πρεμιέρα» – στα ελληνικά, «πρώτη παράσταση του έργου»
– το λένε, πια, «έναρξη». Γιατί δεν είναι έτοιμοι – ούτε τα λόγια τους, καμιά
φορά, δεν έχουν μάθει…

Κι αυτό που είχαν καθιερώσει να το λένε «επίσημη πρεμιέρα», τώρα
άρχισαν να το λένε, απλώς, «πρεμιέρα».

Κι όποιος καταλάβει, κατάλαβε.

Με την Κατίνα Παξινού (στη φωτογραφία στην «Τρελή του Σαγιό») και την
επέτειο των τριάντα χρόνων από την εκδημία της, που συμπληρώνονται τον
Φεβρουάριο, θα συνδέσει το Εθνικό Θέατρο την παρουσίαση, στη Σκηνή
«Κοτοπούλη», του έργου του Ζιροντού «Η τρελή του Σαγιό», σε σκηνοθεσία Κοραή
Δαμάτη, με την Αντιγόνη Βαλάκου στο ρόλο της Ορελί και, στη Νέα Σκηνή, του
έργου του Ο’ Νιλ «Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα», σε σκηνοθεσία Γιάννη
Ιορδανίδη, με την Βέρα Ζαβιτσιάνου και τον Γιώργο Μοσχίδη, από τις μεγάλες
επιτυχίες της Παξινού στο Εθνικό, το ’66 και το ’65, αντίστοιχα. Εν ολίγοις,
2003 – Έτος Παξινού για το Εθνικό.

Μπράβο! Και επιτέλους! Της το όφειλε.

Και το όνομα της Σκηνής του, «Κατίνα Παξινού», να δω να το προβάλει
καλύτερα.

Δε θα ήταν μια καλή ιδέα να ανέβαζε και η Λυρική την «Βεατρίκη» του
Δημήτρη Μητρόπουλου, όπου και το ντεμπούτο της Κατίνας Παξινού;

Τώρα, που η άνω τελεία έχει, σχεδόν, εξαλειφθεί απ’ τη ζωή μας – άντε,
τώρα, να ψάχνεις στον υπολογιστή Alt + 0183 και τρέχα-γύρευε… – έπηξε στην
άνω τελεία η TV. «Ας κάνουμε», από ‘δώ, «μια άνω τελεία…», «ας κάνουμε», από
‘κεί, «μια άνω τελεία…».

Ψωμοτύρι η άνω η τελεία.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…