ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τυρόπιτα στο Μετρό; Ποτέ!

Μία ομάδα τουρίστες περιμένουν να περάσουν τον δρόμο για να επισκεφτούν τους
στύλους του Ολυμπίου Διός. Τους έχουν πει να φορέσουν καλοκαιρινά και τα
φόρεσαν. Τους έχουν πει να κάνουν υπομονή, και κάνουν. Βρίσκονται μπροστά σε
διάβαση χωρίς φανάρι, ας βρίσκονται. Κανένα αυτοκίνητο δεν σταματά. Τις
διαγραμμίσεις στο οδόστρωμα εμείς εδώ τις θεωρούμε αφηρημένη τέχνη. Όταν
επιτέλους ο δρόμος ησυχάζει, η ομάδα συντάσσεται εφ’ ενός ζυγού για να περάσει
ανάμεσα στο σταματημένο τρόλεϊ και τον τσίγκινο τοίχο του τραμ. Τα κατάφερε
πάντως. Εκπαιδεύεται ο κόσμος. Θα ‘χουν να λένε όταν γυρίσουν στην πατρίδα
τους, για το τι στενά κατάφεραν να διασχίσουν στην Αθήνα. Ας ελπίσουμε ότι θα
τους έχουν πάει και στο Μετρό, να δουν την άλλη όψη της πρωτεύουσάς μας. Διότι
όσο στο έδαφος τα πράγματα είναι σκούρα, τόσο στο υπέδαφος ξανοίγουν σε νέους
ορίζοντες. Το Μετρό, χώρος θλιβερός σε πολλές δυτικές πρωτεύουσες, εδώ σε μας
λάμπει από καθαριότητα και σεκιουριτάδα. Σεκιουριταδάρα. Σεκιουριτοδάρσιμο
ενίοτε. Τι να κάνουμε; Είμαστε η πόλη των αντιθέσεων. Από πάνω χάος, από κάτω
μάρμαρα, γρανίτες και κλομπ περιφερόμενα σε τροφαντούς μηρούς. Είναι και
μικρό, ελέγχεται εύκολα. Στο Παρίσι μας ζηλεύουν, ο Σιράκ σκέπτεται να το
επισκεφτεί για να δει πώς σε βγάζουν έξω σηκωτό αν τρως τυρόπιτα. Τι να το
κάνουν που έχουν σαράντα πέντε γραμμές κι εξήντα δύο διασταυρώσεις, κάθε
γραμμή και προέκταση, κάθε διασταύρωση και διάβαση; Ασφάλεια θέλουν οι
άνθρωποι, σεκιούριτι. Την τυρόπιτα που τρως, όταν μπαίνεις στο Μετρό,
αποχαιρέτα τη μισοφαγωμένη. Σ’ αυτές τις απαστράπτουσες στοές μπήκανε νέα
σύνορα. Συμπυκνωμένες σε τρεις κουτσογραμμές, όση καθαριότητα και άνεση
λείπουν από πάνω.