Ονομαστική το σκωρ, γενική του…;

Άκουσα κι εγώ όπως όλοι μας τον πρώην (και γιατί όχι και μέλλοντα) υπουργό
κύριον Θεόδωρο Πάγκαλο να εκφράζει τη γνώμη του για μαθητές και διδασκάλους
και τους μεν να αποκαλεί σκατόπαιδα, τους δε άπλυτους κι αξύριστους. Για τους
δασκάλους δεν ξέρω, πάει καιρός που άφησα τον κύριο Τσίτουρα με τον κολλαριστό
γιακά και την κυρία Καίτη με το οντουλέ μαλλί, σ’ αυτό το Δημοτικό Σχολείο
Πειραιώς, στάση Βρυώνη.

Δεν ξέρω πια αν πλένονται ή αν ξυρίζονται οι διδάσκαλοι. Για τους μαθητές
όμως… όλα τα παιδιά των φίλων μου τα βλέπω και τα καίγεται η καρδιά μου.

Ναι, μπορεί να είναι ανάγωγα, να μη διαθέτουν την αγωγή του κυρίου Παγκάλου,
αλλά έχω την εντύπωση, για να μην πω τη σιγουριά, ότι όλο αυτό το φέρσιμο του
απροσάρμοστου είναι το δώρο που κάνουν οι ίδιοι οι γονείς τους, προκειμένου να
τα καταφέρουν να μελετάνε και να δουλεύουν 18 ώρες την ημέρα. Γιατί τόσο
δουλεύει ένα παιδί πια. 18 ολόκληρες ώρες την ημέρα.

Πολύ σωστά λέει ο Διονύσης «οι μαθητές είναι η σκληρότερα εργαζόμενη τάξη».
Πώς να καταφέρεις ένα παιδί να ξυπνάει στις 6.30, να πηγαίνει σχολείο, να
γυρνάει στις 4, να πηγαίνει φροντιστήριο, αγγλικά, έχουμε και τις πισίνες και
τις πολεμικές τέχνες τελευταία, μια δεύτερη ξένη γλώσσα (γιατί τα αγγλικά
ενσωματωθήκανε πια στην ελληνική και το γερμανικό ας πούμε κάνει πιο must για
τον γονιό), να και κάτι αθλητικό για να στρώσει σώμα, έρχεται το βράδυ και
βλέπεις ένα παιδί κουρέλι να σέρνεται προς το κρεβάτι ήδη κοιμισμένο.

Ένα πτώμα δέκα χρονών κλαράκι. Πώς να το καταφέρει λοιπόν η μάνα η εκπαιδεύτρα
το δόλιο. Του τάζει ό,τι της έρθει στο κεφάλι. Γι’ αυτό δεν του χαλάνε χατίρι
που λέει ο κύριος Πάγκαλος, όχι απ’ την πολλή τους την αγάπη κι απ’ τη μεγάλη
αδυναμία, αλλά απ’ τη λύσσα να το μορφώσουν κατά τη γνώμη τους. Να το
εφοδιάσουν για τη ζωή. Τη ζωή, έτσι όπως την καταντήσανε αυτοί. Εμείς δηλαδή.
Και κάνουνε το κορόιδο.

Την έμαθε την εξίσωση; Την παπαγάλισε τη Μυθολογία; Ε, δεν πειράζει, ας ρίξει
κι ένα μπινελίκι. Δεν χάθηκε ο κόσμος. Τον present continuous tens τον
εμπέδωσες με την προσθήκη του ing; Ε, άμα γουστάρεις, παιδάκι μου, πέταξε και
τη μακαρονάδα στο κεφάλι της γιαγιάς που βλέπει βραζιλιάνικο, δεν χάλασε κι ο
κόσμος, φτιάχνει η Ουκρανή μιαν άλλη. Γιατί το όνειρο του Έλληνος γονέως είναι
να φτιάξει έναν οπλισμένο για λεφτά και για καριέρα πολίτη, όλα τ’ άλλα είναι
ψιλά γράμματα.

Διπλώματα και master καριέρα faster. Τώρα αγωγές και ευγένειες, στα παλιά τους
τα παπούτσια των γονέων και στα σλιπάκια τους τα Κλάιν.

Πού φταίνε λοιπόν τα παιδιά; Ποιος να τα μάθει; Γιατί να τα μάθει; Τι να τα
μάθει; Εδώ σύσσωμοι όλοι τα ετοιμάζουμε να γίνουν ένα με το όραμά μας.

Τα προπονούμε γι’ αυτό που ονειρευόμαστε. Για μια γενιά «Μορφωμένων Βαρβάρων».
Δικό μας είναι το όραμα. Δικό μας και το έργο. Τα παιδιά θα το εκτελέσουν.

… και κάτι τελευταίο. Ο κύριος Πάγκαλος τα είπε σκατόπαιδα όπως και πριν από
λίγο καιρό είχε αποκαλέσει και μερικούς από μας τους καλλιτέχνες
κουραδόμαγκες.

Αυτή η εμμονή, το πρώτο συνθετικό της λέξης να ‘ναι το σκατό, ή η κουράδα,
κάπως κάνει. Ξέρω κι εγώ. Τόσο περίττωμα, περιττό το βρίσκω. Δεν είναι και
πολύ κομψό ν’ ασκείς την κριτική σου με το σκατό στο στόμα.

(Το «σκωρ» του τίτλου περισπάται. Αλλά όσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα μια
περισπωμένη. Παρακαλώ θέσατέ τη με τη φαντασία σας επί του «ω» ώστε να
τονισθεί το σκωρ. Λέξη ομηρική. Το σκωρ, του σκατός).