Το… Βυζάντιο στην πασαρέλα!

Από τις ρωσικές ορθόδοξες εικόνες εμπνέεται το μακιγιάζ των μοντέλων του για τον οίκο Ντιόρ ο Τζον Γκαλιάνο

Ο οίκος Βερσάτσε ετοιμάζεται να χρησιμοποιήσει εκκλησιαστικά υφάσματα για τη
συλλογή υψηλής ραπτικής της επόμενης σεζόν στο Παρίσι. Η πίστη σώζει, λοιπόν,
ακόμα και έναν οίκο που τελευταία η έμπνευση σταμάτησε να τον επισκέπτεται.
Και η Ντονατέλα Βερσάτσε στα πρόθυρα της απόγνωσης και της προσευχής είδε στην
εικόνα μιας Μαντόνας τον δρόμο της επιτυχίας. Προορισμός η Ρουμανία, πτήση για
Βουκουρέστι και ραντεβού με την υπεύθυνη του εργαστηρίου χειροτεχνίας και
υφαντουργικής του μοναστηριού Τιγκανέστι.

Ξενάγηση στους χώρους της μονής του 19ου αιώνα, στο μουσείο
εκκλησιαστικής τέχνης, συζητήσεις με τις εργάτριες – μοναχές για τον τρόπο που
υφαίνουν το μεταλλικό κεντημένο νήμα που προορίζεται για τα άμφια των ιερέων
και κοστίζει πεντέμισι με δεκαέξι ευρώ το μέτρο. Κι εκεί πάνω από τον πάγκο με
τα αστραφτερά υφάσματα στις αποχρώσεις του κεχριμπαριού, της πράσινης μέντας
και του πρασινογάλαζου της θάλασσας, άστραψε το μάτι της Ιταλίδας φασιονίστα.
Η σωτηρία του οίκου των Βερσάτσε θα έρθει από αυτά τα βυζαντινά εκκλησιαστικά
υφάσματα που κατασκευάζουν οι μοναχές του Τιγκανέστι και για τα οποία έχουν
δείξει ενδιαφέρον και άλλοι οίκοι μόδας, όπως δήλωσε η υπεύθυνη τεχνικών του
εργαστηρίου ηγουμένη Ραντού Μποράσιου στα πρακτορεία ειδήσεων.

Η Ντονατέλα Βερσάτσε αναρρίγησε στο ενδεχόμενο να βρεθεί κάποιος άλλος
σχεδιαστής και να την προλάβει στο κλείσιμο της παραγγελίας και βιάστηκε να
έρθει σε συμφωνία με την ηγουμένη. Το πρόβλημα όμως είναι οι ίδιες οι μοναχές
– υφάντριες που αποσύρθηκαν από τα εγκόσμια για να περιβληθούν έναν απλό
μανδύα και να ζήσουν με την αγάπη του Θεού. Το να δουλεύουν λοιπόν στα
διαλείμματα της προσευχής τους αντί για τη δόξα του Κυρίου για τους εμπορικούς
σκοπούς της Ντονατέλα, δεν τους φαίνεται και ιδιαίτερα εκκλησιαστική συνήθεια.

Ο κοσμικός αέρας της Ντονατέλα Βερσάτσε ενδέχεται να φέρει την ορθόδοξη παράδοση των ιερών αμφίων στη μόδα

Δεν θέλουμε να ντύσουμε μοντέλα, ήταν το παράπονο της Μητέρας Μίρα που
διευθύνει την παραγωγή. Θέλουμε τα υφάσματα να χρησιμοποιούνται για την
εκκλησία. Ωστόσο, η ηγουμένη γνωρίζει ότι για να συντηρηθεί μια μονή,
χρειάζεται να έχει αυξημένα έσοδα και, παρά τις επισκέψεις των τουριστών στο
Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης, το Τιγκανέστι έχει ελλείμματα. Αδελφές, δεν
υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό, είπε για να τις καθησυχάσει. Το έργο σας δεν θα
φανεί μόνο μέσα στις εκκλησίες, αλλά παντού. Και μετά το λύσιμο της
παρεξήγησης, οι μοναχές πήραν εντολή για αύξηση της παραγωγής των πολύτιμων
υφασμάτων, ώστε να ικανοποιηθεί η Ντονατέλα.

Υπάρχει όμως κανένα νόημα σε αυτήν την προσέγγιση από την πλευρά της μόδας της
εκκλησιαστικής τέχνης, πέρα από έναν εντυπωσιασμό ολιγόμηνης διάρκειας; Η μόδα
περισσότερο από ποτέ έχει ανάγκη να ανανεωθεί, να γίνει ειλικρινής και να βγει
από τη μετριοπάθεια στην οποία την εξαναγκάζει ο μαζικά καταναλωτικός της
χαρακτήρας. Η υψηλή ραπτική είναι ο χώρος που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό
αυτό το πεδίο δημιουργικότητας και έκφρασης υψηλών τεχνικών. Από τη στιγμή που
η τεχνολογία είναι στο εργαστήριο και κάνει ακόμα πειράματα με ιδέες που θα
αλλάξουν την αντίληψη που έχουμε για τα ρούχα, η μόδα δεν μπορεί να
συνεργαστεί μαζί της για υψηλά ιδανικά. Στράφηκε λοιπόν στο θρησκευτικό
στοιχείο για να αντλήσει μεγαλείο και επιβλητικότητα. Άλλωστε και αυτή
χρειάζεται περισσότερες πιστές για να τη δοξάσουν και για να ζήσει στις
πασαρέλες των αιώνων.

Πρώτος ο Γκαλιάνο

Η Ντονατέλα Βερσάτσε, όσο κι αν προσπαθεί να πετύχει μια πρωτιά σε πρωτότυπη
ιδέα και να θεωρηθεί ότι η δουλειά της βρίσκεται στην αιχμή της πρωτοπορίας,
πάλι έρχεται δεύτερη. Γιατί την πρόλαβε ο Τζον Γκαλιάνο και ένα δωδεκαήμερο
ταξίδι του στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, που του αποκάλυψε τους θησαυρούς
της ορθόδοξης χριστιανικής τέχνης. Με σκοπό να επισκεφθεί τις εκκλησίες της
ρωσικής πρωτεύουσας, εντόπισε στα εικονίσματα και τον εσωτερικό διάκοσμο των
ιερών μνημείων το στίγμα της καλοκαιρινής συλλογής υψηλής ραπτικής για τον
Christian Dior που παρουσίασε τον περασμένο Ιανουάριο. Έτσι, οι χρυσές εικόνες
της Παναγίας και τα ενδύματά της που κατά τη ρωσική παράδοση της αγιογραφίας
απεικονίζονται με όλο το μεγαλείο και την πολυτέλεια μιας Βασίλισσας των
Ουρανών, εντυπωσίασαν τον Άγγλο σχεδιαστή. Ο οποίος δανείστηκε όσα περισσότερα
στοιχεία μπορούσε και βάσισε σε αυτά ένα μέρος της οργιαστικής φαντασίας
συλλογής του, όπως και το μακιγιάζ των μοντέλων του.