Διαστάσεις Μετα-πασχαλινές απορίες

Τελικά είναι καλύτερα όταν οι ορθόδοξοι και οι καθολικοί γιορτάζουν μαζί το
Πάσχα. Γίνονται λιγότερα πράγματα στον κόσμο, κι όταν επιστρέφεις έχεις
λιγότερα ερωτήματα, λιγότερες απορίες.

Άλλη μια απορία: «Τι έκανα για να έπρεπε να γεννηθώ αριστερός;» (του Αλτάν, από τη «Ρεπούμπλικα»)

1. Γιατί όλοι ισχυρίζονται ότι στις γαλλικές εκλογές νίκησε ο Σιράκ;
Δεν πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που δύο εβδομάδες νωρίτερα δεν είχε
ψηφιστεί ούτε από το ένα πέμπτο των Γάλλων; Το 82% που έλαβε την περασμένη
Κυριακή είναι πρωτίστως μια αντιφασιστική ψήφος, το ξέρουν όλοι, το ξέρει
ακόμα κι ο ίδιος ο πρόεδρος. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που δεν ανέθεσε την
πρωθυπουργία σ’ έναν πολιτικό του κόμματός του, όπως ο Νικολά Σαρκοζύ, αλλά
στον Ζαν-Πιερ Ραφαρέν της «Φιλελεύθερης Δημοκρατίας», «έναν άνθρωπο καθαρό,
χωρίς ίχνη σκανδάλων στο παρελθόν του», όπως λέει χαρακτηριστικά ένας άνθρωπος
από το προεδρικό περιβάλλον. Ακόμη καλύτερα θα ήταν να ανέθετε την εντολή στον
ηγέτη των μεγάλων χαμένων, των σοσιαλιστών. Αλλά πού να βρει ο Σιράκ τόση
δύναμη, τόση τόλμη;

2. Η δολοφονία του ολλανδού ακροδεξιού Πιμ Φόρτουιν χαρακτηρίζεται
«πλήγμα κατά της δημοκρατίας». Θα εξακολουθήσει να ισχύει αυτός ο
χαρακτηρισμός αν αποδειχθεί ότι η ειδεχθής αυτή πράξη ήταν έργο ενός μοναχικού
δολοφόνου, ενός απ’ αυτούς τους παρανοϊκούς υπερασπιστές των δικαιωμάτων των
ζώων; Με άλλα λόγια, μπορεί ένα άτομο να απειλήσει μια ολόκληρη δημοκρατία;
Μήπως το ουσιαστικό πρόβλημα για τη δημοκρατία βρίσκεται στην κουλτούρα του
μίσους, την οποία καλλιεργούν κατ’εξοχήν τα ξενόφοβα, ρατσιστικά και ακροδεξιά
κόμματα της Ευρώπης; Μήπως δηλαδή ο Φόρτουιν έπεσε θύμα της ίδιας του της
προπαγάνδας; Το ευτύχημα είναι ότι, παρά την εκλογική του ήττα, ο Λεπέν χαίρει
άκρας υγείας: γιατί, αν είχε πέσει εκείνος θύμα δολοφονικής επίθεσης, τι θα
ψήφιζε τον ερχόμενο μήνα η γαλλική εργατική τάξη;

3. Οι καθημερινώς μεταβαλλόμενοι συσχετισμοί στους κόλπους της
αμερικανικής κυβέρνησης δεν παύουν να μας εκπλήσσουν. Αίφνης, η Κοντολίζα Ράις
– που είχε υποστηρίξει, παρά την αντίθεση των «σκληρών», το ταξίδι του Πάουελ
στη Μέση Ανατολή – ισχυρίζεται ότι ο Αραφάτ δεν μπορεί να ηγηθεί της πορείας
προς ένα Παλαιστινιακό Κράτος. Ακριβώς το αντίθετο δηλώνει ο πρόεδρος Μπους,
όσο κι αν παραμένει «απογοητευμένος» από τον παλαιστίνιο ηγέτη. Αυτές οι
αντικρουόμενες δηλώσεις να υποδηλώνουν άραγε τίποτα περισσότερο από την πλήρη
σύγχυση και τις διαρκείς παλινωδίες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής;

4. Παρά τις προσπάθειές της, η Ουάσιγκτον δεν έχει μπορέσει να πείσει
τον υπόλοιπο κόσμο ότι το Ιράκ είχε οποιαδήποτε σχέση με την 11η Σεπτεμβρίου ή
ότι επιδιώκει να αποκτήσει όπλα μαζικής καταστροφής. Αυτό δεν την εμποδίζει να
ισχυρίζεται τώρα ότι τέτοια όπλα προσπαθεί να προμηθευτεί και η Κούβα! Πολλά
είχαν ειπωθεί ώς τώρα για το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο. Έναν τόσο εξωφρενικό
ισχυρισμό, όμως, δεν τον είχε μέχρι τώρα διατυπώσει ούτε ο χειρότερος εχθρός του.