Πρόσωπα Η «πασιονάρια» της Βιρμανίας

Η χούντα που κυβερνά τη Μιανμάρ από το 1962, από τότε που η χώρα ονομαζόταν
Βιρμανία, απελευθέρωσε την Αούνγκ Σαν Σου Κι. Πολλοί αμφισβητούν τα κίνητρα
των στρατιωτικών.

Σου Κι. «Για μένα πραγματική ελευθερία είναι η ελευθερία από τον φόβο»

Οι στρατηγοί ελπίζουν πως η απελευθέρωση της νομπελίστριας αντιπολιτευόμενης
θα πείσει τη διεθνή κοινότητα να χαλαρώσει τις κυρώσεις που επιβάλλει στη
Μιανμάρ χωρίς να υπάρξει προηγουμένως πολιτική αλλαγή. Υπηρεσίες του ΟΗΕ
προειδοποιούν ότι στη χώρα αυτή με τις πλούσιες φυσικές πηγές, ο υποσιτισμός,
η θνησιμότητα και οι φορείς του AIDS αυξάνονται σε σημείο που ο πληθυσμός της,
45 εκατομμύρια άνθρωποι, να απειλείται με κρίση.

«Πασιονάρια» της Βιρμανίας, η Σου Κι ενσαρκώνει στη χώρα την ελπίδα έπειτα από
40 χρόνια στρατιωτικής δικτατορίας. Θυγατέρα του ήρωα της ανεξαρτησίας από
τους Βρετανούς, του στρατηγού Αούνγκ Σαν που δολοφονήθηκε το 1947, γεννήθηκε
το 1945. Σπούδασε στα καλύτερα σχολεία της Ρανγκούν (νυν Γιανγκόν), συνέχισε
τις σπουδές της στην Ινδία, όπου η μητέρα της διορίστηκε το 1960 πρεσβευτής,
και μετά στην Οξφόρδη. Εργάστηκε ως βοηθός στη Σχολή Ανατολικών Σπουδών του
Λονδίνου και στον ΟΗΕ και το 1972 παντρεύτηκε τον Βρετανό πανεπιστημιακό Μάικλ
Άρις, με τον οποίο απέκτησε δύο γιούς.

Το 1988 επέστρεψε στη Βιρμανία και στην πρώτη δημόσια ομιλία της έδειξε ότι
είχε κληρονομήσει όχι μόνο τα φυσικά χαρακτηριστικά, αλλά και τη μαχητική
προσωπικότητα του πατέρα της. Σε μια χώρα υπό στρατιωτικό νόμο, απαίτησε τη
διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών και έγινε συνιδρυτής του Εθνικού Συνδέσμου για τη
Δημοκρατία. Το 1989 συνελήφθη από τους στρατιωτικούς και τέθηκε σε κατ’ οίκον
περιορισμό, αλλά τον Μάιο του 1990, ο ΕΣΔ κέρδιζε στις εκλογές το 82% των
εδρών. Οι στρατιωτικοί αρνήθηκαν να παραδώσουν την εξουσία, διέλυσαν όλα τα
πολιτικά κόμματα και συνέλαβαν τους συντρόφους της Σου Κι.

«Μάνα Κουράγιο» της Βιρμανίας, η Σου Κι δεν έπαψε να καλεί τους οπαδούς της σε
ειρηνικές διαδηλώσεις κατά της χούντας. Για το Νόμπελ Ειρήνης την πρότεινε ο
Βάτσλαβ Χάβελ και ήταν η έκτη γυναίκα που τιμήθηκε, το 1991, με τη διάκριση
αυτή. Το 1995 απελευθερώθηκε, αλλά τέθηκε και πάλι σε κατ’ οίκον περιορισμό
τον Σεπτέμβριο του 2000. Ο σύζυγός της πέθανε από καρκίνο τον Μάρτιο του 1999
χωρίς οι στρατιωτικοί να του επέτρεψουν να επισκεφθεί για τελευταία φορά τη
γυναίκα του (ήλπιζαν να πάει εκείνη να τον συναντήσει για να μην της
επιτρέψουν να επιστρέψει). Τον αγώνα του λαού της τον περιγράφει ως αγώνα
απελευθέρωσης από τον φόβο. «Για μένα», λέει, «πραγματική ελευθερία είναι η
ελευθερία από τον φόβο. Αν δεν μπορείς να ζήσεις ελεύθερος από τον φόβο, δεν
μπορείς να ζήσεις μια αξιοπρεπή ζωή».